Ο  Λάθος  του Σαμαράκη γνώρισε νέα επιτυχία το 1967, δυο χρόνια μετά την έκδοσή του, όταν το πραγματικό γεγονός της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών έτυχε να συμπίπτει σε πολλές λεπτομέρειές του με αυτό που ίσχυε στη φανταστική χώρα του μυθιστορήματος. Το 1966 ο συγγραφέας τιμήθηκε με το Βραβείο των Δώδεκα και το 1970 με το Βραβείο της Αστυνομικής Λογοτεχνίας στη Γαλλία. Το 1982 βραβεύτηκε από τη διοργάνωση  Europalia  για το σύνολο του έργου του, ενώ διετέλεσε ο πρόεδρος της Βουλής των Εφήβων και ήταν πολύ αγαπητός στους νέους.

Το Λάθος

ΤΟ   Λάθος   του Σαμαράκη γνώρισε νέα επιτυχία το 1967, δυο χρόνια μετά την έκδοσή του, όταν το πραγματικό γεγονός της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών έτυχε να συμπίπτει σε πολλές λεπτομέρειές του με αυτό που ίσχυε στη φανταστική χώρα του μυθιστορήματος. Το 1966 ο συγγραφέας τιμήθηκε με το Βραβείο των Δώδεκα και το 1970 με το Βραβείο της Αστυνομικής Λογοτεχνίας στη Γαλλία. Το 1982 βραβεύτηκε από τη διοργάνωση   Europalia   για το σύνολο του έργου του, ενώ διετέλεσε ο πρόεδρος της Βουλής των Εφήβων και ήταν πολύ αγαπητός στους νέους.

Το έργο του Α. Η Σαμαράκη 

Παρουσιάζει την αγωνία του για το παρόν και το μέλλον της σύγχρονης κοινωνίας και θίγει τα θέματα της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της αξιοπρέπειας, της δικαιοσύνης, των δικαιωμάτων των ανθρώπων     .   Ο Σαμαράκης επιλέγει τα θέματα του από τον καθημερινό κοινωνικό περίγυρο και τα παρουσιάζει με ανθρωπιστική διάθεση    .    Την επιτυχία του την οφείλει στην παγκοσμιότητα των ηρώων του οι οποίοι βασανίζονται και συνθλίβονται πολλές φορές από την αδιαφορία του κράτους. Στα έργα του αγαπήθηκε την απλή γλώσσα και το απλό ύφος, κάτι που αγαπήθηκε πολύ από τους αναγνώστες του.     Είναι ένας        πολυμεταφρασμένος       έλληνας        πεζογράφος αφού τα έργα του έχουν        μεταφραστεί       σε πάνω από 30 γλώσσες και απέσπασε πολλές διακρίσεις.   Έτρεφε ιδιαίτερη αγάπη για τα παιδιά και για 20 χρόνια προσέφερε μεγάλη βοήθεια στη       Unicef      .    Υπήρξε επίσης ο εμπνευστής και πρόεδρος του θεσμού       «Η Βουλή των εφήβων».  Π

Το έργο του Α. Η Σαμαράκη 

Το 1959 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα του "  Σήμα Κινδύνου  ", το 1961 η συλλογή διηγημάτων "  Αρνούμαι  " και το μυθιστόρημα "  Το Λάθος  " (1965). Άλλα έργα του είναι: οι συλλογές διηγημάτων "  Το Διαβατήριο  «(1973),»  Η Κόντρα  « (1992), η »  Αυτοβιογραφία 1919  -" (1996) και το μυθιστόρημα "  Εν    Ονόματι  «(1998).»

 Πέθανε στο Πύλο το 2003 και το σώμα του δωρήθηκε για έρευνες των φοιτητών της Ιατρικής.

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΑ-

Τα χαρακτηριστικά του μεταπολεμικού κόσμου

    ü  Μετά το τέλος του Β΄ παγκοσμίου πολέμου οι άνθρωποι   οραματίστηκαν ένα καλύτερο μέλλον  που θα διέφερε ριζικά από το ζοφερό παρελθόν.

    ü Ο μεταπολεμικός κόσμος είναι ο κόσμος της ανασφάλειας, της ανησυχίας, του άγχους και της αγωνίας για το παρόν και το μέλλον.  Η    ρευστότητα,η   αβεβαιότητα, η απειλή ενός νέου πολέμου που θα φέρει την ολοκληρωτική καταστροφή, η εύθραυστη ειρήνη, η φτώχεια, η εξαθλίωση , οι οδυνηρές οικονομικές αλλαγές και τα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας συνθέτουν το φάσμα της ζωής των ανθρώπων.

ü   Το    κυρίαρχο αίσθημα των ανθρώπων είναι η απογοήτευση    που μεγαλώνει μέσα στη μου ειδησεογραφία των     εφημερίδων    , όπου παρουσιάζεται από τη μια    κοινωνική δυστυχία   και από την άλλη η    ισοπεδωτική κοινωνική αλλοτρίωση της εποχής   .

