Από τις παρωδίες ζωγραφικών πινάκων στις παρωδίες του Καβάφη

(Μια ιδέα που βασίζεται σε σενάριο του συναδέρφου Ανδρέα Γαλανού στην πλατφόρμα Πρωτέας )

Από τις παρωδίες ζωγραφικών πινάκων στις παρωδίες καβαφικών ποιημάτων...

Οι μαθητ@ς αναζητούν στο διαδίκτυο γνωστούς πίνακες, παρωδίες των πινάκων ή δημιουργούν οι ίδιοι/ιες παρωδίες τους. Στη συνέχεια, διαβάζουμε ποιήματα του Καβάφη, μιλάμε για τα γνωρίσματα της γλώσσας του, διαβάζουμε κάποιες παρωδίες γνωστών ποιημάτων και ....δημιουργούμε τις δικές μας.

2ο Γυμνάσιο Αγίου Δημητρίου

Καθηγήτρια: Μαρία Μιχάλη

Salvador Dali: Temptation of Saint Anthony = Ο Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου

Μόνα Λίζα-Λεονάρντο ντα Βίντσι

H κραυγή - Έντβαρτ Μουνκ 

Κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι- Γιοχάνες Βερμέερ

Ο Μυστικός Δείπνος-Λεονάρτο ντα Βίντσι

Πρωτάθλημα

Σα βγεις στον πηγαιμό για το Πρωτάθλημα,

να εύχεσαι νάναι δύσκολος ο ανταγωνισμός,

γεμάτος νίκες, γεμάτος δόξα.

Τους αντιπάλους και τους τραυματισμούς,

την απρόσμενην ατυχίαν μη φοβάσαι,

τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα έβρης,

αν μέν’ η προπόνησις σου υψηλή, αν έχεις

συγκεντρωμένον το πνεύμα και το σώμα σου ετοιμοπόλεμον.

Τους φόβους και τις ήττες,

τον δύσκολο αγώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν θαρραλέα όλα αυτά τα αντιμετωπίζεις. 

Να εύχεσαι νάναι στρωμένος με φοίνικες ο δρόμος.

Ατέλειωτες οι ώρες της προπόνησης

που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά

θα λιώνεις μες στο γήπεδο·

μπάλες και μπαλιές, καλάθια, στεφάνια,

και τα πολλά τα σουτ να προσπαθήσεις,

στεφάνια δόξας και τίτλους να ονειρεύεσαι,

μετάλλια και τιμές, και κύπελλα κάθε λογής,

όσα μπορείς πιο άφθονα να σου ΄ρθουν

ηδονικά, μεθυστικά·

σε γήπεδα πολλά να μπεις,

να χτυπηθείς και να χτυπήσεις, να ματώσεις απ’ τους άλλους. 

Πάντα στον νου σου νάχεις το Πρωτάθλημα.

Το τέλος της καριέρας σου να ΄χεις στο μυαλό σου.

Αλλά μη βιάζεσαι εκεί να φτάσεις.

Καλλίτερα χρόνια πολλά να το παλέψεις·

και κάποτε να τα καταφέρεις,

πλούσιος με όσα κέρδισες στην διαδρομή,

αναγνώριση από τους αντιπάλους, σεβασμό, κλέος,

επευφημίες και αγάπη απ΄ τους άλλους,

μη περιμένοντας πλέον τίποτα άλλο.

Το πρωτάθλημα σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.

Χωρίς αυτό μες στο μυαλό σου

δεν θα είχες προσπαθήσει.

Άλλα δεν έχει να σου δώσει πια. 

Κι αν πτωχικό το βρεις, το Πρωτάθλημα δε σου είπε ψέμματα.

Με τόσα που είδες, με τόσα που έζησες, με τόσα που πέρασες,

ήδη θα το κατάλαβες το Πρωτάθλημα τι σημαίνει.

Περιμένοντας την έμπνευσιν

Τι περιμένω στην καρεκλά σκεπτικός; Είναι η έμπνευσις να φθάσει οπού να ναι.

Γιατί μες στο κεφάλι μου μια τέτοια απραξία? Τι κάθομαι και το κοιτώ , σάμπως θα αλλάξει κάτι; Αφού η έμπνευσις δεν έχει έλθει ακόμα. Τι πρέπει πια να γράψω;  Για μια παρωδία ήκουσα προηγουμένως. Η έμπνευσις σαν έλθει, θα γράψω.

Γιατί ο Τομαδάκης τόσο νωρίς εσηκώθη και κάθεται στο γραφείο του; 

Διότι η έμπνευσις θα φθάσει σήμερα κι ο Τομαδάκης την περιμένει με ανοιχτές αγκάλες.

Μάλιστα ετοίμασε για να την δεχθεί το πιο καθαρό γραφείον. Έτσι περίμενε να έλθει ευκολότερα.

