Νηπιαγωγείο Αγίων Αποστόλων

"Η ιστορία ενός δέντρου"

Από τα παιδιά του Νηπιαγωγείου Αγ. Αποστόλων

'Εβλεπα όλη μέρα τα παιδιά να τρέχουν και να παίζουν. Όλη μέρα, όλα τα χρόνια μέχρι που μεγάλωσα. Ψήλωσα πολύ και μπορούσα να δω μακριά, πολύ μακριά τα σπίτια του χωριού, τους δρόμους και τη θάλασσα. Με ενοχλούσαν όμως τα σαλιγκάρια που ανέβαιναν πάνω μου.

Περάσανε πολλά παιδιά από την αυλ΄η του σχολείου. Άλλα με αγκαλιάζανε, άλλα με χαζεύανε, άλλα με ποτίζανε. Με αγαπούσαν, μου έλεγαν ιστορίες πολλές που όμως τις ξέχασα.

Θυμάμαι όμως μια ιστορία που τα παιδιά σκαρφάλωσαν πάνω μου και πηδούσαν στο γρασίδι. Τότε που ήμουν 21 χρονών και δεν ήμουν τόσο ψηλό. Όμως έσπασαν ένα κλαδί. Ένιωσα χάλια. Πολύ στεναχωρήθηκα. Σκέφτηκα τους παλιο΄ύς μου φίλους τα δέντρα, ήθελα να γυρίσω κοντά τους. Αλλά τότε μέσα στη στεναχώρια μου, ήρθε ένα κοριτσάκι και με αγκάλιασε και η στεναχώρια μου πέρασε! Είχα και εδώ φίλους.

Τώρα η αυλή του σχολείου μεγάλωσε και εγώ βρίσκομαι στην άκρη της. Μόνο βλέπω από μακριά τα παιδιά, δεν παίζει κανένας μαζί μου γιατί έχω ψηλώσει πολύ, αλλά ξέρω ότι με αγαπάνε και με προσέχουν.

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

Είμαι η Ροβίνια! Γεννήθηκα στην αυλή του νηπιαγωγείου, και μάλιστα ο αέρας με άφησε στην καλύτερη θέση! Δίπλα στην πόρτα! Στην αρχή ήμουν τόσο μικρό δεντράκι που κανείς δεν μου δινε σημασία, όμως να τώρα που ψήλωσα και έφτασα μέχρι τη σκεπή του δημοτικού σχολείου! Μ' αρέσει να ακούω τις φωνές των παιδών να παίζουν χαρούμενα στην αυλή και όταν έρχονται κοντά μου και παίζουν γύρω μου χαμογελώ ή αν καμια φορά τσακώνονται στενοχωριέμαι και εγώ μαζί τους! Εχω πολλούς φίλους, πουλιά που έρχονται να ξεκουραστούν στα κλαδιά μου, αλλά και αδεσποτάκια που μπαίνουν στην αυλή μας! Τσιργιώτη Ελένη

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

Η μικρή μας η ελίτσα μας είδε χαρούμενους όταν τη φυτέψαμε στη μπροστινή αυλή, δίπλα στην πόρτα του σχολείου μας!

Σαμουτιάν Μαργαρίτα

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

...μερικές φορές ακούει τις φωνές μας όταν τσακωνόμαστε με τους φίλους μας.

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

...κάποιες φορές μας ακούει να κλαίμε το πρωί όταν ερχόμαστε στο σχολείο, γιατί νυστάζουμε!

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

...μας βλέπει να χαιρόμαστε κάθε μέρα όταν ερχόμαστε στο σχολείο και συναντάμε τους φίλους μας.

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

...ακούει τις φωνές μας όταν δεν κάνουμε ησυχία!

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

...μας βλέπει να χαιρόμαστε όταν πηγαίνουμε εκδρομή ή περίπατο!

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

Είδε τις τούρτες που έφεραν οι γονείς μας για να γιορτάσουμε τα γενέθλιά μας!

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

...σίγουρα θα δει και τον Άγιο Βασίλη να μας φέρνει δώρα!

ΤΕΛΟΣ

ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙΟΥ

Στέλλα Τάτσιου

Η ιστορία της μουσμουλιάς

ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙΟΥ

ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙΟΥ

ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙΟΥ

ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙΟΥ

ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙΟΥ



ΤΕΛΟΣ

Ο Αετός και ο Δασοφύλακας

Μία φορά και έναν καιρό, ζούσε ένα δέντρο στην αυλή ενός σχολείου. Σε κείνο το χωριό ψηλά στο βουνό υπήρχε ένα δάσος & εκεί είχε τη φωλιά του ένας πολύ σπάνιος Αετός. Από το βουνό κάποια στιγμή ακούστηκαν πυροβολισμοί και κάτι τρομερό συνέβη... Κυνηγοί χτύπησαν τον σπάνιο και μοναδικό αετό στο φτερό του! Τότε έχασε ύψος και έπεσε στο δέντρο της αυλής του σχολείου.

