Był ciepły wiosenny dzień. Warszawa tętniła życiem. Tego dnia należało wyjść z domu i wygrzać się w promieniach kwietniowego słońca, aby nacieszyć się pięknem przyrody. Wiele osób postanowiło udać się do pięknego zakątka na obrzeżach stolicy. Tak też uczyniła ładna, dziewiętnastoletnia dziewczyna, która męczyła się od kilku dni w niewielkim osiedlowym mieszkanku. Była spragniona słońca, ciepła i zieleni. Nie lubiła być ciągle na oczach swojej mamy, która bez przerwy przypominała jej o czytaniu lektury, ponieważ opanowało ją wiosenne lenistwo. 

    Kora weszła do parku, bo tak miała na imię ta piękna dziewczyna i usiadła na ławce. Zaczęła obserwować klomby z kwiatami. Najbardziej podobały jej się kwitnące narcyzy, których żółty kolor wabił ją szczególnie. Wiedziała, że w parkach nie należy zrywać żadnych roślin, ponieważ nic by nie zostało, gdyby każdy tak robił. Mama ciągle jej powtarzała, żeby szanować zieleń.

     Teraz patrzyła na różnokolorowe kwiaty, fontannę tryskającą wodą i ptactwo, które szukało materiału na swe gniazda, albowiem nadchodził czas lęgu. Jednak najbardziej przyciągały jej wzrok skupiska kwitnących narcyzów. Uwielbiała te kwiaty. Dziewczyna wstała i zbliżyła się do ukwieconego skweru. Rozglądnęła się ostrożnie wokoło i szybko zerwała kwiatek i wróciła na ławkę. Nagle podskoczyła ze strachu, ponieważ usłyszała głos mężczyzny.

- Nie wolno zrywać kwiatów, które rosną w parku - powiedział do niej czarnowłosy chłopak.

Zaczerwieniła się, bo poczuła wstyd.