Mια ιστορία η οποία δημιουργήθηκε από τους εκπαιδευτικούς που συμμετέχουν στο πρόγραμμα οι μικροί επιστήμονες.
Created & published on StoryJumper™ ©2026 StoryJumper, Inc.
All rights reserved. Sources: storyjumper.com/attribution
Preview audio:
storyj.mp/agzh3q36xfcc
2
Aljustral-de infacio de Aljustral-Aljustral
2ο Νηπιαγωγείο Σκύρου
29 Ολοήμερο Νηπιαγωγείο Σερρών
Νηπιαγωγείο Κεντριού
1ο Νηπιαγωγείο Προσοτσάνης Δράμας
1ο Νηπιαγωγείο Καλλονής Λέσβου
9ο Νηπιαγωγείο Ορεστάδας
5ο Νηπιαγωγείο Δράμας
3
AIKATERINI SPITSA, ASIMINA PARADISI
STAVROULA AVGITIDOU, ANASTASIA TSAMPOUNIARI
SHOPHIA KARIOTI SHOPHIA LIVADITI
GUILHERMININA BROTAS EVAGGELOPOULOU ARIADNI
LITSA GAZIOTOU KALLIOPI PAPOUTSAKI
DESPOINA HAMALLELI MARIA PAPADOPOULOU
4
Μια φορά κι έναν καιρό στην χώρα των Tοσοδούληδων, ήρθε ένας πελώριος πεινασμένος γίγαντας.
ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΤΟΣΟΔΟΥΛΗΔΩΝ
κόκκινη κλωστή δεμένη
στην ανέμη τυλιγμένη
δωσ'της κλώτσο να κυλίσει παραμύθι ν'αρχινήσει....
αρχή του παραμυθιού
καλημέρα στην αφεντιά σας....
5
6
7
8
Οι τοσοδούληδες του έβαλαν να φάει στο ένα μεγάλο πιάτο, μια νόστιμη τηγανίτα. Ο γίγαντας, μόλις είδε το πιάτο λυπήθηκε πολύ, γιατί πεινούσε πολύ κι αυτή ήταν μια μικρούτσικη, τόση δα μικρή τηγανίτα. Μα είναι η πιο μεγάλη τηγανίτα που έχουμε φτιάξει ποτέ! Είπαν οι τοσοδούληδες.
Όμως για τον μεγάλο γίγαντα με τη μεγάλη κοιλιά και το μεγάλο στόμα ήταν πολύ μικρή η τηγανίτα, και σίγουρα δεν θα χόρταινε την πείνα του. Ο γίγαντας πήρε την τηγανίτα στα μεγάλα του χέρια, και την έκοψε στη μέση! Όμως ήταν τόσο πολύ μικρά τα δυο κομμάτια της τηγανίτας, που δεν τα έβλεπε! Ένας τοσοδούλης τότε είπε! Θα φάω εγώ τη τηγανίτα
9
10
Ο Τοσοδούλης πήρε τη τηγανίτα , την έκοψε σε ακόμα πιο μικρά κομματάκια, και την έφαγε όλη. Ο γίγαντας ρώτησε τον Τοσοδούλη. Συγνώμη, δεν κατάλαβα. Δηλαδή εσύ τόση ώρα μασούλαγες τη τηγανίτα? Βεβαίως κύριε γίγαντα, απάντησε ο Τοσοδούλης. Καλά, εγώ ούτε καν έβλεπα τα μικρά μικρούτσικα κομματάκια της τηγανίτας, μονολόγησε ο γίγαντας! Το δικό μου μεγάλο, είναι το δικό σου μικρό! Είπε ο Τοσοδούλης! Κι αόρατο, απάντησε ο γίγαντας! Το πιο μικρό, μικρούτσικο κομματάκι τηγανίτας στον κόσμο, δεν μπορώ να το δω!
11
Τότε, ήρθε ο επιστήμονας της Τοσοδουλοπολιτείας. Ο γίγαντας, τον ρώτησε, τι είναι αυτό που κουβαλά. Μικροσκόπιο, είπε ο επιστήμονας. Και τι το κάνουν αυτό? Ρώτησαν με μια φωνή ο γίγαντας και ο Τοσοδούλης. –
12
13
λοιπόν, το πιο μικρό μικρούτσικο κομμάτι της τηγανίτας, το λένε μόριο.
Αγόρι είναι? Ρώτησε ο Τοσοδούλης. Ναι αγόρι, είπε ο επιστήμονας χαμογελώντας, Γιατί γελάς? Ρώτησε ο γίγαντας. Γελάω γιατί θυμήθηκα κάτι. Κάποια μόρια είναι πολύ ζωηρά, παιχνιδιάρικα, δεν μαζεύονται σπίτι, τρέχουν γρήγορα, δεν είναι υπάκουα, και κάνουν ζαβολιές. Ποια μόρια είναι αυτά? Ρώτησε ο Τοσοδούλης. τα μόρια του αέρα, απάντησε ο επιστήμονας! τα πιο μικρά μικρούτσικα κομματάκια του αέρα, είναι φευγάτα, τρέχουν, πετάνε, δεν πιάνονται, πάνε πολύ ψηλά, όλο ταξιδεύουν! Άσε που δεν τα βλέπεις κιόλας! Είπε ο Επιστήμονας!
