Μέσα στο πέρασμα των αιώνων διαφορές θρησκευτικές, πολιτικές, εθνικές, φυλετικές πυροδότησαν και πυροδοτούν ακόμη και σήμερα πολέμους αιματηρούς και γεγονότα που οδήγησαν σε εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες. Οι μαθητές του ΓΕΛ Σουφλίου θέλοντας να δείξουν πως σέβονται τις όποιες διαφορές υπάρχουν μεταξύ τους και να αποδείξουν ότι μπορούν αρμονικά και ομαλά να συνεργαστούν, να συμβιώσουν και να κάνουν παρέα προχώρησαν στη δημιουργία αυτού του βιβλίου, που περιέχει πληροφορίες για τα έθιμα χριστιανών και μουσουλμάνων που ζουν στην περιοχή του Σουφλίου.

Χριστιανοί και μουσουλμάνοι σε μια ομάδα γνωστοποιούν μεταξύ τους έθιμα που αφορούν όμοια περιστατικά, για να τα μάθουν κα οι άλλοι και να μελετήσουν τις ομοιότητες που υπάρχουν ως απότοκο της συμβίωσης και του συγχρωτισμού τόσων χρόνων, αλλά και τις διαφορές που οφείλονται στα δόγματα της κάθε θρησκείας. Έτσι μαθαίνουν να σέβονται ο ένας τον άλλο, έρχονται κοντά, συνομιλούν, συνεργάζονται και μετέπειτα, όταν γίνουν ενεργοί πολίτες τους κράτους, μαθαίνουν να αφήνουν στην άκρη  τις διαφορές και να καλλιεργούν την ομόνοια μέσα στο ίδιο τους το κράτος.

Over the centuries, religious, political, ethnic, racial differences have fueled and are still sparking bloody wars and events that have led to ethnic cleansing and genocide. Students of GEL Soufli wanting to show that they respect any differences between them and prove that they can cooperate, live and work together harmoniously and smoothly have created this book, which contains information on Christian and Muslim customs. live in the area of Soufli.

Christians and Muslims in one group are sharing customs related to similar events, in order to learn from others and to study the similarities that arise from the coexistence and synchronicity of so many years, as well as the differences due to the doctrines of each religion . This is how they learn to respect each other, come together, talk, collaborate and subsequently become active citizens of the state, learn to put aside differences and cultivate unity within their own state.

ΓΑΜΟΣ

MARRIAGE

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΕΘΙΜΑ

CHRISTIAN CUSTOMS

Ο ΓΙΟΥΚΟΣ

Λίγες ημέρες πριν από το γάμο, συγγενείς και φίλες της νύφης απλώνουν “ τα προικιά” ή αλλιώς φτιάχνουν τον Γιούκο τα οποία είναι κουβέρτες, σεντόνια, παραδοσιακά υφαντά. Τραπεζομάντηλα, ρόμπες, νυχτικά, παραδοσιακές στολές και διάφορα άλλα κεντήματα, εκτίθενται στο πατρικό σπίτι της νύφης. Μόλις τελειώσουν το στρώσιμο του γιούκου φίλοι, συγγενείς και γείτονες επισκέπτονται το σπίτι της νύφης για να ράνουν το γιούκο και τα προικιά με ρύζι για την καλή τύχη ή να καρφιτσώσουν πάνω του λεφτά

YOUKOS 

A few days before the wedding, relatives and friends of the bride spread the "dowries" or otherwise make Yukos which are blankets, sheets, traditional woven. Tablecloths, robes, nightgowns, traditional costumes and various other embroideries are on display at the bride's paternal home. As soon as the yucca is laid, friends, relatives and neighbors visit the bride's house to sprinkle the yucca and the rice kiosks for good luck or to pin money on it.

ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ

Τα παλιά χρόνια, το έθιμο του κρεβατιού, γινόταν μετά το τέλος του γάμου, όπου το ζευγάρι πήγαινε στο κρεβάτι του και έβρισκε ξαπλωμένο κάποιον από τους φίλους του και για να σηκωθεί έπρεπε ο γαμπρός να τάξει κάτι (φαγητό ή χρήματα).Τώρα πια γίνεται λίγες ημέρες πριν από τον γάμο ακολουθώντας την ίδια διαδικασία του ταξίματος, με την διαφορά πως το κρεβάτι στρώνεται εκείνη την ώρα από τις φίλες και φίλους του ζευγαριού. Μόλις στρωθεί, οι καλεσμένοι ρίχνουν στο κρεβάτι ένα παιδάκι για που συμβολίζει την τεκνογονία αλλά και χρήματα και ρύζι για το καλό.

THE BED

 In the old days, the custom of the bed took place after the end of the wedding, where the couple would go to bed and find one of their friends lying down and in order to get up the groom had to order something (food or money). Now it is done a few days before the wedding following the same classification procedure, with the difference that the bed is made at that time by the couple's friends. Once laid, the guests throw a child in bed, which symbolizes childbearing, as well as money and rice for good.

ΤΟ ΡΟΔΙ/ΤΟ ΜΠΟΓΙΑΣΜΑ

Μετά την τελετή του γάμου, οι νεόνυμφοι πηγαίνουν στο καινούριο τους σπίτι για το μπόγιασμα. Η νύφη μελώνει την πόρτα σε σχήμα σταυρού και πετάει μέσα ένα ρόδι για την καλή τύχη του ζευγαριού. Ένας από τους συγγενείς, τους βάζει μέσα στο σπίτι τραβώντας με ένα λευκό μαντήλι (καλαμάτα) σαν δείγμα συνένωσης των νεόνυμφων.

THE POMEGRANATE / PAINTING

After the wedding ceremony, the newlyweds go to their new home for painting. The bride slams the door in the shape of a cross and throws in a pomegranate for the good fortune of the couple. One of the relatives puts them in the house pulling with a white handkerchief (kalamata) as a sign of reunion of the newlyweds.

ΚΗΔΕΙΑ

Τα ταφικά έθιμα και η προετοιμασία του νεκρού και φέρετρου λίγο πολύ μοιάζουν σε όλη την Ελλάδα με αρκετές παραλλαγές, όπως είναι φυσικό. Υπάρχει σεβασμός στο νεκρό, ο οποίος ‘θάβεται με όλες τις τιμές’ και σύμφωνα με τη χριστιανική πίστη το σώμα προορίζεται να αναστηθεί. Το υγρό στοιχείο (νερό, λάδι, κρασί, ξύδι, υγρά αντικείμενα κλπ), το πλύσιμο του νεκρού και το πλύσιμο των χεριών των πενθούντων, που επικρατούν στα ταφικά έθιμα, είναι χαρακτηριστικά.

Ο νεκρός έπρεπε να είναι ντυμένος με ρούχα άπιαστα, δηλαδή καινούρια, να μην έχουν ξαναφορεθεί. Όταν ο νεκρός ήταν έτοιμος, όλοι οι γνωστοί και συγγενείς έρχονταν με λουλούδια και κεριά για να τον ασπαστούν. Μόλις σουρούπωνε, σκέπαζαν το πρόσωπο του νεκρού και οι πιο στενοί συγγενείς του τον ξενυχτούσαν. Σκέπαζαν ακόμα και τους καθρέφτες του σπιτιού.

FUNERAL 

The burial customs and the preparation of the deceased and the coffin more or less look like all over Greece with several variations, as is natural. There is respect for the dead, who are 'buried with all honors' and according to the Christian faith the body is destined to be resurrected. The liquid element (water, oil, wine, vinegar, liquid objects, etc.), the washing of the dead and the washing of the hands of the mourners, which prevail in the burial customs, are characteristic. The deceased had to be dressed in elusive clothes, that is, new, not to be worn again. When the deceased was ready, all acquaintances and relatives came with flowers and candles to kiss him. As soon as it got dark, they covered the dead man's face and his closest relatives spent the night. They even covered the mirrors of the house.

