Ήταν ένα συνηθισμένο πρωινό. Τα παιδιά κάθονταν με τους φίλους τους, σε ένα από τα παγκάκια που βρίσκονται στο μικρό πλακόστρωτο μπροστά από τις αίθουσες διδασκαλίας. Μιλούσαν και ταυτόχρονα έπαιζαν επιτραπέζια, μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι και να πάνε στην τάξη τους για μάθημα.

Στο βάθος της αυλής ξαφνικά αντίκρυσαν ένα άγνωστο παιδάκι να κρατάει σφιχτά από το χέρι τους γονείς του. Μιλούσαν με τη Διευθύντρια και εκείνη τους έδειχνε προς το μέρος των παιδιών.   Φώναξε την κ. Μαρία, τη δασκάλα της ειδικής εκπαίδευσης, για να τους συνοδεύσει στην τάξη της. Εκείνη τους πλησίασε, τους χαιρέτησε και τους συστήθηκε. Μαζί προχώρησαν στην τάξη της Μονάδας Α. 

Τις επόμενες μέρες συναντούσαν το παιδάκι μόνο στα διαλείμματα. Τον πλησίαζαν για να τον γνωρίσουν. Εκείνος όμως, παρατηρήσαν με απορία πως, έβαζε τα χέρια του στ΄ αυτιά, δε τους έδινε σημασία και έφευγε μακριά. Απομονωνόταν σε μια γωνιά της αυλής και έπαιζε μόνος του.

Τον ακολουθούσαν αλλά και πάλι δε τους έδινε σημασία. Κάποιες φορές όταν τον πλησίαζαν κουνούσε τα χέρια του πάνω κάτω. Νομιζόμενα πως τους έκανε αστεία γελούσαν. Εκείνος όμως δε γελούσε μαζί τους.

Αυτό, συνεχίστηκε για πολλές μέρες. Έμενε μόνος του στη γωνιά της αυλής και δε μιλούσε με κανένα παιδάκι. Κάθε διάλειμμα έκλεινε τ’ αυτιά του και έτρεχε να κρυφτεί στο κρυφό του σημείο.

Μια μέρα, ξαφνικά, ενώ έκαναν μάθημα, χτύπησε η πόρτα και εμφανίστηκε μαζί με μία από τις συνοδούς, των Μονάδων του σχολείου το άγνωστο παιδάκι. Κρατούσε σφιχτά τη συνοδό από το χέρι. Στάθηκαν μπροστά από τα παιδιά και η συνοδός τους τον σύστησε. Τον έλεγαν Γιώργο. Όλοι τον καλωσόρισαν κοιτάζοντάς τον παράξενα. 

Η κ. Μαίρη, η δασκάλα, του είπε να καθίσει δίπλα από τη Χρύσω. Εκείνος δεν υπάκουσε και η συνοδός του τον βοήθησε να πάει στη θέση που έπρεπε. Έπειτα, ξεκίνησε το μάθημα.

Ο Γιώργος δεν μπορούσε να κάτσει. Σηκωνόταν από τη θέση του, γύριζε μέσα στην τάξη. Δεν ασχολιόταν με τις εργασίες του. Η συνοδός μάταια προσπαθούσε να τον κάνει να καθίσει. Μάλιστα μια στιγμή εκείνος θύμωσε και της επιτέθηκε. 

Ένα ένα τα παιδιά άρχισαν να τις καταγγελίες και τα παρ΄άπονα.

«Κυρία, ο Γιώργος με έσπρωξε», «κυρία, με χτύπησε», «κυρία μου παίρνει τα πράγματα μου και τα πετάει» , «κυρία δεν ακούμε το μάθημααααα».

Η δασκάλα τα καθησύχαζε λέγοντάς τους να κάνουν λίγη υπομονή, να μην του δίνουν τόση σημασία και πως θα σταματούσε. Όφειλαν αντί να παραπονιούνται να προσπαθήσουν να τον καταλάβουν και να τον βοηθήσουν να συνηθίσει το νέο του περιβάλλον.

Κάθε μέρα συνεχιζόταν η ίδια κατάσταση. Έτσι, αποφασίσαν λοιπόν να ζητήσουν την καθοδήγηση της κ. Μαρίας της δασκάλας της ειδικής εκπαίδευσης.

Την προσκαλέσαν μια μέρα στην τάξη τους για να τους μιλήσει. Εκείνη τους είπε πως ο Γιώργος είχε αυτισμό και πως ήταν απλ΄ά λίγο διαφορετικός από τα υπόλοιπα παιδιά. Μάλιστα τους έδειξε και ένα σχετικό βίντεο και τους εξήγησε τι είναι ο αυτισμός και τι συμβαίνει στο μυαλό των παιδιών αυτών και φέρονται έτσι.