ΡΑΠΤΗ ΜΕΛΙΝΑ

ΒΥΖΙΚΑΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ

ΣΠΥΡΟΥ ΜΑΡΙΑ

ΚΑΛΛΙΟΝΙΔΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑ

ΚΑΠΕΤΑΝΕΑΣ ΒΙΚΤΩΡ

ΜΑΡΚΟΥ ΜΑΓΔΑ

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΚΛΕΙΩ

ΝΤΟΥΤΣΗ ΧΡΥΣΑ

                                                                         Ο 19ος αιώνας είχε αρχίσει για την Οθωμανική Αυτοκρατορία με κακούς οιωνούς. Και εκείνο το πρωινό για τον χτίστη Γιάννη με πολύ σκληρή δουλειά. Ωστόσο δεν τον έπαιρνε η κούραση από κάτω , ήταν εργατικός και πρόθυμος , να προσπαθεί κάθε φορά για κάτι καλύτερο. Δεν παραπονιόταν με τις δυσκολίες τις δουλειάς του, εξάλλου αυτή ήταν η μόνη ευκαιρία που του επέτρεπε το σκοτεινό του παρελθόν.                     

Πώς και πώς περίμενε το γλυκό ήχο του κουδουνιού στις 4 μ.μ. Ήταν η ώρα που θα έτρωγε το λιγοστό φαγητό του. Κάθε μπουκιά ήταν και ένα ακόμη απόθεμα ενέργειας για να συνεχίσει την δύσκολη ζωή του.Το κουδούνι χτύπησε, η ώρα για το διάλειμμα έφτασε, και ο Γιάννης ένιωσε ανακουφισμένος που θα ξαποστάσει και θα πάρει δυνάμεις για να συνεχίσει το μεγαλοπρεπές έργο που ανατέθηκε σε όλους τους εργάτες από τον ισχυρό Μωχάμετ Αλή. 

Ο χώρος συγκέντρωσης είχε ανοίξει και ο Γιάννης πήρε το φαγητό του και κάθισε στο τραπέζι δίπλα στο παράθυρο που έβλεπε την θάλασσα , να σκέφτεται την καινούρια ζωή που θέλει να κάνει. Ξαφνικά ένας άντρας ευτραφής με την παραδοσιακή οθωμανική φορεσιά του, το σαρίκι στο κεφάλι του, την ζώνη με τις πολύτιμες πέτρες και καρφιτσωμένο το γυαλιστερό σπαθί, μπαίνει στην αίθουσα, όλοι υποκλίνονται στην μεγαλειότητα του, αλλά ο Γιάννης ήταν αφηρημένος και ταξίδευε στις σκέψεις του.

Τότε ένα χέρι ακούμπησε τον ώμο του, ο Γιάννης κοιτώντας ψηλά βλέπει τον Μωχάμετ και υποκλίνεται γεμάτος ντροπή. Ο Μωχάμετ κάθεται δίπλα του και ξεκινά την συζήτηση του μιλά για την ηγεσία του και το όραμα του για την Καβάλα. Τελικά ο Γιάννης του φάνηκε πολύ συμπαθής και ήταν έτοιμος να ακούσει την δική του ιστορία. Ο Γιάννης μετά από αυτή την γνωριμία του με τον Μωχάμετ Αλή άρχισε να έχει φιλικές σχέσεις μαζί του. Ο Μωχάμετ Αλή άρχισε να του μιλάει για το όραμα που έχει για την περιοχή της Καβάλας.

Ο Γιάννης αισθάνθηκε πολύ άνετα μαζί του και τον ένιωσε σαν τον χαμένο πατέρα του. Άρχισε να του μιλάει για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια και την ζωή του από τότε .Ο Γιάννης από την παιδική του ηλικία ζούσε σε ένα χωριό που ονομαζόταν Κεφαλοχώρι . Όταν ήταν πολύ μικρός ο πατέρας του πέθανε στον πόλεμο και σε ηλικία 11 χρονών η μητέρα του τον εγκατέλειψε στο ορφανοτροφείο της πόλης, όπου έμαθε να συντηρεί μόνος του τον εαυτό του. Αλλά παρόλα τα προβλήματα του όταν ο Γιάννης ενηλικιώθηκε μετά από αρκετά χρόνια παντρεύτηκε και απέκτησε ένα υγιέστατο   κοριτσάκι, την Ελένη.

. Όμως δυστυχώς εξαιτίας της οικονομικής τους κατάστασης ο Γιάννης αναγκαζόταν να δουλεύει πολλές ώρες και να μην έχει καθόλου χρόνο να βλέπει την οικογένεια του. Ο Γιάννης και η γυναίκα του Ειρήνη σχεδίαζαν αρκετό καιρό να μετακομίσουν κάπου οπού να έχει περισσότερες ευκαιρίες δουλειάς. Όμως οι Τούρκοι μια μέρα βρήκαν την Ειρήνη και την Ελένη τις έπιασαν και τις σκότωσαν. .