Πρόσεχαν να μη περάσει καμιά γάτα ή κανένας σκύλος από το δωμάτιο του νεκρού, γιατί το είχανε για κακό σημάδι. Ο παπάς έρχονταν την καθορισμένη ώρα και οι άντρες έσπαγαν ένα πιάτο ή ένα ποτήρι ή φλιτζάνι για να δείξουν τη λύπη τους και να ‘εξαφανίσουν το νεκρικό μίασμα’. Ο νεκρός με συνοδεία, αποτελούμενη από τον παπά, τον ψάλτη, τα εξαπτέρυγα, τα φανάρια, τους συγγενείς, τους φίλους και τους συγχωριανούς οδηγούνταν στην εκκλησία.

Η ταφή γίνεται πριν τη δύση του ήλιου και παίρνει ευρύτερη κοινωνική σημασία με την ηθική συμπαράσταση στην οικογένεια του νεκρού. Πριν ενταφιάσουν το νεκρό, ο παπάς λύνει τα χέρια και τα πόδια του, για να μπορεί να κινείται ελεύθερα η ψυχή του στον Κάτω Κόσμο. Την ώρα που κατεβάζουν το φέρετρο στο λάκκο, ο παπάς ρίχνει κρασί και κόλυβα και όλοι μαζί από τρεις ‘χεριές’ χώμα. Επίσης, σπάζουν τη στάμνα που περιείχε το κρασί και το αφήνανε πάνω στο χώμα. Το σπάσιμο αυτό έχει εκφοβιστική σημασία για το Χάρο, ώστε να μην ξανάρθει.

They were careful not to let any cat or dog pass through the dead man's room, because they had it as a bad omen. The priest came at the appointed time and the men broke a plate or a glass or a cup to show their grief and to 'eradicate the funeral miasma'. The deceased was escorted to the church accompanied by the priest, the chanter, the six wings, the lanterns, the relatives, the friends and the fellow villagers. Burial takes place before sunset and takes on wider social significance with moral support to the family of the deceased. Before burying the dead, the priest loosens his arms and legs so that his soul can move freely in the Underworld. As they lower the coffin into the pit, the priest pours wine and a hut, all together from three 'hands' of soil. They also broke the pitcher containing the wine and left it on the ground. This break is intimidating for Charo, so that he does not come back.

Μετά τη ταφή, όλοι γυρνούσαν στο σπίτι του νεκρού για να συλλυπηθούν τους δικούς του και να φάνε για τη ψυχή του. Έπλεναν τα χέρια τους και όλοι κερνιόντουσαν λουκούμι και κονιάκ ή ούζο (άντρες). Στη συνέχεια έστρωναν τα τραπέζια και σέρβιραν φασόλια, ελιές, ρύζι, και κόκκινο κρασί (για παρηγοριά).

Στις τρεις και στις εννιά μέρες πήγαιναν στην εκκλησία μόνο οι γυναίκες μένα πιάτο κόλλυβα. Σήμερα πάνε όλοι στα νεκροταφεία όπου διαβάζονται ευχές νεκρικές. Στις σαράντα ημέρες (μνημόσυνο) ετοίμαζαν πάλι κόλλυβα, για να μοιράσουν σε όλο τον κόσμο. Η τελετή γίνεται στην εκκλησία όπου μοιράζονται τα κόλλυβα και ακολουθεί προς μνήμη του νεκρού καφές και φαγητό ( όχι πάντα)

After the burial, everyone returned to the house of the deceased to mourn his family and eat for his soul. They washed their hands and everyone drank Turkish delight and cognac or ouzo (men). They then set the tables and served beans, olives, rice, and red wine (for consolation). On the three and the nine days only the women went to church with me a dish of kolyva. Today everyone goes to the cemeteries where funeral wishes are read. In the forty days (memorial) they prepared a hut again, to share with the whole world. The ceremony takes place in the church where the huts are shared and follows in memory of the dead coffee and food (not always)

ΕΘΙΜΑ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ

MUSLIM CUSTOMS

ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΗΣ ΧΕΝΑΣ

Μια βραδιά πριν τον γάμο γίνεται το έθιμο της χένας. Την βραδιά της χένας μαζεύονται οι γυναίκες στο σπίτι της νύφης. Η νύφη έχει καλυμμένο το κεφάλι και το πρόσωπο μ΄ ένα τούλι κόκκινο, είναι ντυμένη με παραδοσιακή στολή και χορεύει μαζί με τις ανύπαντρες κοπέλες οι οποίες κρατούν κόκκινα κεριά και κάνουν έναν κυκλικό χορό, με τη νύφη να είναι η πρώτη του χορού. Τραγουδούν λυπητερά τραγούδια που αναφέρονται στο φευγιό της νύφης από την οικογένειά της.

ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΗΣ ΧΕΝΑΣ

Μια βραδιά πριν τον γάμο γίνεται το έθιμο της χένας. Την βραδιά της χένας μαζεύονται οι γυναίκες στο σπίτι της νύφης. Η νύφη έχει καλυμμένο το κεφάλι και το πρόσωπο μ΄ ένα τούλι κόκκινο, είναι ντυμένη με παραδοσιακή στολή και χορεύει μαζί με τις ανύπαντρες κοπέλες οι οποίες κρατούν κόκκινα κεριά και κάνουν έναν κυκλικό χορό, με τη νύφη να είναι η πρώτη του χορού. Τραγουδούν λυπητερά τραγούδια που αναφέρονται στο φευγιό της νύφης από την οικογένειά της.

Στη συνέχεια η νύφη κάθεται σε μια καρέκλα, τα κορίτσια συγκεντρώνονται γύρω της και μέσα σ΄ ένα πιάτο ανακατεύουν τη χένα με νερό. Γύρω από το πιάτο υπάρχουν κεράκια αναμμένα. Η νύφη κάθεται στην καρέκλα και της βάζουν τη χένα στην παλάμη. Η πεθερά προσθέτει ένα χρυσό νόμισμα που μπορεί να είναι λίρα ή κάτι άλλο, για καλή τύχη και μακροζωία και της κλείνει την παλάμη μ΄ αυτό. Το χέρι καλύπτεται με επίδεσμο, μέχρι την άλλη μέρα που ανοίγουν τον επίδεσμο, κι έχει μείνει η στάμπα του χρυσού. 

Then the bride sits in a chair, the girls gather around her and mix the henna with water in a plate. There are lighted candles around the plate. The bride sits in the chair and they put henna on her palm. The mother-in-law adds a gold coin that can be a pound or something else, for good luck and longevity and closes her palm with it. The hand is covered with a bandage, until the next day they open the bandage, and the gold stamp is left.

ΚΗΔΕΙΑ

Το φέρετρο μεταφέρεται στο σπίτι. Αν η αποθανούσα είναι γυναίκα έρχεται γυναίκα Χότζας, ενώ αν ο αποθανών είναι άντρας έρχεται άντρας Χότζας. Ετοιμάζουν το νεκρό, ο οποίος πλένεται και μπαίνει ανάμεσα στα δάχτυλά του βαμβάκι. Πριν ο νεκρός πάει στο νεκροταφείο γίνεται μια τελευταία προσευχή στην οποία ο Χότζας ρωτάει τους παρευρισκομένους τι γνώμη είχαν για το νεκρό και αυτοί απαντούν καλά.

 Μετά τη μεσημεριανή προσευχή, οι άντρες και οι γυναίκες φορούν μαντήλι στο κεφάλι. Στο νεκροταφείο πηγαίνουν μόνο οι άντρες. Τέσσερις από αυτούς κουβαλούν το φέρετρο. Ο Χότζας λέει την προσευχή και γίνεται η ταφή του νεκρού. 

FUNERAL The coffin is transported home. If the deceased is a woman, Hoxha's wife comes, while if the deceased is a man, Hoxha's husband comes. They prepare the corpse, which is washed and inserted between the fingers of cotton. Before the deceased goes to the cemetery, a last prayer is said in which Khotzas asks the attendees what they thought of the deceased and they answer well. After the noon prayer, men and women wear a headscarf. Only men go to the cemetery. Four of them carry the coffin. Khotzas says the prayer and the dead are buried.

