Opgedragen aan Lenae Stonehocker, mijn zus, omdat zij me op het idee bracht.

Inhoudsopgave

Inleiding 4

1. Het avontuur begint 5

2. Vermist 8

3. Olive 10

4. Brielle 13

5. Eldon 15

6. Matias 16

7. Brielle 18

8. Wilson 19

9. Olive 20

10. Wilson 21

Inhoudsopgave vervolg

11. Bowen 23

12. Eldon 24

INLEIDING

Op het oude Westford College maakte archeologe Dr. Brielle zich klaar voor een nieuw avontuur. De overheid was op zoek naar een schat... het kroonjuweel. Het kroonjuweel was een paarse amethist met een mythe erachter. In de zon zou de amethist veranderen in een rode robijn en je de kracht van de zon geven. En in het maanlicht zou de amethist veranderen in een blauwe saffier en je één dag onsterfelijkheid schenken. Maar dat was slechts een mythe. Brielle pakte haar spullen voor het avontuur en belde haar vrienden om mee te gaan: Miss Alayna, kolonel Bowen, Dr. Lenae, admiraal Wilson, luitenant Matias, Dr. Riley, Dr. Zofia en haar beste vriendin, Dr. Olive. Maar toen Eldon (Olives vriend) hoorde dat Olive meeging, stond hij erop om ook te komen. Hij nodigde ook zijn vriend Clay uit. Brielle mag ze allebei niet, maar uit pure fatsoenlijkheid staat ze het toch toe.

Zij komen ook mee. Toen Taysom hoorde dat Riley ook meeging, stond hij erop om ook mee te gaan. Helaas moest Brielle hem toestaan om mee te komen.

HOOFDSTUK EEN: HET AVONTUUR BEGINT

De volgende ochtend kwamen ze allemaal aan op het vliegveld om in het vliegtuig te stappen. Hun bestemming... het Amazone regenwoud. Ze stapten allemaal in het vliegtuig, maar... wacht eens... Er ontbrak iemand. Het was Eldon. Brielle bestuurde het vliegtuig en wist precies wat ze moest doen. Ze sprong in de cockpit en steeg op. Maar wat ze niet wist, was dat Eldon vlak naast de vleugel van het vliegtuig zat. Het vliegtuig vloog hem over. "Hé! Ga niet weg zonder mij!!" zei Eldon. "Nou ja, ik heb tenminste een jetpack bij me!!" Hij zette zijn jetpack aan en zweefde boven het vliegtuig. De nacht viel al snel, dus zette Brielle het vliegtuig op de automatische piloot. En ze gingen allemaal slapen. Een uur later was Eldons jetpack leeg. "Oei," zei hij. Hij liet zich 4,5 meter naar beneden vallen op het vliegtuig. Kort daarna viel hij in slaap.

Bovenop het vliegtuig. Maar een half uur later rolde hij van het vliegtuig af! "ARRRGGHH!" schreeuwde hij. "O, mijn ruimtepak!" Maar op het moment dat hij het opende, botste hij tegen een telefoonpaal. Toen greep hij een grijphaak en klom naar het vliegtuig. Vervolgens klom hij via het touw omhoog, opende een vliegtuigdeur en sprong naar binnen. Hij viel in slaap in het vliegtuig. De volgende ochtend werd Brielle om 5 uur wakker en ontdekte dat ze in Costa Rica waren. Tot haar grote schrik zag ze dat Eldon het vliegtuig had gehaald en de deur open had gelaten. Elk moment kon Wilson naar buiten rollen. Lenae greep snel een parachute toen ze die zag, voor het geval dat. Minuten later rolde hij naar buiten. Lenae sprong met een parachute en een harnas uit het vliegtuig en dook naar beneden om Wilson op te vangen. Na een val van ongeveer 75 meter realiseerde Wilson zich eindelijk dat hij viel. "Help!" riep hij. Net toen ving Lenae hem op. "Poeh!" zei Wilson. "Dat scheelde niet veel. Bedankt, Lenae." Toen Lenae en Wilson weer in het vliegtuig zaten, had Brielle een plan.

