Gözlerin merakla parlayan küçük Melis,şehrin eski bir sokağındaki tozlu antikacı depolarının kalmasında. Raflarda üst üste yığılmış nesneler, adeta geçmişin fısıltılarını taşıyordu. İçerideki loş ışıkta, eski bir sandığın kenarında duran paslı, işlemeli bir anahtar gözüne çarptı. Anahtara uzanırken, sanki dükkanın onu çağıran kadim bir sırrı vardı.

Her eyes shining curiously little Melis stood on the verge of the dusty antique shop on an old street in the city. The objects stacked on the shelves, they literally carried the whisper of the past. In the dim light inside, a rusty, embroidered key standing on the edge of an old chest struck his eye. As he lay down on the key, it was as if the shop had an ancient secret calling her.

Melis, antikacıdan aldığı, içinde garip deniz canlılarının reçineye hapsolduğu şeffaf kutuyu sıkıca tutuyordu. Bir tepenin yamacında durmuş, uçsuz bucaksız vadiye bakarken, kutunun yüzeyinde anahtarın şekline benzer, soluk bir işaretin belirdiğini fark etti. Sanki her biri donmuş bir zaman parçası olan bu objeler, büyük bir bulmacanın parçalarıydı.

Melis, held tightly the transparent box she had received from the antiquarian, where strange sea creatures were trapped in the resin. Standing on the slope of a hill looking at the vast valley he noticed a pale sign appeared on the surface of the box which was similar to the shape of the key. It was as if these objects, each of which was a frozen piece of time, were pieces of a big puzzle.

Kozludere'nin sarp ve el değmemiş yamaçlarına çekti. Uzakta parlayan göl ve çevresindeki eski patika, onu adeta içine çekiyordu. Burada, rüzgarın fısıltısında, daha önce duymadığı, kadim bir melodinin yankılandığını duyduğunu sandı. Sanki doğanın kendisi ona bir şey fısıldıyordu.

The mark on the resin box drew Melis to the steep and untouched slopes of Kozludere. The shining lake in the distance and the old path around it all sort of pulled it in. Here he thought in the whisper of the wind he heard an ancient tune echoing which he had not heard before. It was as if nature itself was whispering something to her.

Kozludere'deki patikayı takip ederken, Melis kendini yüksek bir dağda, etrafındaki ormana hükmeden asırlık, görkemli bir sedir ağacının önünde buldu. Ağacın gövdesindeki oyuklarda, elindeki anahtarın başındaki desenlere çok benzeyen semboller fark etti. Anahtara dokunduğunda, ağacın köklerinden gelen güçlü bir titreşim hissetti.

As she followed the path at Kozludere, Melis found herself on a high mountain, in front of a century-old, glorious cedar tree that ruled the forest around her. In the hollows on the tree's body, he noticed symbols that were very similar to the patterns on the head of the key in his hand. When he touched the key, he felt a strong vibration from the roots of the tree.

Sedir ağacının gönderdiği titreşimle uyanan Melis, aniden kendini Kahramanmaraş'ın geniş panoramasına bakan bir tepede buldu. Şehir, bulutların altında uzanıyor, her bir evin çatısı, her bir minare, anahtarın işaret ettiği yöne doğru akıyordu. Manzaranın derinliklerinde, uzak ve eski bir kütüphanenin siluetini fark etti; sanki şehir ona bir sonraki hedefi gösteriyordu.

Awakened by the vibration sent by the cedar tree, Melis suddenly found herself on a hill overlooking the vast panorama of Kahramanmaraş. The city was lying under the clouds, the roof of each house, each minaret, flowing in the direction that the key was pointing. Deep in the view he noticed the silhouette of a distant and old library it was as if the city was showing her the next goal.

Anahtar, Melis'i Kahramanmaraş'ın eski bir mahallesine, Alay Köşkü olarak bilinen tarihi bir konağın önüne getirdi. Konağın taş duvarları, yüzyılların pasını üzerinde taşıyor, giriş kapısının üzerindeki oymaların, anahtarın desenleriyle şaşırtıcı derecede benzer olduğunu gösteriyordu.

The key brought Melis to an old neighborhood of Kahramanmaraş, in front of a historic mansion known as the Regimental Mansion. The stone walls of the mansion carried the rust of centuries, showing that the carvings on the entrance door were surprisingly similar to the patterns of the key.

İçeri girdiğinde, yüksek tavanlı, zarif bir avizenin aydınlattığı boş bir yemek odasıyla karşılaştı. Masa boştu ama duvardaki soluk bir çerçevede, eski bir mektup asılı duruyordu. Mektupta, anahtarın açtığı bir sandıktan ve Timişoara'daki bir katedralden bahsediliyordu.

When she entered, he came across an empty dining room illuminated by an elegant chandelier with high ceilings. The table was empty but in a pale frame on the wall an old letter was hanging. The letter mentions a chest opened by the key and a cathedral in Timişoara.

Mektuptaki ipucunu takip eden Melis, kendini şehrin eski çarşısındaki loş bir bakırcı dükkanında buldu. Yaşlı bakırcı, metali döverken çıkan ritmik sesler, Melis'in elindeki anahtarın titreşimleriyle birleşti. Bakırcının tezgahında, anahtarın üzerindeki sembollere benzer, henüz tamamlanmamış bir bakır levha duruyordu. Bakırcı, Melis'e göz kırptı ve "Zamanın izleri, ellerde şekillenir," diye mırıldandı.

After the letter's tip, Melis found herself in a dim coppersmith shop in the old bazaar of the city. The old coppersmith, the rhythmic sounds that came out as he beat the metal, were combined with the vibrations of the key in Melis's hand. There stood a copper sheet on the coppermaker's counter, similar to the symbols on the key, not yet complete. The coppersmith winked at Melis and murmured, "The traces of time are shaped in the hands."