14
15
Μια φορά τα έκλεισα σε ένα μπαλόνι, αλλά το μπαλόνι, έπεσε σε μια τριανταφυλλιά, κι ένα αγκάθι τρύπησε το μπαλόνι. Τα μόρια του αέρα που ήταν στο μπαλόνι, ξέφυγαν, δεν τα έβλεπα, αλλά άκουγα τη φωνή τους, να μου λέει… «δεν μπορείς να μας πιάσεις!».- Όλα τα μόρια έτσι ζωηρά είναι? Ρώτησε ο γίγαντας. –οοοοχι! Απάντησε ο επιστήμονας. Μερικά μόρια, είναι τόσο ήσυχα, που δεν κουνιούνται σχεδόν καθόλου από τη θέση τους. Είναι φρόνιμα, και υπάκουα. Και ποιά είναι αυτά τα μόρια? Ρώτησε ο Τοσοδούλης. τα μόρια των στερεών, απάντησε ο επιστήμονας. –στερεών? Τι είναι αυτό? Απόρησαν κι ο γίγαντας κι ο Τοσοδούλης.
16
17
18
19
Στερεά, είναι μια μπάλα, ένα βιβλίο, ένα κουμπί, ένα παγάκι. Τα πιο μικρά μικρούτσικα κομματάκια τους, δηλαδή τα μόρια τους, είναι σχεδόν ακίνητα, λίγο απαλά κινούν τους ώμους, μαζεμένα κοντά κοντά το ένα στο άλλο, και δεν φεύγουν καθόλου από τη θέση τους. Αυτό θα είναι πολύ κουραστικό, σκέφτηκε ο Τοσοδούλης! Πόσο πολύ λυπάμαι τα μόρια των στερεών που δεν μπορούν να τρέξουν, να πετάξουν, να παίξουν! Μοιάζουν τόσο φυλακισμένα! Δεν είναι έτσι! Απάντησε ο επιστήμονας
20
21
22
23
24
Τα στερεά, είναι φίλοι μας. Αν τα μόρια της μπάλας δεν ήταν τόσο ήσυχα, φρόνιμα, ακίνητα, δεν θα μπορούσες να παίξεις ποδόσφαιρο! Τι ήθελες? Να έτρεχαν σαν τα μόρια του αέρα? Ή μήπως να γλιστρούσαν σαν τα ζημιάρικα μόρια των υγρών? Των υγρών? Τι είναι πάλι τα μόρια των υγρών κύριε επιστήμονα? Και τι ζημιές κάνουν?, ρώτησε ο Τοσοδούλης.
25
τα μόρια μου είναι στερεά λέει ο κύριος επιστήμονας χμ...........σοβαρά?
26
Υγρά, είναι το νερό, το γάλα, το κρασί, το λάδι, είπε ο Επιστήμονας. Τα μόρια αυτά,. Δεν κάθονται στην ίδια θέση, κινούνται σε μικρές αποστάσεις, τους αρέσει να κάνουν τσουλήθρα, πατινάζ, κι όλο γλυστράνε, όλο κυλάνε, κυλάνε, κυλάνε. Για να τα πιάσουμε, πρέπει πάντα να τα έχουμε σε ένα δοχείο, κι αν τα πιάσουμε με το χέρι μας, κυλάνε, παίζοντας τσουλήθρα εμένα πάντως από όλα τα μόρια, μου αρέσουν τα αέρια, είπε ο Τοσοδούλης. εμένα πάντως μου αρέσουν τα υγρά γιατί κάνουν τσουλήθρα, είπε ο γίγαντας, και αφού σκέφτηκε λίγο, …ξανά, είπε: - Αλλά και τα στερεά, γιατί δεν με κουράζουν να τρέχω να τα πιάσω…
27
28
29
30
31
32
- τότε ο επιστήμονας, κοιτάζοντας γύρω του, μην τον ακούσει κανείς άλλος, είπε συνωμοτικά:- « θα σας πω ένα μυστικό, αλλά μη με μαρτυρήσετε». Τι μυστικό? Είπαν μαζί,
με μια φωνή, ο Τοσοδούλης και ο γίγαντας. - Τα μόρια του νερού, όταν κοιμάται η μάγισσα της ύλης, παίρνουν κρυφά το μαγικό της ραβδί, . και με αυτό το μαγικό ραβδί μεταμορφώνονται …..σε μόρια αέρα,….. και πετάνε … και η μάγισσα θυμώνει, και φωνάζει. Φωνάζει μπροστά σε ένα μαγικό καθρέφτη, βάζει το στόμα της κοντά στον μαγικό καθρέφτη, παίρνει μια βαθιά ανάσα, κι εκπνέει στον καθρέφτη. Και μετά φωνάζει, φωνάζει….
33
34
-και που πάνε τα μόρια του νερού, που έγιναν αέρας? Ρώτησε ο Τοσοδούλης.
- πάνε πολύ ψηλά στον ουρανό, γίνονται σύννεφα και ταξιδεύουν!
Και μόνο τα μόρια του νερού παίρνουν το μαγικό ραβδί της μάγισσας όταν κοιμάται? ρώτησε ο γίγαντας. Γιατί ρωτάς? Μήπως θέλεις να πάρεις κι εσύ το μαγικό ραβδί της μάγισσας? Ρώτησε ο επιστήμονας. Όχι, είπε ο γίγαντας, δεν θέλω να γίνω αέριος στα καλά καθούμενα!
35
36
Λοιπόν, θα σας αποκαλύψω κι αυτό το μυστικό. Αλλά, μη με μαρτυρήσετε, γιατί θα βρω το μπελά μου από τη μάγισσα, είπε ο επιστήμονας.
–« Υπόσχεση ένα δύο φίλοι, δεν λέμε τίποτα στη μάγισσα την ύλη!», υποσχέθηκαν χτυπώντας παλαμάκια, ο Τοσοδούλης κι ο γίγαντας. Τότε ο επιστήμονας συνέχισε μιλώντας ψιθυριστά, για να μην τον ακούσει άλλος κανείς:- και κάποια μόρια των στερεών, ξέρουν για το μαγικό ραβδί. Όχι όλα, κάποια. .......