Γιατί ο Τομαδάκης δεν τα παρατά και κάθεται στο γραφείον περιμένοντας την;

Γιατί ο Τομαδάκης δεν πάει για ύπνο;

Γιατί ο τομαδακης δεν πάει να δει ταινία;

Γιατί ο Τομαδακης δεν πάει μια βόλτα τέλος πάντων;

Διότι ο Τομαδάκης θέλει τον βαθμό αλλά αν δεν έλθει η έμπνευσις δεν θα τον αντικρίσει.

Γιατί αρχίζει μονομιάς μια τέτοια φασαρία;

Γιατί ο Τομαδάκης πετάει τα βιβλία ;

Γιατί ο Τομαδάκης ανοίγει το pc του;

Διότι ενύχτωσε και η έμπνευσις δεν ήλθε και σκοτεινιασμένος ο Τομαδάκης είπε πως βαθμός πια δεν υπάρχει. Και τώρα τι θα γίνει χωρίς έμπνευσιν; Για τον Τομαδάκη ήταν μια κάποια λύσις. 

Μ.Τ

Θυμήσου, στομάχι...

Στομάχι, θυμήσου όχι μόνο το πόσο έφαγες,

όχι μονάχα τα πιάτα που εκαθάρισες,

αλλά κι εκείνες τες επιθυμίες για γλυκά και για εδέσματα που εσένα περίμεναν σδτα φανερά

και γυάλιζαν τα μάτια σου και τρέχανε τα σάλια σου

και κάποιον τυχαίον εμπόδιον δεν σε άφησε να τα απολαύσεις.

Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,

μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες εκείνες σαν να δόθηκες -- πώς γυάλιζαν, θυμήσου, τα μάτια σαν αντικρίζαν τα ψητά και τα τηγανητά και τα γλυκά, πώς ήταν σαν να τρέμουν για σε, θυμήσου, στομάχι

Ο.Σ.

Μάρκετ

Σαν βγεις στον πηγαιμό για το σουπερμάρκετ να εύχεσαι να είναι μικρή η ουρά χωρίς πολλούς μεγάλους και παιδιά.

Τους ταμίας και τον κρεοπώλη,

τον στημένον στην πόρτα υπάλληλον μην φοβάσαι,

κορονοϊο στον δρόμο σου μάλλον δεν θα έβρεις,

αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή

προστασία το σώμα θα έχει.

Τους αστυνομικούς δεν θα ανταμώσεις,

αν από δρόμον κεντρικόν δεν διαβείς,

αν στον φανάρι δεν την έχουν στήσει εμπρός σου.

Να εύχεσαι με ασθενή μην ειδωθείς,

Πολλά τα μέτρα αποστάσεως να είναι

που με τι λύπην , με τι στενοχώρια

θα κρατάς από δικούς σου ανθρώπους ·

να σταματήσεις να βγαίνεις τακτικώς

και τες καλές μέρες να συγκρατηθείς,

όσο μπορείς πιο πολλές μέρες

σε χώρους του σπιτιού να τες περνάς

να μάθεις και να μάθεις απ’ έξω κάθε γωνιά του.

Πάντα στον νου σου νάχεις για συμβουλήν

το στιχάκι εκείνο που λένε στα κανάλια.

Αλλά πρόσεχε μην τον μπερδέψεις διόλου

‘Μένουμε σπίτι’ να θυμάσαι

και γέρος πια να βγεις από κει μέσα

πλούσιος με όσα κιλά κέρδισες εις την καραντίναν,

 αναμένοντας και άλλα τόσα το καλοκαίρι να σε δώσει.

Η καραντίνα σ’ έδωσε τον απόλυτον  εγκλεισμόν

Χωρίς αυτήν θα ‘βγαινες στον δρόμον.

Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν σε λείψει ποτέ ξανά, η καραντίνα δεν σε γέλασε

Έτσι χοντρός που έγινες, με τόσα κιλά,

ήδη θα το κατάλαβες οι καραντίνες τι σημαίνουν.

 Α. Τ

Τα λίπη

Χωρίς σχολείον, χωρίς γυμναστικήν, χωρίς διατροφήν

Μεγάλα και πολλά κιλά μου έκτισαν λίπη

Και κάθομαι και παίζω ps4 τώρα εδώ

Άλλο δεν σκέπτομαι παρά τι θα φάγω σήμερα.

Διότι πράγματα πολλά να κάμω στην καραντίνα έξω δεν είχον.

Α, όταν έκτιζαν οι θερμίδες τα λίπη πώς να μην το προσέξω.

Αλλά δεν ήκουσα ποτέ συμβουλές διατροφολόγων

Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον γυμνασμένον σώμα έξω.

Μ.Χ.

Τα λίπη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

Άδειασα το ψυγείο σ’ ένα λεπτό

Και κάθομαι στον καναπέ τετράπαχην.

Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη

Γιατί να χάσω τα κιλά δεν μπορώ

Η καραντίνα μου ‘χει πειράξει το μυαλό

Α, όταν προσπάθησα να προσέξω,

Βγήκε καινούρια σεζόν στη σειρά ου βλέπω

Ανεπαισθήτως η βουλιμία βγήκε έξω

Και τώρα δεν ξέρω πώς να το παλέψω.