Ze pakte een parachute en deed die om Eldon heen. Daarna gooide ze hem uit het vliegtuig. Vervolgens sloot en vergrendelde ze de vliegtuigdeur. Toen Eldon wakker werd, bevond hij zich 300 meter boven de grond. Gelukkig had Brielle genoeg fatsoen om Eldons jetpack bij te tanken. Hij zette hem aan. "Alsjeblieft, werk," zei hij. Toen startte hij. "Ja!!" riep hij. Hij vloog met topsnelheid tot hij iets zag. "AHH!!" riep hij toen hij tegen de achterkant van het vliegtuig botste. "Ouch!" zei hij. Maar hij bleef doorvliegen. Drie uur later landden ze in het Amazonegebied. Daar sloegen ze hun kamp op, aten hotdogs en roosterden marshmallows bij het vuur. "Hé Olive," zei Eldon terwijl hij een kusgezichtje trok. Olive reageerde er niet op, maar je kon zien dat ze walgde. "Hé Clay, hé Taysom," zei Eldon, "Laten we een wandeling maken." "Wees voorzichtig," zei Riley. "Er zouden wel eens inboorlingen kunnen zijn." "Pas op, Eldon," zei Olive. "O, dat zal ik zeker," antwoordde hij. Na een lange wandeling vielen Eldon, Clay en Taysom in... een put! "Oei," zei Eldon.

HOOFDSTUK TWEE: VERMIST

Eldon en Clay moesten helaas in de koude regen slapen. "Brrr," zeiden ze. Taysom was echter bezig zich een weg naar buiten te graven. Na twee uur graven sprong hij uit het gat dat hij had gemaakt. "Het is hopeloos," zei hij. Maar voor Eldon en Clay klonk het alsof hij zei: "Je bent touwloos." "ARRRGH!" riepen ze allebei. Ze probeerden tegen de wanden van de modderkuil op te klimmen, maar daardoor vielen ze in de modder. "Arrgh!!" riepen ze. Maar toen ze opkeken, beseften ze dat hun "Moddermonster" al die tijd Taysom was geweest. De regen had alle modder van hem afgespoeld. "Eh... eh," zei Clay. "We wisten al die tijd dat jij het was... hehe," zei Eldon. "Nee, dat wisten jullie niet, jullie schurken!" zei Taysom. Op dat moment stak er een speer in de modder en twaalf inboorlingen omsingelden de kuil. "Hoe?" zeiden ze. "Hoe?" Eldon antwoordde: "We zijn gewoon in deze put gevallen." De inboorlingen tilden hen uit de put en bonden hen vast. "Hé!!" riep Eldon. "Stop daar!" zei Clay. "Ik ben Elon Musk. Dit kun je me niet aandoen!" "Ik haat jullie!" zei Taysom.

De inboorlingen namen hen mee naar hun kamp. Terug in het kamp begonnen Olive en Riley zich zorgen te maken. Eldon, Clay en Taysom waren nog niet terug. Brielle zag het niet zitten, maar Riley zei dat ze een zoektocht moesten organiseren. "Ik wilde ze sowieso niet bij ons hebben," zei Brielle. "Maar," zei Olive, "als ik eerlijk ben, maak ik me best wel zorgen om Eldon." "Oké, oké," zei Brielle. "We splitsen ons op in twee groepen. Olive, Riley, Zofia, Bowen en Wilson, jullie gaan op zoek naar Eldon, Clay en Taysom. Matias, Marcus, Alayna en Lenae, jullie gaan met mij mee om naar het kroonjuweel te zoeken." Zo splitsten ze zich op, elk in een andere richting.

