Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, cinler cirit oynarken eski hamam içinde,

zengin bir adam varmış.

Zengin olmasına zenginmiş ama

kimseye zırnık koklatmazmış. Cimrinin biriymiş. İşte bu zengin ve merhametsiz adamın konağında ihtiyar bir kedi yaşıyormuş. 

Yaşına rağmen doğurgan bir kediymiş. Her

seferinde yedi sekiz tane yavru dünyaya getirirmiş. Bu yavruların hepsi, birbirinden güzel olurmuş.

miyaavvvv...

Cimri adamın hizmetçileri, bu sevimli yaratıklara özenle bakar, koruyup kollamaya çalışırlarmış. Başka komşulara bile vermeye  kıyamazlarmış. Fareler, onların korkusuyla bıyıklarının ucunu bile göremezlermiş.

Anne kedi, bazen yavrularını

başına toplayıp öğüt

verirmiş:

– Yavrularım, dermiş.

Görevinize dikkat edin. Emek olmadan yemek olmaz. Efendimize karşı saygısızlık yapmayın.

Zavallı anne kedi, efendisi hakkında böyle düşünürmüş ama ev sahibinin ne acımasız bir adam olduğundan habersizmiş. Her nasılsa o yılın sonlarında cimri adamın

gelirinde bir azalma görülmüş. Hesap üstüne hesap yapıyormuş, açığı bir türlü kapatamıyormuş. Sonunda düşüne düşüne bütün suçu anne kediye yüklemiş.

Hayvancağızı karşısına alıp:

– Bana bak, demiş. Bıktım senden de yavrularından. Her yerde ayağıma dolaşıp duruyorsunuz. Sizin masraflarınız

yüzünden yıllık gelirim altüst oldu. Topla yavrularını ve defol başımdan. Kedicik, iki gözü iki çeşme, ağlaya ağlaya yavrularının

yanına gitmiş. Onları peşine takıp konaktan ayrılmış. Hep birlikte, eski bir çatı katına sığınmışlar.

Günün birinde, cimri adamın

evine uzaktan bir misafir gelmiş.

O da onun gibi zengin bir adammış.

Yemişler, içmişler. Sonra da

bizim cimri zengin, öbürüne dert

yanmaya başlamış:

– Hiç sorma arkadaş, demiş.

Az kalsın bu yıl zenginliği elimden

kaçırıyordum. Uyuz kedileri

başımdan defettim de kurtuldum.