1ο Νηπιαγωγείο Βαθέος Αυλίδας

Αν τον βρει ο δασοφύλακας χαθηκαμε. Θα καταλάβει οτι εμείς το κάναμε και θα μας βαλει φυλακη , σκέφτονται οι κυνηγοί. Ο δασοφύλακας του χωριού ήταν πολύ λυπημένος, γιατί πίστεψε ό,τι ο αετός έφυγε να πάει αλλού. Μιά μέρα όμως που περνούσε από την αυλή του σχολείου , πλησίασε το δέντρο και παρατήρησε ότι στο πάτωμα υπήρχαν αίματα. Το δέντρο άνοιξε τα κλαδιά του το βρήκε εκεί και το φρόντισε ώσπου να γίνει καλά. Ο σπάνιος αετός χάρις στη φροντίδα του πέταξε ξανά προς

το δάσος. Από τότε μόνο ο δασοφύλακας ξέρει πού είναι

και βλέπονται κάθε ημέρα ....

Ξαφνικά ακούστηκαν βήματα. Ήταν οι κυνηγοί που τον έψαχναν!

ο δασοφύλακας στεναχωριέται...

βρίσκει τον αετό στα κλαδιά του δέντρου πληγωμένο

τον φροντίζει και τον γιατρεύει

4ο Νηπιαγωγείο Βασιλικού

"Γάτες και σκύλοι στην αυλή"

Ενα απόγευμα μπήκε στην αυλή μια πορτοκαλί γατούλα με τα δυο γατάκια της κι εγώ χάρηκα γιατί θα είχα παρέα.Λίγο αργότερα εμφανίστηκε μια σκυλίτσα με τα σκυλάκια της που έκαναν τη γατούλα να φοβηθεί και να ανέβει με τα γατάκια της επάνω μου.

Εγώ τότε τους είπα ότι τα σκυλάκια είναι φιλικά και τους πρότεινα να κατέβουν και να παίξουν όλοι μαζί στη σκιά μου . Μετά το παιχνίδι έκαναν και ένα πάρτυ με τσάι ,τούρτες και γλυκά . ¨Οταν βράδιασε πήγαν όλοι ευτυχισμένοι σπίτι τους.

Νηπιαγωγείο Δύστου

1ο Νηπιαγωγείο Λ. Αιδηψού

Μια φορά και έναν καιρό...πριν λίγο καιρό, σε ένα σχολείο όπου τα παιδιά κάθε μέρα αναλαμβάνουν αποστολές για να κάνουν τον κόσμο πιο ΄όμορφο και χαρούμενο, υποδέχθηκαν έναν εθελοντή που αγωνίζεται για το περιβάλλον. Τον πήραν από το χέρι και τον έφεραν στην αυλή, εκεί που ζω και εγώ εδώ και 28 περίπου χρόνια! Τον ξενάγησαν στο λαχανόκηπο, του έδειξαν τα παρτέρια με τα μυρωδικά μας, τον κάδο με το βιολογικό λίπασμα που βρίσκεται στη σκιά μου και ξαφνικά πιάστηκαν χέρι χέρι και άρχισαν να φωνάζουν δυνατά...

..."Ο πλανήτης θα σωθεί με σένα και εμένα εθελοντή" και τότε οι κυρίες έφεραν ένα δεντράκι, μία ελιά μέσα σε μία γλάστρα. Τέντωσα και εγώ τα αυτιά μου για να ακούσω πιο προσεχτικά. Τι θα έκαναν άραγε με την ελίτσα;

Όμως τα ζωηρά μυρμήγκια που μου γαργαλούσαν τα αυτιά δεν με άφηναν να ακούσω καλά...

Ευτυχώς, λίγο αργότερα τα παιδιά φώναξαν πάλι ένα σύνθημα δυνατά..."Δέντρα φυτεύω δίνω ζωή, ανάσα να πάρει όλη η γη!" Τότε κατάλαβα πολλά...

Τα παιδιά φύτεψαν την ελιά τραγουδώντας το τραγούδι που πολύ αγαπώ..."Το δέντρο που φυτέψαμε στου κήπου τη γωνιά..." και εγώ χειροκροτούσα χτυπώντας τα κλαδιά. Και όλα αυτά που σας λέω είναι πέρα

για πέρα αληθινά, τα είδα και τα άκουσα με τα

ίδια μου τα αυτιά! Και έζησαν όλοι καλά και τα

δέντρα δυο φορές καλά!

Νηπιαγωγείο Μαντουδίου

Μια ελίτσα ... στην αυλή!

Είμαι η Ελίτσα που μεγαλώνω στην αυλίτσα!Πολλά είδαν τα ματάκια μου κι ακούσαν τα αυτάκια μου...

