Bir varmış, bir yokmuş... Gökyüzünde her gün parlayan bir Güneş ve dağların, ağaçların arasında dolaşan bir Rüzgar yaşarmış. Güneş, her sabah sıcacık ışıklarıyla dünyayı aydınlatır ve herkese enerji verirmiş. Rüzgar ise esintileriyle yaprakları dans ettirir, yel değirmenlerini döndürürmüş.

Güneş ve Rüzgar, çok iyi arkadaşlarmış. İkisi de dünyaya yardım etmekten çok mutluymuş

Ne güzel bir işimiz var!” dermiş Güneş. “Herkese enerji veriyoruz ve doğayı canlı tutuyoruz.

Rüzgar da gülümsermiş: “Evet, ama bazen insanlar enerjiyi boşa harcıyor. Bu beni üzüyor.”

Bir gün, Güneş ve Rüzgar insanların dünyasını izlerken bir şey fark etmişler. Bazı evlerde ışıklar gereksiz yere açık bırakılmış, musluklardan sular boşa akıyormuş. İnsanlar enerji kaynaklarını boşa harcadıkça, Güneş ve Rüzgar yorulmuş ve üzülmeye başlamış

Biz bu kadar çok çalışırken neden insanlar enerjiyi boşa harcıyorlar?” diye sormuş Güneş

Rüzgar da başını sallamış: “Bilmiyorum ama bunu durdurmamız gerekiyor. Enerjiyi boşa harcarlarsa, dünyamız zarar görebilir.”

Tam o sırada Güneş’in aklına bir fikir gelmiş: “Hadi çocuklardan yardım isteyelim! Onlar bizim küçük kahramanlarımız olabilir. Enerji tasarrufu yapmayı öğrenirlerse, herkese de öğretirler!

Rüzgar hemen kabul etmiş. “Harika bir fikir! Çocuklar enerjiyi nasıl doğru kullanacaklarını öğrenirse, dünyamız daha güzel bir yer olur.”

Sonra Güneş ve Rüzgar hep bir ağızdan çocuklara seslenmiş