Ε. Σ.

Τα δικαιώματα

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

έκοψαν την ανάσα ενός αθώου ανθρώπου.

Και κάθομαι και βλέπω τώρα εδώ

να επαναστατούν για μιαν ελεύθερη ζωή

για τους αλλόχρωμους ανθρώπους

Α, όταν καταπατούσαν τα δικαιώματα πώς να μη το προσέξουμε.

Αλλά δεν ηκούσαμε ποτέ κρότον ή ήχον παραβίασης δικαιωμάτων

Κι ανεπαισθήτως πόλεμον καινούργιον ξεκίνησαν.

Α. Τ.

Η τάξις

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη τάξη.

 Μια τάξις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.

 Κάθε προσπάθεια μου μια αποτυχία είναι γραφτή·

 κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμμένη.

 Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.

 Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω

 βλέπω το γραφείο του διευθυντή

 που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριες τάξεις δεν θα βρεις, ό,τι και να κάνεις θα υποταχθείς

στο σύστημα που σου επιβάλλουν

Το σύστημα θα σε ακολουθεί. Μετά τα 18 κάτι θα αλλάξει αλλά και πάλι θα σε κουράζει, όπως παλιά. Και αν θες να ξεφύγεις για τα αλλού –μη ελπίζεις- δε έχει διαφυγή από εδώ, δεν έχει οδό.

Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να υποταχθείς.

Α. Τ

Απολείπειν ο θεός μακαρονάδα

Σαν έξαφνα ώρα περασμένη ακουσθεί δυνατός βρόντος να διαπερνά με γρήγορες κινήσεις το στομάχι σου, την τύχη σου που ενδίδει πια, τις συνταγές που απέτυχαν, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος αποχαιρέτα την την μακαρονάδα που χάνεις.

Προ πάντων μην γελασθείς μην πεις πως ήταν λάθος συνταγή, πως απατήθηκαν οι γευστικοί κάλικες σου.

Σαν έτοιμος από καιρό σα θαρραλεος σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια συνταγή

πλησίασε σταθερά προν την κουζίνα και κοίτα με συγκίνησιν ως τελευταία απόλαυση την μακαρονάδα με την αξαίσια σάλτσα

και αποχαιρέτα την την μακαρονάδα που χάνεις.

Α. Τ.

Απολείπειν ο θεός την ευτυχία

Σαν έξαφνα ήρθεν το Πάσχαν με φαγητά που κάμουν στο χωριό

Την τύχη σου που ενδίδει πιά , στο σπίτι σου όλη μέρα να μην μπορείς να βγεις ,να γυμναστείς και να ακούς βράδυ πρωί για τον κορωνοϊό ,μην ανωφέλετα θρηνήσεις .

Σαν έτοιμος από καιρό σαν θαρραλέος αποχαιρέτα την , την ευτυχία που χάνεις .Έφυγε το σουβλιστό το κατσικάκι έφυγαν και οι διακοπές του καλοκαιριού .

Προ πάντων να μη γελασθείς , έτσι θα μείνουν τα πράγματα για καιρό , στην ζυγαριά θα ανεβαίνεις και έντρομος θα κατεβαίνεις .

Σαν έτοιμος από καιρό σαν θαρραλέος σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια χρονιά να επιβιώσεις .

Μην φοβηθείς , μην κουνηθείς στο σπίτι του να μείνεις μέσα και τα χέρια σου να πλένεις πολύ σχολαστικάν,

Κι αποχαιρέτα την ελευθερία που χάνεις τα πράγματα δεν θα αλλάξουν τελικά .

Τ. Σ.

Απολείπειν ο θεός Καραντίναν

Σαν έξαφνα, μήνα Δεκέμβρη, ακουσθεί στις ειδήσεις αόρατος εχθρός να περνά

που θερίζει γέρους μεσήλικες και παιδία—

την τύχη σου που ενδίδει πια, τα σχέδια για το ‘20 που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις. Τώρα τα κατάφερες και θα ξαναγλεντήσεις.

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,

αποχαιρέτα την, την καραντίνα που φεύγει.

Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως όλα τελείωσαν, ο ιός είναι ακόμα εκεί. Με μάσκες και γάντια θα κυκλοφορείς γιατί όπως λέει και στην τηλεόραση πρέπει να μένουμε ασφαλείς.

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,

σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια εμπειρία, μην ανησυχείς, θα έχεις να λες και στα εγγόνια σου μια τέτοια ιστορία. Φρικτούς πόλεμους θα αφηγείσαι και μεγάλη πείνα, ενώ όλη μέρα ήσουνα μες την καραντίνα. Τώρα όμως όλα άλλαξαν, ανοίξαν τα σχολεία, βάλε μπρος τα ξυπνητήρια

κι αποχαιρέτα την, την καραντίνα που χάνεις.

Ν. Σ.