Συνεργάστηκαν οι μαθητές:

Αναγνώστου Μανώλης

Καρακιλίδης Αδάμ

Βλησίδης Νίκος

Καϊτετζίδης Κωνσταντίνος

Ήταν μια

κρύα χειμωνιάτικη νύχτα του 1937. Ο Ηλίας Κεραμιδάς καθόταν στην πολυαγαπημένη του πολυθρόνα απέναντι από το τζάκι. Ήταν γκριζομάλλης, αδύνατος και ψηλός. Επίσης είχε ένα λοξό βλέμμα με το οποίο κοίταζε νευρικά προς το τζάκι. Ξεφυλλίζοντας το ημερολόγιό του, ανακάλυψε μια παλιά φωτογραφία του 1910, όταν ήταν ακόμη 17 χρονών.

Από τότε ήταν αυθόρμητος αλλά

και περήφανος άνθρωπος. Επίσης ήταν ονειροπόλος

γιατί στο μέλλον ήθελε να έχει μια

καλή δουλειά και οικογένεια. Ένα από τα

σημαντικότερα στοιχεία του χαρακτήρα του ήταν ότι ήταν φιλικός αλλά και πρόθυμος να βοηθήσει τους άλλους.

Άνοιξε τυχαία

το ημερολόγιό του και έπεσε στη μέρα της καταγραφής

του Φλεβάρη του 1913. Θυμήθηκε τη φρίκη του πολέμου. Εκείνος έφευγε και οι γονείς του τον χαιρετούσαν. Μετά του ήρθαν αναμνήσεις από τους Βαλκανικούς Πολέμους. Δεν ήθελε να πάρει μέρος στον πόλεμο, αλλά αναγκάστηκε, γιατί ήταν υποχρεωτικό.

Σκότωνε αθώους ανθρώπους χωρίς τη θέληση του και ήταν θυμωμένος με τον εαυτό του που το έκανε, αλλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, γιατί έπρεπε να επιβιώσει, και έτσι ήταν λυπημένος. Ο Ηλίας, όταν θυμήθηκε αυτό το γεγονός, ένιωσε απέραντη θλίψη και τα δάκρυα έτρεχαν χωρίς σταματημό. Άφησε τη φωτογραφία στην άκρη ανάποδα και για να ηρεμήσει πήρε μια άλλη φωτογραφία με τα Γιάννενα που είχαν τότε απελευθερωθεί.

Την ημέρα της Απελευθέρωσης όλοι οι κάτοικοι των Ιωαννίνων βγήκαν έξω από τα σπίτια τους, πανηγύριζαν και γέμιζαν τους δρόμους. Το Ρολόι περιτριγυριζόταν από δέντρα, στην σκιά των οποίων κατέφευγαν οι άνθρωποι, και όλη την ημέρα πήγαινε ο κωδωνοκρούστης και χτυπούσε την καμπάνα. Όλοι ήταν χαρούμενοι, γιατί η απελευθέρωση τούς προσέφερε ελευθερία μετά από αιώνες.