37
38
39
Κύριε επιστήμονα, να ρωτήσω κάτι ακόμα? Είπε ο γίγαντας. Όχι, βιάζομαι! Όπου να ναι θα ξυπνήσει η μάγισσα της ύλης, και θα με ζητάει! είπε βιαστικά ο επιστήμονας, κι έφυγε! Κρίμα! Είπε ο γίγαντας! Κρίμα είπε ο Τοσοδούλης!Oγίγαντας κιο Τοσοδούλης , σκκέφτηκαν να πάνε κρυφά στο παλάτι της μάγισσας να την δουν από μακρυά….την μάγισσα της ύλης. Είδαν την μάγισσα να φεύγει με την σκούπα της, και τότε μπήκαν στο παλάτι. Άνοιξαν την μεγάλη κρυστάλλινη πόρτα και βρέθηκαν μπροστά σε δωμάτια..................
40
41
Κάθε δωμάτιο είχε μία ανοιχτή πόρτα. Σε κάθε πόρτα, υπήρχε μια πινακίδα.
Στο πρώτο δωμάτιο, η πόρτα έγραφε: οσμή.
Στο δεύτερο δωμάτιο, η πόρτα έγραφε γεύση.
Στο τρίτο δωμάτιο, η πόρτα έγραφε χρώμα
Στο τέταρτο δωμάτιο η πόρτα έγραφε: απορροφητικότητα
Στο πέμπτο δωμάτιο η πόρτα έγραφε: Υδατοπερατότητα
42
43
Ο Γίγαντας απόρησε, γιατί δεν ήξερε τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις.
Ο Τοσοδούλης, απόρησε και εκείνος, γιατί ούτε κι αυτός ήξερε τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις.
Εσείς παιδιά μήπως ξέρετε?
Ο Τοσοδούλης πρότεινε στον γίγαντα να επισκεφτούν τα δωμάτια, για να δουν τι υπάρχει μέσα σε κάθε δωμάτιο. Έτσι κι έκαναν.
44
45
Πρώτα μπήκαν στο δωμάτιο, που η πόρτα έγραφε: οσμή. Και τι να δουν? Παντού υπήρχαν μικρά μπουκαλάκια , γυάλινα και διάφανα, αλλά και βαζάκια σκούρα, κι ανοιχτόχρωμα, με καπάκια. Ήταν τόσα πολλά, που έπρεπε να προσέχουν , να βαδίζουν αργά και πολύ προσεχτικά για να μην σπάσουν κάποιο μπουκαλάκι ή βαζάκι. Ο Γίγαντας πήρε ένα μπουκαλάκι στα τεράστια χέρια του. Ο Τοσοδούλης, πήρε επίσης ένα μπουκαλάκι στα μικρά χεράκια του. Ο γίγαντας άνοιξε το μπουκαλάκι και μία απαίσια μυρωδιά απλώθηκε στο δωμάτιο. Πω πω! Τι άσχημη, τι απαίσια μυρωδιά είναι αυτή! Είπαν με μια φωνή ο γίγαντας και ο Τοσοδούλης!. Κλείσε το μπουκαλάκι γρήγορα! Βρώμισε ο τόπος! Είπε ο Τοσοδούλης! ο γίγαντας έκλεισε βιαστικά το μπουκάλι, γιατί από το μπουκάλι που άνοιξε ο γίγαντας έβγαινε η άσχημη μυρωδιά.
46
47
48
49
Ο γίγαντας κι ο Τοσοδούλης κοίταξαν γύρω τους, αλλά δεν έβλεπαν τίποτα! Ποιος μιλάει? Απάντησε ο Τοσοδούλης! Εδώ! Εγώ είμαι! Ένα μόριο του αέρα! Ανοίξατε το μπουκαλάκι και με ελευθερώσατε! Μυρίζεις πολύ άσχημα! Είπε ο γίγαντας! Και δεν μπορούμε κιόλας να σε δούμε! Είπε ο Τοσοδούλης! Είμαι αόρατο μόριο, όπως όλα τα μόρια του αέρα είπε το μόριο, μόνο να με πιάσετε μπορείτε, όπως με έπιασε η μάγισσα της ύλης και με έβαλε σε τούτο το μπουκάλι, μαζί με τα αδέρφια μου. Πως σε λένε? Ρώτησε ο γίγαντας. Με λένε άσχημη οσμή, η μαμά μου είναι μια σάπια ντομάτα. Και πως γίνεται σάπια μια ντομάτα? Ρώτησε ο γίγαντας! Δεν έχω χρόνο να απαντήσω! Πρέπει να φύγω για να μη με πιάσει η μάγισσα της ύλης! Το μόριο της άσχημης οσμής, είπε: φεύγω τώρα, από τη χαραμάδα του παραθύρου. Σας ευχαριστώ που με ελευθερώσατε!
50
51
Δεν μυρίζει τίποτα άσχημο πια! Είπε ο Τοσοδούλης! Είναι γιατί έφυγε το μόριο της άσχημης οσμής! Είπε ο γίγαντας! Τότε ο Τοσοδούλης είπε: θα ανοίξω και το δικό μου μπουκαλάκι! Ο γίγαντας έκλεισε βιαστικά τη μύτη του! Ο Τοσοδούλης άνοιξε το μπουκαλάκι που κρατούσε στα χέρια του και ω! μια υπέροχη μυρωδιά ξεχύθηκε σε όλο το δωμάτιο! Άνοιξε τη μύτη σου κύριε γίγαντα! Είπε ο Τοσοδούλης! Πλάκα κάνεις! Δεν ανοίγω τη μύτη μου! Είπε ο γίγαντας!
