Pewnego dnia obudzialam się rano. Była piękna, zimowa pogoda. Za oknem padał drobniutki śnieżek. Wielkie, białe płatki, powoli z gracją

pokrywały ziemię zimową kołderką. Od czasu do czasu słychać było ostre uderzenie lodowatego wiatru. W tym dniu dopisywał mi humorek. Chciałam przeżyć fantastyczną przygodę.

Mama zaproponowała mi wspólną wyprawę do pobliskiej cukierni na pyszne lody. Ucieszyłam się z tej propozycji, ponieważ jestem strasznym łasuchem. Ten mroźny dzień zapowiadał się tajemniczo i fantastycznie. Pojechałyśmy do pobliskiej lodziarni i ...

Nagle okazało się, że mojej mamie zadzwonił telefon. Wyszła nagle, a ja mogłam wybrać dowolny smak lodów.

I... tu zaczęło się dziać coś dziwnego. Gdy pokazałam palcem pojemnik pełen lodowej błękitnej masy podpisany smerfowy, z lodów wyskoczył śmieszny niebieski ludek z długą białą brodą, jak u świetego Mikołaja i powiedział:

-Chcesz poznać nasze tajemnice?Odwiedź moją krainę!

Nagle trafiłam do kolorowej Wioski Smerfów. Cały czas padał biały, puszysty

śnieżek. Poznałam śliczną Smerfetkę, Osiłka, Ważniaka a także zlego Gargamela i jego kota Klakiera. Razem z nowymi przyjaciółmi zjeżdżalismy na sankach, z wielkiej ośnieżonej góry. Nie przeszkadzał nam wcale siarczysty mróz. Najbardziej polubiłam Smerfetkę i Pracusia.

Za chwilę znowu znalazłam się w cukierni. Z pojemnika ze smakiem bananowym wyskoczyła sympatyczna gadająca małpka.

-A nas też odwiedzisz?

Zapraszam . Jest tu ciepło i fajnie. Przenieś się do Afryki.

Skusiłam się. Poprosiłam o kulkę bananową i natychmiast

-

znalazłam sie na innym kontynencie:

-Zanim zjesz banana, pohuśtaj się na linach-powiedziała wesoła małpka, więc skorzystałam z super huśtawki. Po tym poznałam sie ze słoniem, który był wegetarianinem, bo jadł same rośliny. Szyja długonogiej żyrafy służyła za moją

zjeżdzalnię:

-A teraz skosztuj banana-zachęcała mała małpka. Zjadłam...był pyszny i wtedy zobaczyłam, że stoję znów w lodziarni. „Chcę jeszcze"-pomyslałam

i poprosilam pracownika cukierni, o kulkę kawową. Z pojemnika nie wyskoczył żaden ludzik, ani zwierzątko, ale gdy polizalam beżową masę, nagle znalazłam się na ogromnym, gorącym polu:

-To jest plantacja kawy, należy do moich rodziców-objaśniła

mi bardzo opalona dziewczynka w moim wieku. Miała na imię Carmen.

-Gdzie jestem?-zapytałam

-Witaj w Brazylii!

-odpowiedziała nowa koleżanka. Chciałam jeszcze o coś zapytać, ale okazało sie, że stoję w cukierni z pustym wafelkiem. Poprosiłam o kulke waniliową i tak trafilam do przepięknej i tajemniczej krainy.