Η γλώσσα του κειμένου

    Ø  απλή   και   άμεση  , είναι η γλώσσα της καθημερινότητας των ανθρώπων όπως σε όλα τα έργα του Α. Σαμαράκη.

 η  καθαρεύουσα  και η  δημοτική.

Αφηγηματικά στοιχεία

    q   Οπτική γωνία αφήγησης:    εξωτερική οπτική γωνία, τριτοπρόσωπη αφήγηση, αντικειμενική παράσταση. 

Ο αφηγητής αμέτοχος στην ιστορία, παντογνώστης. Εκτός από τα στοιχεία της εξωτερικής πραγματικότητας, διεισδύει στον εσωτερικό κόσμο του ήρωά του και διαβάζει σκέψεις και συναισθήματα.

    q   Αφηγηματικός χρόνος   : ιστορικός χρόνος η δεκαετία του 50, μεταπολεμική περίοδος ψυχρού πολέμου. 

Μυθικός χρόνος ένα απόγευμα ως το σούρουπο, συντομότατος όπως σε όλα τα διηγήματα της συλλογής. Η αναδρομική αφήγηση ενός παιδικού συμβάντος αποτελεί αφηγηματικό εύρημα που προωθεί το μύθο και τον οδηγεί στην κορύφωσή του, συντελώντας στη μεταμόρφωσή του.

q    Η ανωνυμία του ήρωα και η αοριστία χώρου     προσδίδει διαχρονικότητα και παγκοσμιότητα στο μήνυμα, καθώς εκπροσωπούνται όλοι οι διαψευσμένοι, απελπισμένοι άνθρωποι, διαφορετική από εθνικότητα, τόπος κατοικίας, ιδεολογικός προσανατολισμός.

Ο αφηγητής

 - 

 Η αφήγηση είναι    τριτοπρόσωπη   , ο αφηγητής είναι    παντογνώστης &   ετεροδιηγητικός   .  

                                                                                                    αυτόν.) 

-Η   ανάγνωση της εφημερίδας   του προκαλεί αρνητικές σκέψεις οι οποίες τον βασανίζουν. Είναι και αυτός ένας από αυτούς που πήραν μέρος στον πόλεμο και προσδοκούσαν κάτι καλύτερο. 

-  Αισθάνεται   πικρα και απογοήτευση, διακατέχεται από παθητική ψυχολογία, βασανίζεται από αισθήματα ανασφάλειας και προσωπικής διάψευσης. 

Ο αφηγητής

Οι αξίες  έχουν χρεοκοπήσει, οι ιδεολογίες έχουν ναυαγήσει, δεν υπάρχουν πια ιδανικά. Ο αφηγητής φτάνει στην απόγνωση , συνειδητοποιεί το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει και αυτό τον πλημμυρίζει με τύψεις και ενοχές. έχει την αίσθησηό  τι τον βλέπουν τον κατηγορούν και τον στιγματίζουν 

-Νέο στοιχείο /ευρηματικά από τον Α. Σαμαράκη:  ο αφηγητής είναι συγγραφέας . Στα γραπτά του εκφράζει τις  σκέψεις του ,  τους προβληματισμούς του , την αγωνία του. Ίσως μ' αυτόν τον τρόπο να βρει  διέξοδο στις υπαρξιακές του ανάγκες . 

-Δεν αποφασίζει να δημοσιεύσει τα έργα του από φόβο μήπως χαρακτηριστεί δεξιός ή αριστερός / έτσι δεν μπορεί να αφυπνίσει την κοινωνία και να αντιμετωπίσει δραστικά τα φαινόμενα αδράνειας και εφησυχασμού . 
 - Στο τέλος όμως βρίσκει το κουράγιο να υψώσει  τη φωνή διαμαρτυρίας  , να αντισταθεί στην καταπίεση και να σημαδέψει το ανάστημά του. Δεν θέλει να είναι ένα άβουλο, παθητικό, καταπιεσμένο και χειραγωγούμενο ον. Θέλει να έχει άποψη και να παίζει  ενεργό ρόλο  στη διαμόρφωση των πραγμάτων( Θέλει να είναι ελεύθερο και σκεπτόμενο ον και να διεκδικεί το δικαίωμα του στην αξιοπρέπεια και στην ευτυχία)  .

 Επαναστατεί, τολμά και αποφασίζει να εκφράσει την άποψή του, τη διαμαρτυρία του, την αφύπνιση του μέσα από τις «Μικρές Αγγελίες» αναζητώντας απελπισμένα μια ελπίδα αλλά και μια επαφή με άλλους ανθρώπους.

Στο τέλος διασώζεται μια χαραμάδα  ελπίδας   μέσα στη σκληρή και απογοητευτική κοινωνική πραγματικότητα: 

η πίστη στον άνθρωπο.