52
53
54
55
Πως έγινε η φωνή σου έτσι? Άλλαξε η φωνή σου είπε ο Τοσοδούλης! για μίλα λίγο ξανά! Τα τα τα –τι τι τι- το το το –τε τε τε- του του του! Είπε ο γίγαντας! Ο Τοσοδούλης γέλασε πολύ γιατί ήταν τόσο αστεία η φωνή του γίγαντα! Μα πως άλλαξε έτσι η φωνή σου απόρησε ο Τοσοδούλης! έλα τώρα κύριε γίγαντα! Άνοιξε τη μύτη σου! Ο γίγαντας, διστακτικά, άφησε τη μύτη του και μύρισε βαθειά! Τι υπέροχο άρωμα! Είπε. Η φωνή σου είναι μια χαρά τώρα! Είπε ο Τοσοδούλης! Για μίλα ξανά να σε ακούσω! Τα τα τα –τι τι τι- το το το –τε τε τε- του του του! Είπε ο γίγαντας. Η φωνή σου ξανάγινε όπως ήταν πριν!
56
57
Παράξενο ! είπε ο Τοσοδούλης! έπαιρναν κι οι δυό πολύ ώρα βαθιές ανάσες, γιατί από το μπουκάλι που κρατούσε στα χέρια του ο Τοσοδούλης, έβγαινε ένα τόσο όμορφο, απαλό, μαγευτικό άρωμα! Τότε άκουσαν πολλές απαλές φωνούλες! «ευχαριστούμε, ευχαριστούμε», έλεγαν οι φωνούλες! Ποιοι είστε και από πού ακούγονται οι φωνούλες σας? Ρώτησε ο Τοσοδούλης! εδώ! Εδώ! Δηλαδή παντού στο δωμάτιο! Είμαστε τα μόρια της όμορφης λουλουδένιας οσμής! Έχετε υπέροχο άρωμα! Είπε ο γίγαντας! Έχετε υπέροχη οσμή! Είπε ο Τοσοδούλης!
58
59
Ευχαριστούμε και που μας ελευθερώσατε, και για τα καλά σας λόγια! Είπαν τα μόρια της τριανταφυλλένιας οσμής! Μπορείτε να φύγετε από τη χαραμάδα του παραθύρου! Είπε ο γίγαντας, να βγείτε έξω στον αέρα, μη σας πιάσει ξανά η μάγισσα! Φεύγουμε! Φεύγουμε! Είπαν τα μόρια της όμορφης οσμής! Πάμε στον ανθισμένο κήπο να βρούμε τη μαμά μας! Ποια είναι η μαμά σας? Ρώτησε ο Τοσοδούλης! Η μαμά μας είναι ένα ροζ χρυσάνθεμο με εκατό φύλλα! Είπαν τα μόρια κι έφυγαν βιαστικά από τη χαραμάδα!
60
61
Πάμε να φύγουμε κι εμείς! Είπε ο Τοσοδούλης! πάμε να δούμε και τι υπάρχει στα άλλα δωμάτια είπε ο γίγαντας! Έφυγαν προσεχτικά από το δωμάτιο της οσμής, μην σπάσουν κατά λάθος κάποιο μπουκαλάκι, και έκλεισαν την πόρτα πίσω τους.
Ο Τοσοδούλης κι ο γίγαντας, συνεχίζοντας την περιπλάνηση τους στο παλάτι της μάγισσας ύλης, άνοιξαν αργά και προσεχτικά, τη πόρτα που πάνω έγραφε «γεύση».
Πως εσείς παιδιά φαντάζεστε το δωμάτιο των γεύσεων?
62
63
64
65
66
Ο Τοσοδούλης κι ο γίγαντας, συνεχίζοντας την περιπλάνηση τους στο παλάτι της μάγισσας ύλης, άνοιξαν αργά και προσεχτικά, τη πόρτα που πάνω έγραφε «γεύση».
- Τι είναι αυτό που τα μικρά ματάκια του Τοσοδούλη αντίκρισαν?
Τι είναι αυτό που τα μεγάλα κι αθώα μάτια του γίγαντα αντίκρισαν?
Ένα τεράστιο τραπέζι που τόσες πολλές λιχουδιές, μπορούσε να χορτάσει όλους τους φτωχούς του κόσμου.
67
68
"Η μάγισσα της ύλης, μπορεί να τρώει ότι θέλει", είπε ο Τοσοδούλης!" όχι σαν και μένα, που είμαι πάντα πεινασμένος", είπε ο γίγαντας!
Ο γίγαντας όρμησε με βουλιμία στο πρώτο πιάτο που βρήκε μπροστά του. «Θα τη κάνω ταράτσα,» είπε!
Όμως, μόλις έβαλε τη πρώτη μπουκιά στο στόμα του, « μπλιάχ! Βοήθεια! Βοήθεια! Είναι πικρό!» Φώναξε ο γίγαντας! . .
69
70
Ο Τοσοδούλης, πήρε ένα μικρό μικρούτσικο κομματάκι από την πιατέλα να δοκιμάσει κι αυτός, όμως μόλις το έβαλε στο μικρό του στοματάκι, -"μπλιάχ! Βοήθεια! Βοήθεια! Έχεις δίκιο κύριε γίγαντα Είναι πικρό! Είναι πολύ πικρό! Είναι πάρα πολύ πικρό!" Είπε ο Τοσοδούλης!
-"Ναι , είναι τόσο πικρό, που μου θυμίζει το φάρμακο που μου έδινε η γιγαντογιατρίνα η Νίνα, όταν ήμουνα μικρός, κι έκλαιγα γιατί δεν ήθελα να το πιώ, και η γιγαντογιατρίνα η Νίνα, με κυνηγούσε σε όλο το γιγαντοχωριό, και μου έλεγε άμα δε το πιώ, δεν θα πέσει ο πυρετός!",
71
72
73
" Και σε έπιασε η γιγαντογιατρίνα? " Ρώτησε ο Τοσοδούλης!
" Με έπιασε," είπε ο γίγαντας." Και τι σου έκανε? Σου έδωσε το πικρό φάρμακο?", ρώτησε ο Τοσοδούλης. -
" Ναι μου το έδωσε, "είπε ο γίγαντας.