Το πόσο βαθιά θα θαφτεί κάποιος εξαρτάται από το φύλο του. Το βάθος για τις γυναίκες είναι μέχρι το στήθος, ενώ για τους άντρες μέχρι τη μέση, καθώς θεωρείται πως οι γυναίκες έχουν περισσότερες αμαρτίες από τους άντρες. Ο νεκρός θάβεται σε επικλινή θέση, γυμνός και σκεπασμένος με ξύλα , καθώς δεν χρησιμοποιούν το φέρετρο. Χώμα ρίχνει ο κάθε παρευρισκόμενος με τη σειρά του, γιατί θεωρείται πως όσο ρίχνει κάποιος χώμα, δοξάζει το Θεό και τους νεκρούς του.

 Μετά την κηδεία ο κόσμος μαζεύεται στο σπίτι του νεκρού. Ανάβουν φωτιά στην αυλή και πατάνε σε αυτήν για να καθαρίσουν τα παπούτσια τους. Επίσης πλένονται και πηγαίνουν στο μπάνιο για να εξαγνιστούν (Aptez). Ύστερα πίνουν καφέ και τρώνε τσουρέκι.

 Την Τρίτη και την έβδομη ημέρα μετά την κηδεία φτιάχνουν τσουρέκι και το μοιράζουν για ‘συγχώριο’. Στις σαράντα ημέρες μετά την ταφή γίνεται το mevlit. Αν ο νεκρός είναι άντρας συμμετέχουν μόνο οι άντρες και αν είναι γυναίκα , μόνο γυναίκες. Ο Χότζας διαβάζει προσευχή και έπειτα στρώνουν τραπέζι για φαγητό.

How deep someone will be buried depends on their gender. The depth for women is up to the chest, while for men it is up to the waist, as it is considered that women have more sins than men. The deceased is buried in a reclining position, naked and covered with wood, as they do not use the coffin. Every attendant throws dirt in turn, because it is considered that as long as someone throws dirt, he glorifies God and his dead. After the funeral, people gather at the house of the deceased. They light a fire in the yard and step on it to clean their shoes. They also wash and go to the bathroom to purify themselves (Aptez). Then they drink coffee and eat a bun. On Tuesday and the seventh day after the funeral, they make a bun and distribute it for 'forgiveness'. Forty days after burial, the mevlit is performed. If the deceased is a man, only men participate and if he is a woman, only women. Hotzas read a prayer and then they set the table for dinner.

                     Νηστεία

Ονομάζεται η εκούσια ή ακούσια αποχή από τροφή (άλλως ασιτία)

Κυρίως ο όρος αυτός χρησιμοποιείται από πολλούς λαούς για την εκούσια αποχή σε ορισμένες τροφές ιδίως για θρησκευτικούς λόγους.

 Fasting

It is called voluntary or involuntary abstinence from food (otherwise fasting) 

This term is mainly used by many peoples for voluntary abstinence from certain foods, especially for religious reasons.

Χριστιανισμός

  Στην Αγία Γραφή δεν υπάρχει εντολή για τους Χριστιανούς να νηστεύουν. Δεν είναι κάτι που ο Θεός διατάζει ή απαιτεί από τους Χριστιανούς. Παρ` όλα αυτά η Αγία Γραφή παρουσιάζει τη νηστεία σαν κάτι καλό, ωφέλιμο, και αναμενόμενο.

Αν και η νηστεία στην Αγία Γραφή είναι σχεδόν πάντα αποχή από φαγητό, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να νηστέψεις. Οτιδήποτε μπορείς να στερηθείς προσωρινά ώστε να εστιάσεις την προσοχή σου στο Θεό μπορεί να θεωρηθεί νηστεία(Α` Κορινθίους7:1-5).

Christianity   

There is no commandment in the Bible for Christians to fast. It is not something that God commands or demands from Christians. Nevertheless, the Bible presents fasting as something good, beneficial, and expected. 

Although fasting in the Bible is almost always abstinence from food, there are other ways to fast. Anything you can be temporarily deprived of to focus your attention on God can be considered fasting (1 Corinthians 7: 1-5).