Jak większość z was wie, w bibliotece szkolnej są książki grube i chude, małe i duże, bardzo poważne i te śmieszne, dla dzieci i dorosłych. Każda z nich jest inna, lecz żyją ze sobą w wielkiej przyjaźni. 

Książki często ze sobą rozmawiają, szczególnie nocą, gdy nikogo nie ma w bibliotece. Po powrocie z wypożyczenia opowiadają o dzieciach, u których gościły, jak je tam traktowano, o spotkanych tam innych ksiązkach, które na stałe mieszkają w domach dzieci. Zresztą książki rozmawiają na wiele tematów, są bowiem bardzo mądre, na ich kartkach kryją się przecież wszystkie myśli świata. 

Niektóre książki są smutne, bo od dawna nikt ich nie wypożycza, ale nigdy nie tracą nadziei, że wkrótce się to zmieni.

Czasami książki przekomarzają się ze sobą, która z nich jest ważniejsza lub mądrzejsza, lecz są to tylko żarty przyjaciół.

Książki lubią panią bibliotekarkę, która o nie dba, ustawia równiutko na półkach obok ich koleżanek i kolegów, przeciera z kurzu, czasami podklei rozerwaną kartkę, albo zmieni zniszczoną folię ochronną. Potrafi też ładnie o nich mówić i polecać dzieciom, aby zabierały je do domu i czytały. 

Bo książki najbardziej na świecie lubią odwiedzać dzieci, które czytając je czasami się śmieją, czasem płaczą nad smutnym losem bohaterów, a jeszcze kiedy indziej bardzo się zadziwią tym co przeczytały, a nawet przez przypadek powierzą książce jakąś tajemnicę. Nie martwcie się dzieci, książki nigdy nie zdradzają waszych tajemnic.

Ostatnia w bibliotece szkolnej dzieje się coś dziwnego. Nie wracają wypożyczone książki i nie przychodzi pani bibliotekarka. Coraz mniej nocnych rozmów o wszystkim i o niczym, coraz mniej radości. Co mogło się stać?

Książki są zmartwione i wystraszone. Te, które mogą wyglądają przez okna, lecz tam też prawie nikogo nie widać. Tylko na drzewach coraz więcej liści i coraz dłużej świeci słońce. Książki są bardzo smutne, ale jak to one nie tracą nadziei, że wkrótce wszystko się wyjaśni.

Znów wrócą dzieci i pani bibliotekarka, i wszyscy będą czytać książki. Wrócą także nocne rozmowy po powrotach z wypożyczenia.

Książki zasadniczo lubią ciszę, ale nie zawsze. Obecnie cisza jest zbyt długa i męcząca. Przecież książki lubią też śmiech i ciche rozmowy dzieci, najlepiej o książkach!