Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, develer tellel iken pireler berber iken ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir küçük köyde bir kız yaşarmış.

Bu kız geçimini sağlamak için tarlada çalışırmış. Yine bir gün güneşin altında çalışırken acımasız güneş gülerek,

--Görüyor musun benim gücümü bu dünyada en güçlü benim, demiş.

Kız güneşin bu tavrına çok üzülmüş. Halbuki güneşi nekadr da çok severmiş. Kızın üzüldüğünü gören rüzgar tüm serinliğiyle kızın üstüne doğru esmiş. Kızın üzüntüsünü hafifletmek istemiş.

--Korkma sen güneşten ben güneşten daha güçlüyüm, demiş.

Kız bu çekişmeye bir türlü anlam vermemiş. Oysa rüzgarı da çok severmiş.

Sonra ortaya bir cin çıkmış. kızın üzgün olduğunu görünce

--Sen bakma onların çekişmesine, onlar dünya kurulduğundan beri böyle çekişirler.

--Ama bu doğanın bir düzenidir. Onlar böyle birbirleriyle uğraştıkça güneş denizleri buharlaştırır bulutlar oluşur. Rüzgar bulutları sürükler, bereketli yağmurları her yere götürür. Doğaya can verirler.Hatta senin ektiğin ürünler bunlar sayesinde büyür.

Kız şöyle bir çevresine ve doğaya bakar, ---Çok haklısın Cin Kardeş, der ve güneşi ve rüzgarı hoş görür.Onların verdiği sıkıntıya katlanır.

Daha sonra doğadaki tüm varlıklar toplanır ve güzel bir Hoşgörü Şarkısı söylerler.