გჯერათ ნატვრის ახდენის?

მაშინ მოგიყვებით ერთ ლამაზ ამბავს...

თბილისი 2017

ერთხელ მე და ნიკო დედამ ლიკანში წაგვიყვანა ახლობლებთან.

რა თქმა უნდა, გართობა და დასვენება გვინდოდა, მაგრამ თავიდან გვრცხვენოდა.

მერე, როცა მივხვდით, ვისთანაც ვიყავით, როცა გავიხსენეთ, რომ იქ ადრეც ბერვჯერ ვყოფილვართ, უფრო კარგად ვიგრძენით თავი და მშვენივრად ვერთობოდით.

ყველაზე კარგი კი ის იყო, რომ ჩვენი მასპირნძლებიც ჩვენსავით ტყუპები იყვნენ, ოღონდ ბიჭები - დაჩი და ცოტნე.

ორ დღეში ისე შევეჩვიეთ ერთმანეთს, თითქოს ყველა და-ძმები ვიყავით.

რამდენიმე დღის შემდეგ კიდევ ერთი ბავშვი გავიცანით - ნიკი. ის ძალიან კარგი ბიჭი იყო. მშვენივრად გავუგეთ ერთმანეთს და კიდევ უფრო გავხალისდით.

დაღამდა. ყველა დაწვა დასაძინებლად. მეც დავწექი. ძალიან კარგად მეძინა.

როცა გავიღვიძე, რას ვხედავ? თოვს!

ნატვრა აგვიხდა - სულ ამაზე არ ვოცნებობდით?

თოვამ უმატა.

თითქოს ზღაპარში ვიყავით!

თოვლი ისე ლამაზად ჩამოდიოდა ციდან, ნახატი გეგონებოდათ.

საუზმეც არ გვიჭამია, გარეთ გავცვივდით ყველა და გუნდაობით და ციგაობით გული ვიჯერეთ.