Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Γιάννης, ένας μαθητής της Β΄ Δημοτικού, που ζούσε σε έναν κόσμο γεμάτο οθόνες και παιχνίδια. 

Κάθε μέρα, μόλις γύριζε από το σχολείο, η πρώτη του κίνηση ήταν να καθίσει μπροστά στην οθόνη. 

Οι γονείς του τού έλεγαν να βγει έξω, να παίξει με τους φίλους του ή να διαβάσει, αλλά εκείνος δεν ήθελε να χάσει ούτε λεπτό από το αγαπημένο του παιχνίδι.

Μια μέρα, όταν οι γονείς του τού είπαν να πάνε μαζί στην αγορά, εκείνος αρνήθηκε και τους είπε ότι είχε ένα πολύ σημαντικό παιχνίδι να τελειώσει. 

- Αν σταματήσω τώρα, θα χάσω το επίπεδο και δεν θα μπορώ να το ξαναβρώ, τους εξήγησε. 

Όμως, εκείνη τη μέρα συνέβη κάτι παράξενο. Η οθόνη του άρχισε να αναβοσβήνει και πριν προλάβει να καταλάβει τι γινόταν, βρέθηκε μέσα στο παιχνίδι του!

Βρέθηκε σε έναν κόσμο γεμάτο φωτεινές πόλεις και περίεργα πλάσματα.

Στην αρχή ενθουσιάστηκε! Ήταν σαν να είχε μπει σε έναν νέο, υπέροχο κόσμο όπου μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε. Όμως, αντί να εξερευνά και να διασκεδάζει, άρχισε να χάνει τον έλεγχο. Δεν μπορούσε να σταματήσει. Οι πίστες γίνονταν όλο και πιο δύσκολες, τα πλάσματα του παιχνιδιού όλο και πιο απαιτητικά, και ο Γιάννης όλο και πιο απομονωμένος από την πραγματική ζωή. 

Χρειαζόταν όλο και περισσότερο χρόνο για να ολοκληρώσει τις πίστες, βυθιζόταν όλο και πιο βαθιά μέσα στον εικονικό κόσμο, ενώ η πραγματική ζωή γλιστρούσε μακριά. 

                Είχε φυλακιστεί στην οθόνη!

Μια μέρα, ενώ προσπαθούσε να περάσει το πιο δύσκολο επίπεδο, κάτι παράξενο συνέβη. Τα πλάσματα του παιχνιδιού τον προειδοποίησαν:

- Αν συνεχίσεις, θα μείνεις εδώ για πάντα. Θα ξεχάσεις την πραγματική ζωή, τους φίλους σου και την οικογένειά σου.

Ο Γιάννης πάγωσε. Ήθελε να γυρίσει, αλλά το παιχνίδι δεν είχε κουμπί εξόδου. Τότε θυμήθηκε κάτι: η μαμά του τού είχε πει κάποτε: "Αν θέλεις να αλλάξεις κάτι, πρέπει να το ζητήσεις". 

Έκλεισε τα μάτια του και σκέφτηκε με όλη τη δύναμη του μυαλού του: "Θέλω να γυρίσω πίσω!"

Όταν τα άνοιξε, δεν ήταν πια μέσα στο παιχνίδι. Ήταν στο δωμάτιό του. 

Την επόμενη μέρα, όταν γύρισε από το σχολείο, στάθηκε μπροστά στο γραφείο του. Από συνήθεια ήταν έτοιμος να ανοίξει την οθόνη, όμως αυτή τη φορά δίστασε. Άπλωσε τα δάχτυλά του στο πληκτρολόγιο, αλλά δεν πάτησε κανένα κουμπί. Αντί να καθίσει μπροστά στην οθόνη, έκανε κάτι διαφορετικό. Βγήκε από το δωμάτιό του και πήγε στο σαλόνι.

Η μαμά του ετοίμαζε το φαγητό και ο μπαμπάς του τακτοποιούσε το τραπέζι. Όλα έμοιαζαν τόσο ζεστά και όμορφα.

- Πόσο καιρό είχα να φάω μαζί τους; αναρωτήθηκε.

  Η μαμά του τον κοίταξε και του χαμογέλασε.
- Έλα, Γιάννη μου! Κάθισε να φάμε όλοι μαζί!

Έτρωγαν, γελούσαν, μιλούσαν και περνούσαν ωραία. Το φαγητό του φάνηκε πιο νόστιμο από ποτέ!

Μετά ζήτησε από τη μαμά του να πάνε μια βόλτα. Περπάτησαν μαζί στο πάρκο, μιλώντας και γελώντας. Όταν γύρισαν σπίτι, ο Γιάννης σκέφτηκε τους φίλους του. Αντί να καθίσει μόνος, πήρε το τηλέφωνο και τους είπε: 

- Θέλετε να βγούμε να παίξουμε ποδόσφαιρο;

Όλοι ενθουσιάστηκαν! Συναντήθηκαν στην αυλή, πήραν μια μπάλα και άρχισαν να παίζουν. Έτρεχαν, γελούσαν, έπεφταν και σηκώνονταν ξανά, χωρίς να σκέφτονται σκορ ή νίκες. Το μόνο που είχε σημασία ήταν η διασκέδαση και η παρέα.

Ήταν μια από τις πιο ωραίες στιγμές που είχε ζήσει εδώ και καιρό!

Από εκείνη τη μέρα, ο Γιάννης αποφάσισε να βάζει όρια στον χρόνο που περνούσε στην οθόνη. Δεν σταμάτησε να παίζει στο διαδίκτυο, αλλά δεν ξεχνούσε και τις όμορφες στιγμές με την οικογένεια και τους φίλους του.

Τώρα ήταν πιο χαρούμενος. Είχε καταλάβει πως τα παιχνίδια είναι διασκεδαστικά, αλλά η πραγματική ζωή είναι ακόμα καλύτερη!

             Και έζησε ο Γιάννης καλά 

                κι εμείς καλύτερα!