CEP SAATİ

Güzel bir bahar sabahı Ayşecik odasına vuran güneş ışığının altında derin uykusundan uyandı.

Ayşecik içinde taşıdığı suçluluk duygusunu bastıramıyordu. Bunu nasıl yapmıştı? Kimseye söyleyememişti. Dedesine karşı çok mahçuptu.

Çekine çekine kahvaltı sofrasında dedesinin yanına oturdu. Mutsuzdu. Dedesinin yüzüne bakamıyordu.Dedesinin çok değer verdiği ve yıllardır büyük bir itana ile kullandığı cep saatini düşürmüş ve kırmıştı.

Ayşecik çok üzgündü ama dedesi çok mutluydu. Ayşecik herhalde dedesinin daha saatin kırıldığını görmediğini düşündü. İçini kemiren bu meseleyi dedesine söylemeliydi.

Dedesi Ayşeciğin üzgün olduğunu görmüş onu neşelendirmek için şakalar yapıyordu.

Ayşecik dedesine sordu:

--Dedeciğim, sana bir şey söylemek istiyorum ama korkuyorum.

Dedesi:

--Neden korkuyorsun kızım? dedi.

--Dedeciğim, senin çok sevdiğin bir şeye zarar verdim ve sana bunu söyleyemedim.

Seni üzerim diye korktum.

-- Hiç sana kızar mıyım canım benim , söyle bakalım.

--Dedeciğim ben senin çok sevdiğin saatini dün masanın üzerinde gördüm. Elime alıp incelerken düşürdüm ve camını kırdım.

Dedesi Ayşeciğe gülümsedi ve başını okşadı.