Uzun zaman önce, Buttery Glen adında bir köyün yakınlarında bir ejderha yaşarmış. Gece yarısı kadar karanlık bir renge sahipmiş. Çok büyükmüş ve vücudu sivri, keskin pullarla kaplıymış. Üflediği ateş gece gökyüzünü aydınlatacak kadar parlakmış.

Köyün çok yukarısında, eski ve kurumuş bir ağacın tepesinde, kendi yuvasında yaşarmış.

Defne güçlüydü, cesurdu ve hiçbir şeyden korkmazdı. Ejderha korkunç gözüküyordu ama köyde daha korkunç köpekler de vardı.

Bir gün ejderha yuvasından aşağı inmiş ve mısır tarlalarına saklanmıştı.

Köydeki herkes ejderhadan kaçmak için koştu. Herkes... Defne hariç.

Ev yapımı kılıcı olan Defne, terk edilmiş köy sokaklarından geçerek mısır tarlasına doğru koştu.

Ejderhayı gördüğünde, Defne sessizce arkasından yaklaştı.

“Affedersin!” diye bağırdı Defne. Ejderha kükredi. Başını eğip onunla aynı hizaya indi. Defne, ejderhanın sıcak nefesini yüzünde hissetti.

“Ben Defne,” dedi. “Sana gitmeni söylemeye geldim. Herkesi korkutuyorsun.”

Ejderhanın nefesi hızlandı. Huh! Huh! Huh! Ateş püskürtecek gibi görünüyordu! Defne kendini hazırladı.
Ama ejderhanın ağzından ateş çıkacağına, burnundan yaşlar dökülmeye başladı.

“Çok yalnızım. Kimse beni sevmiyor,” dedi ejderha.

“Kim seni niye sevsin ki?” diye cevap verdi Defne. “Kaleyi sen yaktın.”

“Ben kaleyi yakmadım,” dedi ejderha. “Yıldırım çarptı. Bunu asla yapmazdım.”

“Vay canına,” dedi Defne. “Demek hakkın yenmiş. Bunu düzeltmemiz lazım. Peki, neye yeteneğin var?”

“Ateş nefesi üfürmek,” diye yanıtladı ejderha.

“O zaman göster bakalım,” dedi Defne.

Ejderha derin bir nefes aldı ve elinden gelen en büyük ateş nefesini üfledi.

“Dikkat mısırlara!” diye bağırdı Defne. Ama çok geçti. Ejderhanın ateşi, mısır saplarının arasından fırladı ve tarlayı alevler sardı.

Bir anda hava, patlamalarla doldu. Binlerce mısır tanesi gökyüzüne fırladı ve bembeyaz, yumuşacık patlamış mısırlara dönüşerek tekrar yere düştü.

“Kar gibi!” dedi Defne, patlamış mısır yağmurunun içinde dönerek. “Lezzetli kar!”
“İtibarını kurtaracak bir fikrim var,” dedi Defne. “Hadi gidelim!”

Defne ve ejderha köyün meydanına doğru koştular. Orada, insanları dışarı çağırmak için çanları çaldı.

İnsanlar, Defne’nin ejderhayla birlikte durduğunu görünce çok şaşırdılar!

“Defne! Seni yer!” diye bağırdı bir köylü. Ama Defne onu umursamadı.

Defne, ejderhaya doğru dolu dolu bir bakkal arabası çekti. Arabada taptaze mısırlar vardı. Ejderhaya göz kırptı.

Ejderha derin bir nefes alırken, kalabalık nefesini tuttu ve kaçmak için kenara çekildi.

Ama mısırlar patlamaya başlayınca, insanlar dayanamayıp yukarı baktılar.
“Kar gibi!” diye bağırdılar çocuklar.

“Ejderha hakkında hepimiz yanılmışız,” dedi Defne köylülere. “O korkunç bir ejderha değil. O bir patlamış mısır ejderhası!”

O günden sonra,  patlamış mısır ejderhası bir daha asla yalnız kalmadı.