Bakırcının sözleriyle kafası karışan Melis, anahtarın yeni işaret ettiği yöne, Timişoara'ya doğru yola çıktı. Şehrin merkezinde, Palatul Miksa Steiner'in zarif cephesiyle karşılaştı. Binanın girişindeki demir işçiliği, bakırcı dükkanındaki levhadaki desenlerle birebir aynıydı. Melis, bu binanın, bakırcının bahsettiği "zamanın kilidi" olabileceğini düşündü.

Confused with the words of the copper, Melis headed towards Timişoara, the direction the key had just pointed. In the centre of the city, Palatul encountered the elegant facade of Miksa Steiner. The iron work at the entrance of the building was exactly the same as the patterns on the plate at the coppersmith shop. Melis thought this building could be the "lock of time" the coppersmith was talking about.

Palatul Steiner'dan sonra, anahtar Melis'i yeniden Timişoara'nın Birlik Meydanı'na, Aziz George Katedrali'nin görkemli ihtişamının önüne getirdi. Katedralin taş oymalarında, anahtarın üzerindeki ana sembolün gizlenmiş bir versiyonunu buldu. 

After the Palatul Steiner, the key brought Melis back to Timişoara's Union Square, before the glorious glory of St. George's Cathedral. In the stone carvings of the cathedral, he found a hidden version of the main symbol on the key. 

Sembole dokunduğunda, katedralin içinde eski bir melodi yankılandı; bu, Opera Nova nin gündüz vakti bile duyulan, şehirle özdeşleşmiş melodisiydi. Melis, bu iki yapının bir şekilde bağlantılı olduğunu anladı.

When he touched the symbol an old tune echoed within the cathedral it was the melody of opera nova which was identified with the city heard even during the day. Melis understood that these two structures were somehow connected.

Katedraldeki melodi, Melisi güneş panelleriyle kaplı o kırmızı çatılı binaya geri götürdü. Bu kez binanın bahçesine girdi. Anahtar, binanın eski bir duvarına doğru çekti ve orada, duvarın içinde gizli, küçük bir sandık buldu. Sandığın kapağında, anahtarın deseniyle aynı bir oyma vardı.

The tune in the cathedral led Melis back to that red roofed building covered with solar panels. This time he entered the building's garden. The key pulled towards an old wall of the building, and there, he found a small chest hidden inside the wall. On the cover of the chest, there was the same carving as the pattern of the key.

Sandığı açtığında, içinde canlı renklerle dolu bir dilim mutluluğu içeren kartpostal ve 

When she opened the chest, she found an old postcard with a picture of a fruit stand inside, containing a slice of happiness filled with vibrant colors.

meyve tezgahı resmi olan eski bir kartpostal buldu.

she found an old postcard with a picture of a fruit stand inside

Rulo, duvarlardaki resimlerin taslağı gibidir; ormanları ve masalları yaratabilirler. Kartpostalda ise, çizimlerdeki periye benzeyen bir figürün elinde, küçük bir anahtar simgesi mevcut. Melis, tüm bu sanat eserlerinin saklandığını saklamadığını fark etti.

The roll is like a sketch of the pictures on the walls; they can create forests and fairy tales. On the postcard, there is a small key symbol in the hand of a figure that resembles the fairy in the drawings. Melis realized that all these works of art were hidden and not hidden.

Tüm bu ipuçları, Melis'i yeniden Timisoara'nın Birlik Meydanı'na, yolculuğunun başladığı yere geri getirdi. Şimdi meydan, ona farklı bir şekilde görünüyordu. Onun bir binası, heykelin ve taşın, büyük bir hikayenin parçalarının olduğunu biliyordu. Anahtar, son kez titredi ve meydanın ortasında eski bir çeşmeye doğru döndü. 

All these clues brought Melis back to Timisoara’s Unity Square, where her journey began. Now the square was different to her. She knew that it was a building, a statue and a stone, parts of a larger story. The key shook one last time and turned toward an old fountain in the middle of the square.

Çeşmeye yaklaştığında, suyun içinde, tamamen ıslanmış ama hala okunabilir durumda, eski bir "Timişoara Times" gazetesi buldu. Gazetenin ana manşeti, büyük harflerle şunu duyuruyordu: "Kayıp Anahtar Bulundu: Zamanın Şifresi Çözülüyor! Gizli Kapı Açılıyor..."

As he approached the fountain, he found an old "Timişoara Times" newspaper in the water, completely soaked but still readable. The newspaper's main headline announced in capital letters: "Lost Key Found: Deciphering Time! Secret Door Opening..."

Manşeti okuyan Melis, elindeki anahtara baktı ve tam da o anda, antikacı dükkanında anahtarı ilk bulduğu anı yeniden yaşadı. Gözlerini açtığında, elinde gazete ve anahtarla yine meydandaydı. Ancak bu kez, anahtarın başındaki işlemeler belirginleşmiş, üzerinde parlayan yeni bir sembol belirmişti. Anladı ki, bu yolculuk bir son değil, bir döngünün ve yeni bir maceranın başlangıcıydı. Anahtar, şimdi ona, daha önce hiç görmediği bir kapıyı açacak, zamanın en derin sırlarını fısıldayacaktı.

Reading the headline, Melis looked at the key in her hand and at that very moment, she relived the moment she first found the key in the antique shop. When she opened her eyes, she was in the square again with the newspaper and the key in her hand. But this time, the engravings on the head of the key had become clearer, and a new symbol had appeared shining on it. She understood that this journey was not the end, but the beginning of a cycle and a new adventure. The key would now open a door she had never seen before, whispering the deepest secrets of time to her.