Këpuca magjike e Elit

Në një qytet të vogël, mes kodrave të gjelbra dhe lumenjve që këndonin me zë të ëmbël, jetonte një vajzë e vogël me emrin Eli. Ajo kishte sy të ndritshëm si yjet dhe një buzëqeshje që ngrohte çdo zemër. Eli ishte kureshtare dhe ëndërrimtare, gjithmonë në kërkim të diçkaje të bukur e të panjohur.

Shoqja e saj më e mirë ishte Gedisa, një vajzë me zemër të madhe. Ajo ndihmonte këdo që kishte nevojë, ndante gjithçka që kishte dhe nuk e linte kurrë askënd të ndihej vet

Një ditë, ndërsa po luanin pranë një peme të vjetër, Eli vuri re diçka që shkëlqente nën rrënjë.

“Gedisa, shiko!” – tha ajo me zë të ulët.

Të dyja filluan të gërmonin dhe zbuluan një këpucë të vogël, të artë, që ndriçonte si dielli.

“Është magjike…” – pëshpëriti Gedisa.

Eli e veshi këpucën me kujdes. Në atë çast, një dritë e butë i rrethoi dhe një zë i ëmbël u dëgjua:

“Zemra e mirë dhe guximi do t’ju udhëheqin.”

Papritur, ato u gjendën në një pyll të çuditshëm, ku pemët flisnin dhe zogjtë këndonin melodi të panjohura. Por në mes të pyllit ishte një liqen i tharë dhe kafshët dukeshin të trishtuara.

“Çfarë ka ndodhur?” – pyeti Eli.

Një lepur i vogël u afrua dhe tha:

“Magjia e këtij vendi po zhduket… sepse askush nuk beson më te mirësia.”

Gedisa u ul pranë tij dhe e përkëdheli.

“Ne do të ndihmojmë,” – tha ajo me vendosmëri.

Eli kujtoi fjalët e zërit dhe ngriti këmbën me këpucën magjike. Ajo mendoi për dashurinë, për miqësinë dhe për çdo të mirë që kishte parë te Gedisa.

Në atë moment, këpuca filloi të shkëlqejë fort. Një dritë e artë u përhap nëpër pyll, liqeni u mbush sërish me ujë dhe kafshët filluan të gëzonin.

Magjia ishte rikthyer!

“Ju na shpëtuat,” – tha lepuri me lot gëzimi.

Kur gjithçka u qetësua, Eli dhe Gedisa u gjendën sërish pranë pemës së vjetër.

Eli hoqi këpucën dhe e pa me kujdes.

“Mendoj se magjia nuk ishte vetëm te këpuca…” – tha ajo.

Gedisa buzëqeshi.

“Po, ishte në zemrat tona