Książka jest prezentacją działań związanych z powstaniem

Parafii św. Jozafata BM w Rejowcu.

Preview audio:

storyj.mp/acun9xyyf2nc

Historia powstania rejowieckiej świątyni ma związek z czasem, kiedy Polska była pod zaborami, a car Mikołaj II ogłosił ukaz o tolerancji religijnej. Dzięki niemu zaistniały warunki do swobodniejszego udziału w praktykach religijnych – innych niż prawosławne. Stało się to

w 1905 roku. Właścicielami Rejowca byli wówczas Maria i Józefat Budni, którzy rozpoczęli starania

o budowę kaplicy. Miała ona być filią parafii Pawłów, która z racji dużego oddalenia uniemożliwiała swobodny udział w mszach świętych katolikom z Rejowca i okolic.

Niestety, budowa świątyń rzymskokatolickich

w powiecie chełmskim była wówczas znacznie utrudniona, gdyż ten teren zamieszkiwało bardzo wielu wyznawców prawosławia, a władze carskie pragnęły na stałe związać ziemię chełmską z cesarstwem. W związku z tym, konsekwentnie, odrzucano wszystkie prośby o budowę kaplic i kościołów. Jednak właściciele dóbr Rejowiec nie ustawali w staraniach i słali kolejne pisma do odpowiednich urzędów w Lublinie i w Chełmie oraz departamentu wyznań w Petersburgu. Kiedy byli już zdesperowani niepowodzeniami, zastosowali sprytny fortel.

W dokumentach, które wysyłali

do wspomnianych urzędów, zamienili nazwę; zamiast określenia „plan kościoła” użyto słów „plan kaplicy grobowej Budnych”. Tym razem, odpowiedź biskupa Franciszka Jaczewskiego była pozytywna. Nie był to, jednak, koniec starań o wybudowanie kaplicy. Po uzyskaniu pozwolenia od władz kościelnych, konieczne były jeszcze decyzje władz świeckich. Nie bez wielu trudności, uzyskano je

i przystąpiono do działania.

Na okoliczność budowy świątyni,

były przygotowane dwa plany. Wykonał je znany architekt Stefan Szyller. Plan kaplicy grobowej Budnych nieoczekiwanie przemienił się w kościół. Miejsce na budowę zostało wybrane na północ

od miasteczka przy rozwidleniu dróg do Chełma

i Wierzbicy. Grunt pod kaplicę, plebanię i inne zabudowania przykościelne został wykupiony

od mieszczan rejowieckich przez Józefata Budnego – fundatora kościoła.

Budowę kościoła rozpoczęto w drugiej połowie 1906 roku. Roboty murarskie prowadził Jan Filipowicz. Świątynia powstała w przeciągu roku. Na początku, wszystkie msze, były odprawiane przez księży delegowanych z Pawłowa a także z parafii chełmskich .

W pierwszą rocznicę powstania kościoła w Rejowcu wydarzyła się niesamowita historia, która miała duże znaczenie dla przyszłych losów parafii.

Otóż – Maria i Józefat Budni otrzymali przesyłkę i list

od księcia Adama Woronieckiego. Była to szkatułka

z relikwiami św. Jozafata Kuncewicza. Do niezwykłego podarunku dołączone były dwa dokumenty potwierdzające autentyczność relikwii. Nietrudno się domyślić, iż dar miał ogromny wpływ na wybór patrona dla naszego kościoła.

W czerwcu 1908 roku służbę duszpasterską w Rejowcu objął na stałe ksiądz Bronisław Zakrzewski, któremu przypisuje się ogromne zasługi dla tworzenia wspólnoty religijnej skupionej wokół naszego kościoła.

Parafia w Rejowcu została erygowana dekretem biskupa Mariana Leona Fulmana 2 kwietnia 1919 roku. Oprócz samego Rejowca należały do niej następujące miejscowości: Adamów, Aleksandria Niedziałowska, Budki, Czarnoziem, Felczyn, Hruszów, Kadzinek, Klementynów, Kobyle, Kostunin, Krynica, Ludwinów, Marynin, Majdan Rybieński, Marysin, Morawinek, Niedziałowice, Rybie, Siedliszczki, Stajne, Wereszcze Małe, Wólka Rejowiecka oraz Zosinek.

Dzisiaj lista tych miejscowości uległa nieznacznej zmianie.