Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια αγκαλιά ζεστή, χνουδωτή, ήρεμη και σίγουρη, μα ήταν αδειανή! Κάθε μέρα περίμενε να αγκαλιάσει κάτι, αλλά κανείς δεν την ήθελε. Εκείνη όμως δεν το έβαζε κάτω. Γινόταν όλο και πιο ζεστή, όλο και πιο όμορφη και περίμενε.

Οι μέρες περνούσαν, η αγκαλιά όμως έμενε άδεια. Ξαφνικά της ήρθε μια ιδέα, μια καταπληκτική ιδέα!

1ο Νηπιαγωγείο Λ. Αιδηψού

-Θα βρω κάποιον που είναι τόσο μόνος όσο και εγώ είπε  και αμέσως θυμήθηκε το φεγγάρι. Είχε νυχτώσει και εκείνο έλαμπε στον ουρανό.

-Δεν είναι καλό να είσαι μόνος σου μέσα στα σκοτάδια σκέφτηκε. Και αμέσως σήκωσε τα χέρια της  και εκείνα τη σήκωσαν ψηλά σαν να ήταν φτερά.Η αγκαλιά πλησίασε το φεγγάρι σιγά σιγά από πίσω  και το αγκάλιασε σφιχτά σίγουρη πως και εκείνο θα τρελαινόταν με την αγκαλιά.

-Νιώθω τόσο γεμάτη! φώναξε.

2ο Νηπιαγωγείο Γαργαλιάνων

-Και εγώ νιώθω τόσα νεύρα!  είπε το φεγγάρι

-Δεν μου αρέσουν οι αγκαλιές γιατί  κλέβουν τη λάμψη μου, φύγε μακριά μου. Εδώ δεν αφήνω τα αστέρια να με αγκαλιάζουν που είμαστε και γείτονες  και θα αφήσω εσένα;

-Εντάξει, είπε η αγκαλιά και έφυγε μακριά με άδεια χέρια.  

Όταν ξημέρωσε, η αγκαλιά είδε τον ήλιο και σκέφτηκε ότι κι αυτός είναι μόνος του. Κούνησε πάλι τα χέρια της, που έγιναν φτερά, και πήγε να τον αγκαλιάσει. Όταν έφτασε κοντά του τον ρώτησε:

-Θέλεις να σε αγκαλιάσω;

-Θέλω πολύ! απάντησε ο ήλιος. Κανείς δεν με πλησιάζει για να μην καεί. Καλύτερα όμως κι εσύ να μην με πλησιάσεις!

6ο Νηπιαγωγείο Ζωγράφου

Τότε η αγκαλιά σκέφτηκε να φορέσει πυροσβεστική στολή για να μπορέσει να αγκαλιάσει τον ήλιο χωρίς να καεί. Κατέβηκε στη Γη και πήγε σε έναν πυροσβεστικό σταθμό για να δανειστεί μια πυροσβεστική στολή. Εκεί βρήκε έναν πυροσβέστη και του είπε την ιστορία της.

-Μπορείς να μου δανείσεις μια πυροσβεστική στολή για να μπορέσω να αγκαλιάσω τον ήλιο; τον ρώτησε.

-Ευχαρίστως να σου δώσω, αλλά ο ήλιος έχει μέσα του φωτιά και θα καείς! Η στολή  δεν μπορεί να σε προστατεύσει. Μπορείς όμως να πας εκεί πάνω στο βουνό, στο καμένο δάσος, και να αγκαλιάσεις τα καμένα δέντρα που είναι πολύ λυπημένα

-Πολύ ωραία ιδέα! φώναξε η αγκαλιά, σίγουρη ότι θα έδινε χαρά στα γκρίζα δέντρα.

Νηπιαγωγείο Λίμνης

Σήκωσε ψηλά τα χέρια της, που τώρα έμοιαζαν με φύλλα δέντρων, και πέταξε στο καμένο δάσος.

Όμως, όταν έφτασε εκεί είδε μόνο κορμούς! Τα δέντρα τα είχαν κόψει οι άνθρωποι για να μπορέσουν να φυτρώσουν καινούργια.

Έτσι, απογοητευμένη η αγκαλιά πέταξε ξανά μακριά..

Έφτασε σ΄έναν κήπο με γκαζόν , στον οποίο υπήρχε ένα παρτέρι μ΄ ένα όμορφο πολύχρωμο λουλουδάκι. Μόλις το είδε, ενθουσιάστηκε!!!!

-Μπορώ να έρθω να σε αγκαλιάσω; Είσαι τόσο όμορφο!!!

-Φοβάμαι μη με σπάσεις, είμαι τόσο μικρό, τα πέταλά μου είναι τόσο ευαίσθητα και φοβάμαι να μη μου πέσουν...

2ο Νηπιαγωγείο Ιτέας

Η Αγκαλιά κατέβασε το κεφαλάκι της απογοητευμένη κι έβαλε τα κλάματα

- Μην κλαις καλή μου Αγκαλίτσα!!! Μπορείς να πας να αγκαλιάσεις το ξαδερφάκι μου που έχει φυτρώσει στην χρυσή άμμο της ερήμου! Θα το δεις! Έχει μωβ χρώμα και στέκεται ολομόναχο

Η Αγκαλιά σήκωσε τα χέρια της  και εκείνα τη σήκωσαν ψηλά και την πήγαν στην έρημο...