Δευτέρα, 3 Μαΐου, 2016

Πέρασαν 3 ημέρες αφότου μας μετέφεραν σε χώρους υποδοχής έξω από τα Γιάννενα. Βροχερή είναι και η σημερινή μέρα. Οι συνθήκες είναι άθλιες και απεγνωσμένα πρόσωπα προσφύγων παντού. Τα τρόφιμα όσο πάει και λιγοστεύουν, μητέρες παρακαλάνε για ένα πιάτο φαγητό για τα παιδιά τους.

Οικογένειες χωρισμένες. Τα φάρμακα τελειώνουν. Κινδυνεύουμε, νιώθουμε φοβισμένοι και αναρωτιόμαστε τι επιφυλάσσει το μέλλον για εμάς. Από τα μεγάφωνα μας φώναξαν να συγκεντρωθούμε για να μας μοιράσουνε την ημερήσια μερίδα φαγητού.

Συγκεντρωθήκαμε όλοι στα φορτηγά που μας μοίραζαν φαγητό και εκεί πέρα άκουσα κάποιον να φωνάζει το όνομά μου. Όμως το αγνόησα γιατί θεώρησα πως ήταν η φαντασίωσή μου λόγω της ταλαιπωρίας που πέρασα για να έρθω στα Γιάννενα. Καθώς περίμενα στην ουρά για φαγητό, ένιωσα ένα χέρι να με αγγίζει. Γύρισα και τον κοίταξα. Ξαφνιάστηκα!

Το πρόσωπό του μου φάνηκε γνώριμο, οικείο. Αμέσως κατάλαβα ποιος ήταν. Είχα πολύ καιρό να χαμογελάσω τόσο. Ήταν ο Άμρ. Ήμασταν συμφοιτητές στο τμήμα αρχιτεκτονικής στη Δαμασκό πριν ξεσπάσει ο εμφύλιος. Τον αγκάλιασα γιατί μετά από πολύ καιρό είχα δίπλα μου έναν άνθρωπο που μπορούσα να στηριχτώ και να τον εμπιστευτώ και ήμουν έτοιμος να του πω την ιστορία μου.

Καθίσαμε να φάμε μαζί και άρχισα να του διηγούμαι το πώς έφτασα ως εδώ. Όλα άρχισαν μια μέρα όταν βρισκόμουν στη δουλειά και ξεκίνησαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις στην περιοχή. Προσπάθησα όσο πιο γρήγορα μπορούσα να φτάσω σπίτι μου αλλά ήταν ήδη πολύ αργά. Δύο άτομα της οικογένειας μου είχαν φύγει απ’ τη ζωή. Ο πατέρας μου και ο μικρός μου αδερφός.  

Πήρα τη μητέρα μου και με όσα χρήματα μας είχαν απομείνει προσπαθήσαμε να φύγουμε από τη χώρα. Τη στιγμή που φτάσαμε στις βάρκες με τις οποίες θα μας μετέφεραν, μας ανακοίνωσαν πως μπορούσαν να μεταφέρουν μόνο νέους ανθρώπους. κάπως έτσι έχασα τη μητέρα μου. Το ταξίδι στο Αιγαίο ήταν ένας εφιάλτης που δε θα ξεχάσω ποτέ.

Η κακοκαιρία ήταν ανυπόφορη και οι πιθανότητες να επιζήσουμε ήταν λιγοστές. Παρ’ όλα αυτά, καταφέραμε να βγούμε στη στεριά και οι συνθήκες έγιναν καλύτερες μόλις έφτασα στο χώρο υποδοχής στα Γιάννενα. Αντίκρυσα μια πανέμορφη πόλη με ειρηνικές συνθήκες, κάτι που είχα πολύ καιρό να ζήσω.  

Σκεφτόμασταν με τον Άμρ σε ποια πόλη να εγκατασταθούμε και αφού φύγαμε από το κέντρο υποδοχής στην Κατσικά, πήγαμε στην πόλη των Ιωαννίνων. Τα πρώτα αξιοθέατα που μας έκαναν εντύπωση ήταν το τεράστιο πέτρινο κάστρο, η καταγάλανη λίμνη και η μεγάλη αγορά με τα καταπράσινα δέντρα και την τεράστια πλατεία με το ρολόι της πόλης.