HOOFDSTUK DRIE: OLIVE

We waren elk onze eigen weg gegaan. Ik maakte me zorgen om Eldon. Hij was al een hele nacht en drie uur vermist. Maar we moesten hem zoeken. We liepen in de richting waar zij heen waren gegaan, en na anderhalf uur lopen, water drinken en wat snacks eten, ontdekten we een lege kuil met voetafdrukken eromheen. "Inboorlingen," dacht ik. De kuil was modderig en we zagen duidelijk een gat dat een van hen (waarschijnlijk Taysom) had geprobeerd af te graven om uit de kuil te komen. We liepen een uur lang rond de kuil en volgden de voetafdrukken, totdat we... gezang hoorden. Wacht even... Oei. Ik herkende dat gezang overal. Het was een inheems gezang dat gezongen werd bij... Oei! Inheemse offers. Toen zag ik twee inboorlingen en drie gevangenen. Taysom en Eldon hadden zich overgegeven en waren klaar voor het offer, maar de inboorlingen probeerden nog steeds klei te krijgen. "Ik ben een stoel!" schreeuwde hij. Bah. Als er iemand was die me kon irriteren, was het wel klei. Maar ik wist wat ik moest doen. Ik pakte mijn pijl en boog en schoot op de inboorlingen.

Dat had een relletje veroorzaakt. Twintig inboorlingen met bijlen stormden op ons af. We renden allemaal weg, toen Eldon, die op zijn borst sloeg (die trouwens BLOOT was, hij had zijn shirt uitgetrokken) en "Ahh Ah Ah Ah" riep, een liaan greep, naar beneden zwaaide en me omhoog trok. "Laat me los!" zei ik. Precies op dat moment hadden Taysom en Clay hetzelfde gedaan met Riley en Zofia. Toen stootte Eldons gezicht tegen een laaghangende boomtak, waarop hij gilde als een klein kind en me recht in... Oei. De put! Die sukkel. Hij had me net op de laatste plek gegooid waar ik wilde zijn. Arme Bowen en Wilson. Ze zagen eruit alsof ze flauw zouden vallen. En nog erger, ik zat helemaal onder de modder. "Slechte karma," dacht ik. "Kun je me uit deze rotzooi halen?" vroeg ik aan Eldon. "O ja," dacht ik. Ik moet me een beetje gedragen. "Alsjeblieft?" voegde ik eraan toe. "Oh uh ja," zei die eikel. "Ja, mevrouw, ik help u er zo uit." Hij greep me vast, maar toen... Oei. Ik gleed uit en viel met mijn gezicht in de modder. Ik stond op het punt hem een eikel te noemen, maar was zo aardig om sarcastisch te zeggen: "Wauw, bedankt daarvoor." Waarop hij me eindelijk omhoog tilde. "Hé Olive," zei hij, "ik wil je iets vertellen." "Luister Olive, ik moet je iets vertellen." Toen, tot mijn grote schrik, dook hij naar beneden en... Bah!

Hij kuste me! Bah...! Die eikel. Na een kus van ongeveer drie seconden probeerde ik mijn lippen van de zijne los te rukken, maar... Die eikel! Hij duwde mijn hoofd naar voren! Na een kus van twee minuten rukte ik mijn lippen van de zijne los zodra hij mijn hoofd losliet. "Jij eikel!" zei ik, waarop ik hem drie keer in zijn gezicht sloeg. Hij schrok. "Ik ben beledigd." Toen probeerde hij het opnieuw. Oei, dacht ik. Ik sprong opzij voordat hij de kans kreeg. Toen viel hij neer en kuste de rots onder hem. Ik wilde het risico niet lopen om nog een keer gekust te worden! Zo veel voor een eerste kus. Die van mij was GEEN prettige ervaring. Ik rende zo snel mogelijk weg. Na een tijdje volgde Eldon me ook. Nu wenste ik eigenlijk dat we hem bij Westford College hadden achtergelaten. Natuurlijk is hij soms een goede VRIEND, maar ik zou hem nooit als een potentiële geliefde beschouwen. Hij is gewoon... Ach ja. Na een tijdje lopen kwamen we eindelijk bij het kamp aan.

