Ήταν ένα φωτεινό πρωινό του Απριλίου. Ο ήλιος έμπαινε από το παράθυρο του νηπιαγωγείου και όλα μύριζαν άνοιξη! Ο Ορφέας και η Μελίνα είχαν φτιάξει στη γωνιά της παρεούλας τον πιο όμορφο «Ανοιξιάτικο Κήπο» του κόσμου, με πλαστικά λουλούδια, καλαθάκια και μικρά ζωάκια.

Ξαφνικά, ακούστηκε η φωνή της κυρίας:

— «Παιδιά, σε πέντε λεπτά μαζεύουμε για να βγούμε στην αυλή!»

Μόλις η Μελίνα άκουσε τη λέξη «αυλή», άφησε τα πάντα κάτω.

— «Τρέχω να προλάβω την κούνια!» φώναξε και έτρεξε προς την πόρτα.

Ο Ορφέας έμεινε μόνος του, κοιτάζοντας το βουνό από τα παιχνίδια.

Ένιωσε την καρδιά του να σφίγγεται. Ήθελε να θυμώσει, ήθελε να φωνάξει δυνατά την κυρία. Όμως, εκείνη τη στιγμή, θυμήθηκε κάτι σημαντικό... Θυμήθηκε όσα μάθαιναν όλη τη χρονιά στο σχολείο για το πώς να λύνουν τις παρεξηγήσεις τους.

«Θα τα καταφέρω μόνος μου!» σκέφτηκε. «Θα χρησιμοποιήσω τη στρατηγική μας!»

Πλησίασε τη Μελίνα στην πόρτα και της είπε ευγενικά:

— «Μελίνα, περίμενε! Πριν βγούμε, ας χρησιμοποιήσουμε τον μαγικό μας τρόπο».

Και τότε, τα δύο παιδιά άρχισαν τα βήματα που ήξεραν πια τόσο καλά:

ΑΚΟΥΩ: Ο Ορφέας ρώτησε: «Μελίνα, γιατί φεύγεις χωρίς να μαζέψεις;». Η Μελίνα του απάντησε: «Φοβάμαι ότι αν αργήσω, δεν θα προλάβω την αγαπημένη μου κούνια».

ΜΙΛΩ: Ο Ορφέας είπε πώς νιώθει: «Εγώ όμως νιώθω στενοχωρημένος. Παίξαμε μαζί, αλλά τώρα έμεινα μόνος μου να τα μαζέψω όλα. Δεν είναι δίκαιο».

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ: Η Μελίνα σταμάτησε και σκέφτηκε. «Έχεις δίκιο, Ορφέα. Τι μπορούμε να κάνουμε για να βγούμε και οι δύο γρήγορα έξω;».

ΔΙΝΩ ΛΥΣΗ: «Το βρήκα!» φώναξε ο Ορφέας. «Θα γίνουμε μέλισσες! Θα μαζέψουμε τα λουλούδια γρήγορα-γρήγορα και θα τα πάμε στην κυψέλη τους, το κουτί!»

Η Μελίνα γέλασε. Άρχισαν να πετούν πάνω από τα παιχνίδια κάνοντας «ζζζζζ» και μέσα σε ένα λεπτό, όλα ήταν στη θέση τους!

Τα δύο παιδιά βγήκαν στην αυλή πιασμένα χέρι-χέρι. Ο Ορφέας ήταν περήφανος γιατί πήρε την πρωτοβουλία και έλυσε το πρόβλημα. Η Μελίνα ήταν χαρούμενη γιατί κατάλαβε πως όταν βοηθάμε ο ένας τον άλλον, όλα γίνονται πιο εύκολα.

Και ξέρετε ποιο ήταν το καλύτερο; Όταν έφτασαν στις κούνιες, η αγαπημένη τους ήταν ακόμα ελεύθερη!

Ήταν η μεγάλη νίκη της φιλίας και της συνεργασίας!