-" Κι έγινες καλά? "
- "Ναι, πέρασε ο πυρετός, αλλά ήταν πολύ πικρό το φάρμακο," είπε ο γίγαντας. "Μερικές φορές, το πικρό γίνεται γλυκό, όταν είναι για το καλό μας," είπε ο γίγαντας. "Με έσωσε η γιατρίνα η Νίνα και το πικρό το φάρμακο της, γιατί είχα πολύ πυρετό!", είπε ο γίγαντας.
74
75
" Άσε τώρα τη Νίνα τη γιατρίνα, να δούμε μήπως βρούμε τίποτα νόστιμο να φάμε, γιατί πεινάω', είπε ο Τοσοδούλης, και πήρε στα χέρια του, κάτι που μύριζε πολύ όμορφα. Ήταν κίτρινο, σκληρό, και το έκοψε με ένα μαχαιράκι. Έβαλε λίγο στο μικρό του στόμα και "μπλιάχ! ", Αναφώνησε!
-" Κι αυτό πικρό"? Είπε ο γίγαντας!
-" Όχι αυτό είναι ξινό", είπε ο Τοσοδούλης!έβαλε κι ο γίγαντας, ένα μικρό κομματάκι στο στόμα του! «μπλιάχ! Αναφώνησε ο γίγαντας! Αυτό είναι ξινό, είναι πολύ ξινό! Είναι πάρα πολύ ξινό! Έχεις δίκιο", είπε ο γίγαντας στον Τοσοδούλη!
Τότε ο γίγαντας, είπε! -"Αυτό πρέπει να είναι πολύ νόστιμο"!
76
77
78
79
80
81
82
83
Και πήρε μια τεράστια μπουκιά, από κάτι πού έμοιαζε με τυρόπιττα , μέσα σε μια τεράστια πορσελάνινη πιατέλα. Όμως ," μπλιάχ! Αυτό είναι πολύ αρμυρό"! Είπε ο γίγαντας!" Δεν τρώγεται με τίποτα! ".
Ο Τοσοδούλης, δοκίμασε μια μικρή, μικρούτσικη μπουκίτσα από το τυροπιττάκι, και "μπλιάχ!" Αναφώνησε! "Έχεις δίκιο κύριε γίγαντα! Είναι αλμυρό! Είναι πολύ αλμυρό! Είναι πάρα πολύ αλμυρο! Φτού φτού φτου! Μπλιαχ! Μπλιαχ! Μπλιαχ! ", Έκαναν κι οι δυό μαζί, ο Τοσοδούλης και ο γίγαντας!
84
"Πάμε να φύγουμε" είπε ο γίγαντας! "Εδώ μέσα δεν τρώγεται τίποτα! Τόσα φαγητά και η μάγισσα της ύλης, δεν ξέρει να μαγειρεύει, σαν την γυναίκα μου την κυρία γιγαντίνα. "
- 'Είσαι παντρεμένος?" Απόρησε ο Τοσοδούλης! "Δεν το ήξερα!
"Ναι έχω και γιγαντοπαιδάκια! " Είπε ο γίγαντας!
" Πόσα γιγαντοπαιδάκια έχεις?", Ρώτησε ο Τοσοδούλης?
-"Έχω 12 γιγαντοκόρες και δώδεκα γιγαντογιούς."
-" Σοβαρά μιλάς? "Ρώτησε ο Τοσοδούλης!" Και που είναι τώρα η γυναίκα σου και τα παιδιά σου?"
85
86
Στο γιγαντόσπιτο μας στην γιγαντοχώρα. Βγήκα να κόψω ξύλα στο γιγαντοδάσος, αλλά χάθηκα, και ψάχνοντας να βρω το σπίτι μου, βρέθηκα στην πολιτεία σας , την Τοσοδουλοπολιτεία, κι έκανα εσένα φίλο!"-" Είμαστε φίλοι? "Ρώτησε ο Τοσοδούλης.-"Φυσικά και είμαστε φίλοι! Οι πιο καλοί φίλοι του κόσμου," απάντησε ο γίγαντας!- Κύριε γίγαντα ,.να σε λέω...πατέρα? Δεν έχω ούτε μπαμπά, ούτε μαμά!"........ο γίγαντας σώπασε για λίγο....κι ο Τοσοδούλης σώπασε για λίγο....Ο γίγαντας σκούπισε λίγο τα μάτια του και είπε:" Έχω 13 γιούς τώρα !
-"Πειράζει που δεν είμαι γίγαντας"? Ρώτησε ο Τοσοδούλης.
-" πειράζει που δεν είμαι Τοσοδούλης"? ρώτησε ο γίγαντας!
87
88
-"Πάμε να δούμε και τα άλλα δωμάτια", είπε ο Τοσοδούλης!
Τότε όμως βρήκαν μπροστά τους, ένα μεγάλο τεράστιο σακουλάκι με……"ω! "αναφώνησε χοροπηδώντας ο Τοσοδούλης! "Είναι καραμέλες! Είναι καραμέλες! Τρα λα λα τρα λα λα! "
-Περίμενε να βεβαιωθούμε πρώτα"! , είπε σκεφτικός ο γίγαντας.
Πήρε μια καραμέλα, την έβαλε στο στόμα του, και.... "ω! "αναφώνησε! "Είναι καραμέλες! Είναι καραμέλες! Τρα λα λα τρα λα λα! Είναι γλυκές! Δοκίμασε Τοσοδούλη'!
89
90
Ο Τοσοδούλης είπε!" Είναι γλυκές! Είναι πολύ γλυκές! Είναι πάρα πολύ γλυκές! Επιτέλους και κάτι νόστιμο σε αυτό το παλάτι"!
-"Μη τρως πολλές καραμέλες! Θα χαλάσουν τα δόντια σου", είπε ο γίγαντας!
