The Farmer and his Sons

Ayça

Polat

4/B

Mahmut

Kılıç

4/B

Ali

Özdemir

4/B

AYÇA POLAT -- 4/B SINIFI

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------.

1.KISIM

Bir zamanlar çok uzak bir ülkede, ihtiyar bir çiftçi yaşarmış.
 İhtiyar çiftçinin çok büyük bir çiftliği varmış. Çiftliğinde; koyunları, kuzuları, atları, inekleri, ördekleri ve tavukları varmış, ihtiyar çiftçi, bunları besler büyütür, sonra satarmış. Geçimini böyle sağlarmış.
 ihtiyar çiftçi çok çalışkanmış. Aynı zamanda iyi kalpliymiş. Kimseyi incitmezmiş. Hiç kimseye kötü söz söylemezmiş.
 Bu ihtiyar çiftçinin dört oğlu varmış. Babaları, onları çok severmiş. Ama bu çocuklar birbirleriyle hiç geçinemezlermiş.
 Her gün, hiç olmadık konulardan dolayı kavga çıkarırlarmış. Kavga ettikleri yetmiyormuş gibi bir de birbirlerine darılırlarmış.
 Çiftçi her gün oğullarına:
 — Oğullarım, kavga etmeyin. Birbirinizi incitmeyin. Güzel geçinin, diye öğüt verirmiş. Ama çocuklar babalarının sözlerine hiç aldırmaz, yine tartışmaya devam ederlermiş. Çiftçi oğullarıyla ne kadar konuştuysa da fayda etmemiş. Çocuklar sözden anlamıyorlarmış.

ALİ ÖZDEMİR -- 4/B SINIFI

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------.

Bir gün kendi kendine: “Madem oğullarım sözden anlamıyorlar, onlara bir örnek göstereyim,” diye düşünmüş. Sonra onları çağırmış. 

— Oğullarım, demiş. Sizden bahçeye çıkarak çubuk toplayıp gelmenizi istiyorum. Çocuklar: 

— Peki baba, deyip bahçeye çıkmışlar. Az sonra çocuklar, ellerinde çubuklarla geri gelmişler. Topladıkları çubukları babalarına vermişler. Baba bütün çubukları kucağına almış. Sonra:

 — Şimdi de bir ip istiyorum, demiş. En küçük oğlan, hemen bir ip getirmiş. Çiftçi, çubukları iple birbirine bağlayıp çocukların eline vermiş. — Haydi bakalım, demiş. Elinizdeki çubukları kırın! Bakalım hanginiz kırmayı başaracak? Önce en büyük ağabey çubukları almış. Bütün gücüyle çubukları kırmak için uğraşmaya başlamış. Ne kadar uğraştıysa kırmayı başaramamış. Çocuklar bu şekilde çubukları elden ele geçirmişler. Dört çocuk da çubukları kırmak için uğraşmış. Ama hiçbiri de bunu başaramamış. 

En sonunda:

2.KISIM

MAHMUT KILIÇ -- 4/B SINIFI

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------.

— Biz bunları kıramıyoruz baba, deyip çubukları babalarına geri vermişler. Babaları bunun üzerine çubukları eline almış, ipi çözmüş. Sonra oğullarının eline birer tane çubuk vermiş.

 — Haydi bakalım, şimdi de bu çubukları kırın, demiş. Bu kez çocuklar ellerindeki tek çubuğu kolayca kırmışlar. Sonra babalarına:

 — Baba, ne var bunda, çubuk bir tane olunca hemen kırılıyor, deyip gülüşmüşler. Babaları bunun üzerine: 

— Evet, doğru söylüyorsunuz. Elinizde tek çubuk olunca hemen kırılıyor. Ama çubuklar bir araya gelince, siz onları kıramıyorsunuz, demiş. Sonra sözlerine şöyle devam etmiş: Eğer siz de birlik olursanız, birbirinize destek olursanız kimse size zarar veremez. Ama birbirinizle çekişir, kavga ederseniz, birbirinizi yalnız bırakırsanız, siz de tıpkı tek çubuklar gibi olursunuz. Kolayca yıkılır, zorluklara yenik düşersiniz. O anda, çocuklar hatalarını anlamışlar. Hepsi de boyunlarını bükmüşler. O günden sonra bir daha kavga etmemişler. Birbirleriyle çok iyi geçinmişler ve birbirlerine her zaman yardım etmişler.

SON KISIM