Χαρούμενη είμαι πολύ που παίζετε στην αυλή πότε χώρια πότε μαζί ... μα πάντα φίλοι καρδιακοί!

Πολύ το ευχαριστιέμαι όταν γελάτε , τρέχετε και τραγουδάτε. Μια ιστορία θα σας πω λιγάκι θλιβερή...

Μια μέρα σαν όλες τις άλλες δηλαδή τις προάλλες, ο Γιωργάκης έπεσε και το χεράκι του έσπασε . Έκλαψα τότε πολύ και με τα φύλλα μου τόπυ έστειλα ένα φιλί και μία ευχή! Γρήγορα καλά να γίνει στην παρέα να γυρίσει την αυλή να αλωνίσει!

Εσείς φίλοι μου καλοί να μου ρίχνετε νερό κι όταν όλο το πιω και μεγαλώσω ελιές πολλές θα σας δώσω κι όλους θα σας λαδώσω!

2ο Νηπιαγωγείο Ν. Αρτάκης

Η ελιά στην αυλή μας θυμάται ένα παραμύθι που της είπαν τα παιδιά του Νηπιαγωγείου!

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια ελιά γεμάτη πράσινα φύλλα και μαύρες ελίτσες. Τα παιδιά έπαιζαν γύρω της και σκαρφάλωναν στον κορμό της

Μια μέρα ο Νικόλας σκαρφάλωσε πολύ ψηλά στα κλαδιά της.

Από κει ψηλά έβλεπε σπίτια, βουνά, δάση...

Ήθελε να φτάσει στο δάσος μακριά, όταν τον άκουσε ένας αετός και τον πήρε στα φτερά του...

...πηγαίνοντάς τον βόλτα στο δάσος, είδε ωραία λουλούδια, μέλισσες, πεταλούδες και σαλιγκάρια, είδε ακόμα μια χελώνα κι έναν λύκο

...μα φοβήθηκε και αποχαιρέτησε το αγαπημένο του δάσος, φεύγοντας με τον αετό του πίσω στο σχολείο του όπου οι φίλοι του άκουσαν την περιπέτειά του!

Νηπιαγωγείο Νεοχωρίου

Ένα δεντράκι που ζούσε στην αυλή ενός Νηπιαγωγείου ονειρευόταν να βγάλει ποδαράκια και να πάει να παίξει με τα παιδιά του σχολείου.

Ένα βράδυ που τα άλλα δεντράκια κοιμόντουσαν εκείνο ήταν ξύπνιο. Ήρθε μια καλή νεράιδα και του είπε:

«-Το όνειρο σου θα γίνει πραγματικότητα!»        

Το χτύπησε με το μαγικό ραβδάκι της κι αμέσως έγινε ένα ανθρωπάκι μικρό σαν τα παιδάκια του Νηπιαγωγείου. Κάθε μέρα έπαιζε με τα παιδάκια του σχολείου κι ήταν πολύ χαρούμενο. 

Μέρα με την ημέρα, όμως, του έλειπαν οι φίλοι του ,τα δέντρα, τα πουλιά που κελαηδούσαν στα κλαδιά του, τα σκιουράκια που είχαν τις φωλίτσες στον κορμό του, ο αέρας που φυσούσε κι έκανε τα φύλλα του να χορεύουν.

Σκέφτηκε, λοιπόν να παίξει το φλάουτο του και να καλέσει και πάλι την καλή Νεράϊδα κοντά του για να της πει:

«-Σε παρακαλώ, κάνε με δεντράκι και πάλι.»

Η Νεράιδα τον άκουσε και τον έκανε πάλι ένα όμορφο και χρήσιμο δέντρο.

Νηπιαγωγείο Πάλιουρα

Γεια σας, είμαι το πεύκο!!! Μα μιλάνε τα πεύκα; Και βέβαια μιλάνε, απλά πρέπει να ξέρετε να διαβάζετε τα σημάδια μου! Σήμερα θα σας πω την ιστορία μου και θα σας μάθω να την διαβάζετε από τον κορμό μου.

Αλλά ας τα πάρουμε όλα από την αρχή. Όπως είπαμε είμαι το πεύκο και γεννήθηκα σε ένα δάσος της Εύβοιας. Ξέρετε πόσο χρονών είμαι; Για μετρήστε τα δαχτυλίδια μου. Μπράβο το βρήκατε είμαι 24  χρονών!!!!

Για κοιτάξτε τον πορτοκαλί κύκλο στο κέντρο του κορμού!!! Τόσο ήμουνα σαν σποράκι. Μέχρι τα 4 μεγάλωνα καλά. Είχα μπόλικες βιταμίνες από το χώμα, ήλιο και νερό από την βροχή και αυτό φαίνεται από τους όμορφους κύκλους μου.

Η στορία ενός πεύκου...