-" Θα της φάω όλες ", είπε ο Τοσοδούλης!-θα χαλάσουν τα δόντια σου, και θα κάνουν τρύπες και θα πέσουν, και θα φοράς μασέλα', ξανάπε ο γίγαντας!
Ο Τοσοδούλης, έφαγε μόνο μία καραμέλα, κι ακόμα μία. Ο γίγαντας έφαγε μόνο μία καραμέλα κι ακόμα μία. Ο Τοσοδούλης , παίρνοντας στα χέρια του καραμέλες
91
92
μέτρησε 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, ……έως το 24. Έβαλε 24 καραμέλες στην τσέπη του.
-" Γιατί πήρες 24 καραμέλες"? Απόρησε ο γίγαντας.
-' Για τα αδέρφια μου, τα γιγαντοπαιδάκια σου, "είπε ο Τοσοδούλης
Τότε ο γίγαντας, πήρε κι άλλες δύο καραμέλες. "τι τις θέλεις αυτές? Περισσεύουν", είπε ο Τοσοδούλης.
-" δεν περισσεύουν, μία είναι για την γυναίκα μου, και η άλλη για τον κύριο επιστήμονα της Τοσοδουλοπολιτείας," είπε ο γίγαντας.
93
Τότε ο Τοσοδούλης, έβαλε όλες τις καραμέλες σε ένα σακούλι, και είπε στον γίγαντα να τις πάρουν όλες. Έτσι κι έγινε. ο γίγαντας πήρε το σακούλι, όμως δυσκολευόταν να το κουβαλήσει." Είναι πολύ βαρύ το σακούλι", είπε ο γίγαντας." εξάλλου, θα θυμώσει η μάγισσα, όταν δει ότι λείπουν όλες οι καραμέλες. Δεν είπαμε ότι χαλάν τα δόντια"? Είπε πάλι ο γίγαντας.
-"Θέλω τις καραμέλες για τα φτωχά παιδάκια", είπε ο Τοσοδούλης.
Ο γίγαντας, έβαλε το σακούλι στον ώμο του, και .....τι έκπληξη! Ξαφνικά το φορτίο έγινε τόσο ελαφρύ! Ο γίγαντας είπε! "Τα μόρια της καραμέλας, πως ξαφνικά έγιναν τόσο ελαφριά"?
94
-" Θα ρωτήσουμε τον κύριο επιστήμονα, όταν τον δούμε", Είπε ο Τοσοδούλης!
Ο Τοσοδούλης, φεύγοντας από το δωμάτιο της μάγισσας, της άφησε ένα σημείωμα.
"Κυρία μάγισσα της ύλης, ευχαριστούμε για τις καραμέλες. Όσο για τα άλλα φαγητά, φάτα μόνη σου!
Υπογραφή ,
Τοσοδούλης 13ος γιός του γίγαντα.
95
Το δωμάτιο των χρωμάτων
Ο γίγαντας άνοιξε αργά και προσεχτικά την πόρτα που πάνω έγραφε «χρώματα».
Μόλις μπήκαν στο δωμάτιο των χρωμάτων, είδαν ένα άδειο δωμάτιο. Δεν υπήρχε τίποτα μέσα. οι τοίχοι ήταν άσπροι. Μόνο αυτό. Ούτε έπιπλα, ούτε τίποτα. Ένα άδειο δωμάτιο.
-καλά και γιατί λέγεται δωμάτιο των χρωμάτων? Απόρησαν ο Τοσοδούλης κι ο γίγαντας.
96
Tότε, σαν κάτι να άκουσαν.
-Σσσσσσς….. είπε ο γίγαντας…. κάτι άκουσα…..
- κάποιος κλαίει? Κάποιος κλαίει, είπε ο Τοσοδούλης.
- κάποιος είναι πολύ λυπημένος εδώ μέσα. βλέπεις κανέναν? Ρώτησε ο γίγαντας τον Τοσοδούλη.
Πριν προλάβει να απαντήσει ο Τοσοδούλης, κάτι πέρασε από μπροστά τους.
- Τι είναι αυτό? Ποιος πετάει? Είπε ο γίγαντας.
97
-κοίτα, μια νεράιδα, μια μικρή νεράιδα, είπε ο Τοσοδούλης.
-η νεράιδα, ήρθε κοντά τους. Φαινόταν τρομαγμένη. Ήταν μικρή, σαν τον Τοσοδούλη. Είχε λευκά φτερά, λευκό φόρεμα, λευκό στέμμα με λευκές κορδέλες στα μακριά της μαλλιά, και κρατούσε κάτι στο χέρι της.
-ποια είσαι εσύ? Νεράιδα είσαι? Ρώτησε ο γίγαντας.
- κι εσείς ποιοι είστε? Ρώτησε η νεράιδα.
- είμαστε ο γίγαντας κι ο 13ος γιός του γίγαντα, η αυτού εξοχότης ο Τοσοδούλης, πρίγκιψ της Τοσοδουλοπολιτείας, και πρίγκιψ της γιγαντοχώρας, είπε ο Τοσοδούλης.
98
-κόψε κάτι Τοσοδούλη…. είπε ο γίγαντας. Δεν είμαστε πρίγκηπες, είμαστε δύο απλοί γίγαντες και Τοσοδούληδες, που ζητάμε να ανακαλύψουμε τι κρύβεται στο παλάτι της μάγισσας ύλης.
- είστε καλοί ή κακοί? Ρώτησε η νεράιδα.
-Είμαστε καλοί, είπε ο Τοσοδούλης, δηλαδή όχι μόνο καλοί, είμαστε πολύ καλοί, δηλαδή όχι μόνο πολύ καλοί, είμαστε πάρα πολύ καλοί.
-Εσύ είσαι καλή? Μήπως είσαι κακιά? Ρώτησε ο γίγαντας.
