Άλλο ένα χειμωνιάτικο πρωινό και ο Ισαάκ μόνος του. Φορώντας το μαύρο τρύπιο παλτό του οδηγείται στον σταθμό των τρένων της Θεσσαλονίκης. Εκεί, όπου έπεφτε το μάτι του έβλεπε ανθρώπους κουρασμένους, ταλαιπωρημένους με βλέμματα γεμάτα από φόβο και απογοήτευση. Εκείνος όμως προσπαθούσε να δει την θετική πλευρά. Έτσι ήταν πάντα ο Ισαάκ. Ακόμα και τώρα που έβλεπε όλο αυτό το χάος και θα περίμενε κανείς ότι απλά θα περίμενε την σειρά του (να σκοτωθεί), εκείνος ήταν αισιόδοξος με ένα αχνό χαμόγελο. Παρόλο που ήταν ένα δεκαεξάχρονο αγόρι είχε πολύ παιδική σκέψη.

Ίσως όμως τον βοηθούσε να μην καταρρέει στις δύσκολες στιγμές. Καθώς στέκονταν ένιωσε ένα ελαφρύ σκούντημα. Ήταν ένα μικρότερο παιδί που προσπαθούσε να μαζέψει τα λιγοστά πράγματά του. Το αγνόησε. Ξαφνικά ένας Γερμανός του πιάνει το χέρι και με την βροντερή φωνή του λέει πως πρέπει να μπει στο τρένο. Ο Ισαάκ με ένα απλό τέχνασμα ξεφεύγει και αρχίζει να τρέχει. Τότε πέφτει πάνω σε ένα αγόρι που φαίνεται να ήταν στην ίδια ηλικία με αυτόν.

Αφού του διηγήθηκε πώς κατέληξε εκεί, θυμήθηκε την πόλη όπου ζούσε με την οικογένεια του, τα Γιάννενα και με νοσταλγία σκεφτόταν όλες τις όμορφες στιγμές του εκεί.

-Έχω ακούσει πολλά για τα Γιάννενα, πρέπει να είναι πολύ όμορφη πόλη. Θα ήθελες να μου πεις κάποια πράγματα για αυτήν;

-Τι κάνεις εκεί; 

-Τρέξε, τρέξε με κυνηγάει ένας Γερμανός.

Ήταν όμως πολύ αργά. Ο Γερμανός τους είχε προλάβει και απειλούσε να τους σκοτώσει εν-ψυχρώ. Το άγνωστο παιδί πιάνει δυνατά το χέρι του Ισαάκ και ξεφεύγουν για δεύτερη φορά. Τρέχουν γρήγορα και σιωπηλά και φτάνουν και πάλι στον σταθμό.

-Γιατί μας έφερες πάλι εδώ; 

-Δεν καταλαβαίνεις; Είναι αδύνατο να ξεφύγουμε. 

-Καλά Πως σε λένε; 

Εγώ ονομάζομαι Ισαάκ. Ευχαριστώ πολύ που με έσωσες. Εσύ εδώ βρίσκεσαι μόνος; Δεν έχεις οικογένεια; Πως βρέθηκες εδώ; 

-Να σε ευχαριστήσω θέλω.

-Αν είναι έτσι. Ονομάζομαι Αβραάμ

-Εγώ ονομάζομαι Ισαάκ. Ευχαριστώ πολύ που με έσωσες. Εσύ εδώ βρίσκεσαι μόνος; Δεν έχεις οικογένεια; Πως βρέθηκες εδώ; 

Ο Αβραάμ δεν μιλάει. Δεν ήθελε να αποκαλύψει προσωπικά πράγματα. Όμως ο Ισαάκ φαινόταν καλό παιδί. Έτσι αποφάσισε να του την πει.

-Κοίτα όλα αυτά που θα σου πω είναι εμπιστευτικά   

-Μην ανησυχείς. Είμαι έτοιμος να ακούσω την ιστορία σου.   

Ο Αβραάμ παρόλο που δίσταζε άρχισε να διηγείται κάποια πράγματα για την ζωή του στον Ισαάκ-Έμεινα μόνος μετά την εισβολή των Γερμανών στο σπίτι μου στα Γιάννενα ,όπου ζούσαμε με την οικογένειά μου για να προστατευτούμε από εκείνους. Οι Γερμανοί μπήκαν στο σπίτι μου και βρήκαν τους γονείς μου και την μικρή μου αδερφή. Εμένα δεν με εντόπισαν και ξέφυγα.

-Φυσικά!!!Τα Γιάννενα είναι πράγματι μία πολύ όμορφη πόλη. Πού να δεις και την λίμνη πού έχει! Παμβώτιδα τη λένε σαν τώρα θυμάμαι που πήγαινα με τον πατέρα μου για ψάρεμα. Μου λείπουν αυτές οι στιγμές προτού αρχίσει ο πόλεμος που όλα ήταν ήρεμα. Μέναμε στο κάστρο! Όλη η ζωή ήταν εκεί τότε. Το κάστρο ήταν γεμάτο από πέτρινα σπίτια! Αφότου άρχισε ο πόλεμος όλες εκείνες οι στιγμές σταμάτησαν και όλα άλλαξαν

-Αλήθεια, έχετε λίμνη;

-Ναι, είναι πολύ μεγάλη και όμορφη. Επίσης στο κέντρο της βρίσκεται και ένα μικρό νησάκι το οποίο κατοικείται.

- Δεν θα ξεχάσω ποτέ ,τότε που πηγαίναμε με τον πατέρα μου και ταΐζαμε τις πάπιες και τους κύκνους.

Ο Αβραάμ ήταν πολύ απαισιόδοξος για το μέλλον και φοβόταν για την επιβίωσή του, αφού πλέον ήταν μόνος του σε αυτόν τον βίαιο και σκληρό κόσμο.

-Φοβάμαι πολύ για το τι θα συμβεί στη πορεία και για το αν θα τα καταφέρω.

Ο Ισαάκ βλέποντας πιο αισιόδοξα τα πράγματα και έχοντας πάντα μέσα του την ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά προσπάθησε να τον ενθαρρύνει μέσα στην απαισιοδοξία που τον είχε κατακλύσει .Και του λέει

-Μη φοβάσαι όλα καλά θα πάνεΘα βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον και θα ξεφύγουμε.

-Μα τι θα κάνουμε; Πώς θα τους ξεφύγουμε ,θα μας πιάσουν!!!

-Όχι δεν θα μας πιάσουν αρκεί να είμαστε μαζί και να προσπαθήσουμε