HOOFDSTUK VIER: Brielle

We waren vertrokken om het kroonjuweel te zoeken, in een andere richting dan Olive. Ik baalde ervan dat we Eldon, Clay en Taysom moesten gaan zoeken. Ik kan nog steeds niet geloven dat ze verdwaald waren. Hoe dan ook, we vervolgden onze weg over het pad naar de tempel waar de sleutel tot een andere tempel met het kroonjuweel zich bevond. Onderweg kwamen we een paar valkuilen tegen: lege kuilen, spinnenkuilen, slangenkuilen, snoekkuilen, slijmkuilen, tijgerkuilen, strikken en meer. Alayna viel bijna in de spinnenkuil, Lenae raakte verstrikt in een strik aan haar been, waar we haar een tijdje uit moesten bevrijden. Matias werd bijna doormidden gehakt door een snijval en Marcus verloor bijna zijn hoofd. Dit was veel, veel moeilijker dan ik had gedacht. Eindelijk waren we bij de tempel aangekomen. Om de deur te openen, moesten we een puzzel oplossen. Hmmm... dacht ik. Er waren vijf schakelaars. "Eén met een robijn eronder, één met een zon eronder, één met de kroonjuweel eronder, één met de maan eronder, en de laatste met een saffier eronder." "Ik heb hem," zei Alayna.

Ze zette de schakelaar voor de maan, de kroonjuweel en de zon om, en toen ging de grote stenen deur open. We liepen naar binnen, op onze hoede voor valstrikken. Oei. Matias stapte op een tegel waardoor er pijlen uit de muur schoten! Ik gooide hem snel op de grond voordat hij door een kogel geraakt kon worden. "Poeh," zei hij. "Dat was op het nippertje," zei ik streng. Terwijl we een tijdje liepen, zag ik nog een drukplaat. "Niet opstappen," zei ik. "Ik vraag me af hoe het met Bowen gaat," zei Alayna. Ik kon zien dat ze zich zorgen maakte. "Het is oké," zei ik. "Ik weet zeker dat hij het beter volhoudt dan de rest." Toen zagen we een strik naar beneden hangen en liepen eromheen. En toen, recht voor onze ogen, lag de kaart! Wacht even. Dit klopte niet. Ik heb talloze Indiana Jones-films gezien en dit was gewoon niet zo makkelijk. Ik zag dat er op de tafel met de kaart een drukplaat lag. Ik greep snel de kaart en zei tegen iedereen dat ze moesten rennen. Maar ik besefte dat mijn acties me in een andere val hadden doen lopen dan ik had verwacht.

HOOFDSTUK VIJF: ELDON

Hé jongens! Ik ben Eldon. Trouwens, Olive is de liefde van mijn leven, Clay is mijn beste vriend en Brielle is mijn grootste vijand. Olive en ik. Wij vormen het perfecte duo. Hoe dan ook, ik heb net mijn eerste (en verreweg beste) kus ooit met Olive gehad. Ik ben nog steeds beledigd dat ze me sloeg, maar goed, we zaten op de camping te wachten tot Brielle en de anderen terugkwamen met het kroonjuweel. Voor een 22-jarige man zoals ik is dit ZO irritant. Omdat ik Olives vertrouwen terug wilde winnen, zei ik: "Sorry dat ik die kus heb gestolen, maar helaas kan ik hem niet teruggeven." "Weet je, Eldon," zei ze, "ik begrijp je soms gewoon niet." "Wat bedoel je daarmee?" vroeg ik. "Zolang je je lippen voor jezelf houdt, zijn we vrienden." "Gewoon vrienden?" antwoordde ik. "Ik kon me je gewoon niet voorstellen als potentiële geliefde, Eldon. Het ene moment ben je zo aardig als een kerel maar kan zijn, en het volgende moment ben je de meest irritante klootzak die ik ooit heb ontmoet."