- είμαι καλή, είπε η νεράιδα. Δηλαδή όχι μόνο καλή, είμαι πολύ καλή, δηλαδή όχι μόνο πολύ καλή, είμαι πάρα πολύ καλή νεράιδα, είπε η νεράιδα.
99
100
- και ποιο είναι το όνομά σου? Ρώτησε ο γίγαντας.-και τι είναι αυτό που κρατάς στο χέρι σου? Ρώτησε ο Τοσοδούλης με μεγάλη περιέργεια.
- με λένε Πολυχρόμη, και είμαι η νεράιδα των χρωμάτων, βασίλισσα της χρωματοχώρας.
- και γιατί σε λένε Πολυχρώμη? Ρώτησε ο γίγαντας.
- και πώς να με λένε? Ρώτησε η νεράιδα.
- να σε λένε ασπροχρώμη, αφού όλα σε σένα είναι άσπρα. Άσπρα φτερά, άσπρα ρούχα, όλα άσπρα.
Τότε η Πολυχρώμη, έβαλε τα κλάματα.
101
Ωχ! Γιατί κλαις? Είπε ο γίγαντας!
- Ωχ! Γιατί κλαις? Ρώτησε ο Τοσοδούλης.
- γιατί…γιατί….η μάγισσα της ύλης πήρε τα χρώματα από την παλέτα μου, και με φυλάκισε σε αυτό το δωμάτιο. Δεν μπορώ να φύγω και στην χρωματοχώρα την αγαπημένη μου πατρίδα δεν μπορώ να πάω. Τα χρώματα μου χάθηκαν κι έμεινε μόνο το λευκό χρώμα στην παλέτα μου. Κάποτε ήταν υγρό, όμως με τον καιρό ξεράθηκε κι έγινε στερεό.
- Ο Τασοδούλης και ο γίγαντας, εξέτασαν προσεχτικά την παλέτα. Πράγματι, υπήρχε μόνο ένα λευκό χρώμα, ξεραμένο.
102
Αυτό κάποτε ήταν υγρό? Ρώτησε ο γίγαντας.
- ναι, απάντησε η Πολυχρώμη, ήταν υγρό και με το πινέλο έβαψα τους τοίχους, τα φτερά, τα ρούχα μου. Το υπόλοιπο χρώμα, που είχε μείνει στην παλέτα , με τον καιρό, έγινε από υγρό στερεό, και δεν μπορώ να βάψω τίποτα πια.
- δεν έχει και τίποτα να βάψεις εδώ μέσα, είπε ο Τοσοδούλης. ένα άδειο δωμάτιο είναι.
-Α! όχι, κοιτάξτε! Εκεί ψηλά, έχει μια μικρή πράσινη φωλιά, τη βλέπετε?
103
- 0 γίγαντας κι ο Τοσοδούλης, κοίταξαν ψηλά, και είδαν μια μικρή πράσινη φωλιά.Σε αυτή τη φωλιά, έρχεται από μια μικρή τρύπα του ταβανιού, κάποιες φορές ένα μικρό πράσινο περιστέρι, και μου κάνει συντροφιά. Αλλά δεν του αρέσει το χρώμα του και θέλει να τον κάνω άσπρο, να μοιάζει με όλα τα άλλα περιστέρια. Το κοροϊδεύουν όλοι γιατί έχει πράσινο χρώμα. Όμως εμείς είμαστε φίλοι. Είπε η Πολυχρώμη. Αν η λευκή μπογιά μου ήταν υγρή, θα τον έβαφα, και κανείς δεν θα τον κορόιδευε, είπε η Πολυχρώμη.
104
105
Ο Τοσοδούλης και ο γίγαντας, άκουγαν πολύ προσεχτικά την νεράιδα, και τότε ο Τοσοδούλης είπε: έλα μαζί μας Πολυχρώμη! Θα σε ελευθερώσουμε!
- Κι αν με ψάξει ο φίλος μου το περιστέρι και δεν με βρει? Όχι, θα λυπηθώ πολύ, δεν πάω πουθενά, είπε η Πολυχρώμη. Ο φίλος σου, θα χαρεί που δεν θα σε δει εδώ μέσα φυλακισμένη, θα σκεφτεί ότι κάποιος σε ελευθέρωσε και θα χαρεί!
- όχι είπε η Πολυχρώμη! Θα μείνω να περιμένω το πράσινο περιστέρι μου! Δεν έχω άλλον φίλο! έχεις εμάς Πολυχρώμη! Είπαν με μια φωνή ο Τοσοδούλης και ο γίγαντας!
106
- Σκέφτηκα πως μπορείτε να με βοηθήσετε! Είπε η νεράιδα χαρούμενη!
- πως? Ρώτησαν με αγωνία και ο Τοσοδούλης και ο γίγαντας.
θέλω να φύγετε, και να μου φέρετε λίγο χρώμα να βάλω στην παλέτα μου. Λίγο μπλε, λίγο κόκκινο, λίγο κίτρινο χρώμα, σε υγρή μορφή, λίγο νερό κι ένα καθαρό σφουγγάρι. Αν μου τα φέρετε, θα μπορέσω να ελευθερωθώ μόνη μου, όταν θα έρθει ο φίλος μου το περιστέρι.
107
και που θα τα βρούμε όλα αυτά? Ρώτησε ο γίγαντας.
- - στο διπλανό δωμάτιο της Απορροφητικότητας, είπε η νεράιδα. Έχει μια ταμπέλα έξω στην πόρτα, θα τη δείτε, είπε η νεράιδα.
- - να σε ρωτήσω κάτι? Είπε ο γίγαντας. Γιατί όταν ήταν εδώ το περιστέρι, δεν άνοιγες την πόρτα να φύγετε και να ελευθερωθείτε?
