Една вечер си седеле во дворот една мајка, со ќерка си,облечена убаво,а покрај нив седела нејзината пасторка, тажна, слабичка и парталава.

Кога се стемнило мајката и рекла на пасторката: Оди чумо до изворот, да донесеш вода, та да не се вратиш!

Девојчето, послушно земало две стомни и тргнало во ноќта кон изворот.

Кога стигнало девојчето видело чудо. Покрај изворот седеле единаесет мажи и една баба.

Девојчето исплашено и со трепет, им пришло, и тивко рекло: Добра вечер добри луѓе.

Бабата веднаш се намуртила,ја отворила устата и ја прашала: Девојче ни сме дванаесетте месеци. Ајде сега кажи кои месеци се поубави а кои полоши во годината?

Златна бабо -одговорило девојчето- сите месеци се убави поубави...Нема лош месец во годината.

Ај наполни вода и оди си златно девојче- рекла бабата. Да си благословено за секој збор од устата да ти паѓа по еден златник.

Девојчето се вратило со водата кај маштеата, а нејзе ја фатило јад кога видела дека од устата на девојчето паѓаат златници.