Μια φορά κι έναν καιρό σ' έναν τόπο μακρινό ζούσε σε ένα κλουβί ένα όμορφο και πολύχρωμο πουλάκι, που το λέγαν Νόρα. Κάθε μέρα που περνούσε η Νόρα κοιτούσε έξω από το παράθυρο και ονειρευόταν μια μέρα να γνωρίσει όλο τον κόσμο. 

Μία μέρα, την ώρα που τραγουδούσε στεναχωρημένη, είδε έξω από το παράθυρο ένα γκρι σπουργίτι και άρχισαν να μιλάνε.

Μιλούσαν ώρες ολόκληρες και η μικρή μας φίλη είπε στο σπουργίτι για το μεγάλο της όνειρο να ταξιδέψει και να γνωρίσει όλα τα μέρη του κόσμου. 

"Θα σε βοηθήσω εγώ μικρή μου φίλη", είπε το σπουργίτι και με μία κίνηση του ράμφους του άνοιξε την πόρτα από το κλουβί.

Η μικρή μας Νόρα ήταν πια ελεύθερη.  

"Σε ευχαριστώ πολύ φίλε μου. Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ"  είπε η Νόρα και ξεκίνησε για το μακρινό της ταξίδι. 

Ταξίδευε πολλά μερόνυχτα χωρίς σταματημό. Μία μέρα συνάντησε μία τεράστια θάλασσα. Το νερό της ήταν ήρεμο και τα πλάσματα που κατοικούσαν σε αυτή ήταν χαρούμενα. Ο μόνος ήχος που ακουγόταν ήταν τα κύματα που έσκαγαν πάνω στην χρυσή άμμο. Εκεί το πουλάκι γνώρισε πολλούς φίλους. Όμως η μικρή μας Νόρα ήθελε να γνωρίσει και άλλα μέρη. Έτσι, αφού χαιρέτησε τους καινούριους φίλους της, συνέχισε το μακρύ της ταξίδι, για να γνωρίσει άγνωστα μέρη. Ταξίδευε μέρες πάνω από τα νερά της καταγάλανης θάλασσας και ο κίτρινος ήλιος της χάιδευε τα φτερά.

Μία μέρα είδε μπροστά της ένα μαγικό μέρος. Είχε πολλά δέντρα που σχεδόν αγκαλιάζονταν μεταξύ τους. Έτσι γεμάτη από περιέργεια πλησίασε. Ήταν ένα καταπράσινο δάσος. Μέσα σε αυτό κατοικούσαν κάθε λογής ζώα. Το θρόισμα των φύλλων και το τιτίβισμα των πουλιών κρατούσαν συντροφιά στη μικρή μας ηρωίδα. Από το βάθος του δάσους ακουγόταν το θλιμμένο τραγούδι ενός μοναχικού λύκου. Οι μέρες περνούσαν και τα δέντρα άρχισαν να μειώνονται. Η Νόρα δεν άργησε να καταλάβει πως είχε φτάσει σε ένα χωριό.