- - γιατί η πόρτα δεν ανοίγει από μέσα, μόνο από έξω, είπε η νεράιδα. Εσείς την ανοίξατε από έξω, για αυτό μπορέσατε να μπείτε. Ο Τοσοδούλης, κοίταξε πίσω του να δει τη πόρτα. Η πόρτα ήταν ακόμα ανοιχτή ευτυχώς.
108
109
Ο γίγαντας και ο Τοσοδούλης, βγήκαν από το δωμάτιο, αφήνοντας ανοιχτή τη πόρτα και υποσχέθηκαν στην Πολυχρώμη να επιστρέψουν με τα χρώματα και το σφουγγάρι
- ε! ξεχάσατε να πάρετε την παλέτα, για να την γεμίσετε με τα χρώματα, είπε η νεράιδα.
Ο γίγαντας, πήρε τη παλέτα, και μαζί με τον Τοσοδούλη, άνοιξαν την πόρτα , που έγραφε
«Απορροφητικότητα»
110
Το δωμάτιο της απορροφητικότητας
Ο Τοσοδούλης και ο γίγαντας, άνοιξαν αργά και προσεχτικά την πόρτα που η ταμπελίτσα έγραφε «απορροφητικότητα». Ο Τοσοδούλης, έβγαλε το παπούτσι του.-« Έ! Γιατί βγάζεις το παπούτσι σου, γιέ μου?» απόρησε ο γίγαντας.- πατέρα, γιατί που λες καλέ μου πατερούλη, φοβάμαι μη κλείσει η πόρτα και μείνουμε για πάντα μέσα σε αυτό το δωμάτιο, θυμάσαι τι είπε η νεράιδα Πολυχρώμη για τις πόρτες? Ότι ανοίγουν από έξω αλλά κλείνουν προς τα μέσα?».
111
-«θυμάμαι, θυμάμαι γιε μου», είπε ο γίγαντας, κι έβγαλε το μεγάλο παπούτσι του, το έβαλε στην άκρη της πόρτας. Έβγαλε και το άλλο του παπούτσι. «για να στερεώνεται καλύτερα η πόρτα», είπε ο γίγαντας.
-« θα βγάλω κι εγώ το άλλο μου παπούτσι, για να στερεώνεται καλύτερα η πόρτα», πρόσθεσε ο Τοσοδούλης, κι έβγαλε και το άλλο του παπούτσι.
-Ευτυχώς που δε φοράμε κάλτσες, είπε ο γίγαντας.- ευτυχώς που δε φοράμε κάλτσες, είπε ο Τοσοδούλης .και γέλασαν κι οι δύο, γιατί θυμήθηκαν τα μόρια της άπλυτης κάλτσας στο δωμάτιο των οσμών.
112
113
Το δωμάτιο της απορροφητικότητας, ήταν τόσο ακατάστατο…. Παντού πεταμένα αντικείμενα από διάφορα υλικά. Μπρούτζινα δοχεία, μεταλλικές κανάτες, διαφόρων λογιών υφάσματα, μάλλινα, βαμβακερά, κομμάτια από δέρμα , μικρά κομμάτια από βαμβάκι, ξύλινες σκάλες, κεραμικά πιάτα, πήλινα δοχεία, ασημένια κηροπήγια, διάφορες κανάτες πλαστικές με νερό, σφουγγάρια αληθινά της θάλασσας, σφουγγάρια συνθετικά , μικρά σύρματα, φύλλα από αλουμίνιο, ρόδες από καουτσούκ, πεταμένα καλώδια, λάμπες, λαμπάκια, πινέλα μικρά, πινέλα μεγάλα, και στο βάθος, κάτι μεγάλα, τεράστια δοχεία, τόσο ψηλά, που ούτε και ο γίγαντας δεν τα έφτανα για να δει τι έχουν μέσα.
114
-«πω! Πω! «Είπε ο Τοσοδούλης, «εδώ μέσα γίνεται χαμός»!
- «καλά δεν καθαρίζει ποτέ αυτή η μάγισσα?» Πρόσθεσε ο γίγαντας.
-«λοιπόν, ψάχνουμε τώρα, ψάχνουμε τώρα! Μην αργούμε»! Είπε πάλι ο γίγαντας!
« να χωριστούμε σε ομάδες!», είπε ο Τοσοδούλης, και να ψάξουμε ομαδικά, για έχουμε καλύτερα αποτελέσματα»!
-«ποιες ομάδες Τοσοδούλη?», απόρησε ο γίγαντας.
«μια ομάδα εσύ και μια ομάδα εγώ πατέρα!», είπε ο Τοσοδούλης.
115
116
Benefits:
- Full access to our public library
- Save favorite books
- Interact with authors
READ
young scientists -etwinning
GREECE-PORTUGAL
2015-16
storyjumper.com
- < BEGINNING
- END >
-
DOWNLOAD
-
LIKE(1)
-
COMMENT()
-
SHARE
-
SAVE
BUY THIS BOOK (from $35.39+)
-
BUY THIS BOOK
(from $35.39+) -
BUY THIS BOOK
(from $35.39+) - DOWNLOAD
- LIKE (1)
- COMMENT ()
- SHARE
- SAVE
- Report
Liked By
X
Encourage this author
-
BUY
-
LIKE(1)
-
COMMENT()
-
SHARE
Problem with this book
X
- Excessive Violence
- Harassment
- Offensive Pictures
- Spelling & Grammar Errors
- Unfinished
- Other Problem
Which pages have problems?
Please describe the problem:
left text
right text
"etwinning-young scientists"
μια ιστορία των εκπαιδευτικών που προέκυψε για τις ανάγκες του προγράμματος young scientists -etwinning-2015-16
(178 pages)
Privacy level:
PUBLIC
78 reads
1 fan
Report
COMMENTS
Click 'X' to report any negative comments. Thanks!