Σκέψεις για τη διαφορετικότητα. 

Το φθινόπωρο είχε μπει για τα καλά στο μικρό δασος. Οι αναμνήσεις του καλοκαιριού προκαλούσαν νοσταλγικά συναισθήματα και συζητήσεις ανάμεσα στα δέντρα και κάτω από τις φυλλωσιές. 

Πιο κάτω ένα ρυάκι μουρμούριζε ψιθυριστά το δικό του  μελωδικό τραγούδι ταξιδεύοντας προς το μεγάλο ποτάμι. Τώρα πια αδύναμο,  μιας και το νερό είχε λιγοστέψει για τα καλά.  Ο καυτός καλοκαιρινός ήλιος είχε μετατρέψει τα χιόνια στην κορφή σε γάργαρο νερό που στωικά,  πήρε το δρόμο του για τη μεγάλη αποστολή.  Έπρεπε να ποτίσει τη γη, να γυρίσει το μύλο ,να φουσκώσει το ποτάμι  

Τώρα πια  όμως η γη διψούσε. Τέλειωσε το νερό,  μαράθηκε και το τελευταίο χορταράκι  κι έγειρε να κοιτάξει  και να αποχαιρετήσει τη μάνα γη.

    -« Θα τα πούμε την Άνοιξη! Φιλιά!’»

Από καιρό οι κάτοικοι τούτου του δάσους , μελετούν τα Χριστούγεννα . Κλείνουν τα μάτια και φέρνουν στη φαντασία τους εικόνες γιορτινές και χαρούμενες. Οι χαρούμενες  παιδικές φωνές ηχούν σα τραγούδι μελωδικό. Χρώματα , φωτά , παιχνίδια!  Μια μεγάλη γιορτή είναι τα Χριστούγεννα σε τούτο το δάσος! Αγωνιώδες μουρμουρητό η χριστουγεννιάτικη προετοιμασία και για τα δέντρα. Πρέπει να στήνονται καμαρωτά. Πρέπει να πλύνουν τα φύλλα τους  στην πρώτη βροχή.  Πρέπει να τεντώσουν τα κλαδιά τους και να δείξουν το ανάστημα τους. Πως θα υποδεχτούν τις πρώτες νιφάδες χιονιού που θα τα στολίσουν γιορτινά ώστε να μοιάζουν νυφούλες στολισμένες με το κατάλευκο πέπλο τους ;

Μόνο το μικρό δέντρο δεν έδειχνε να γιορτάζει. Όσο οι άλλοι φλυαρούσαν από αγωνία , εκείνο ήταν αμίλητο και νυσταγμένο.  Μόνο χασμουριόταν. Τα βλέφαρα του χαμήλωναν κι ένας γλυκός ύπνος το  ζάλιζε κι έφερνε όνειρα λαμπερά στα κλειστά του μάτια.

   Μα τι κορόιδο που είσαι;  Όλο κοιμάσαι!   Χάνεις τα ωραία! Κοίτα εμάς πόσο όμορφα και καμαρωτά είμαστε! Γι΄αυτό μας αγαπούν τόσο οι άνθρωποι και κάθε Χριστούγεννα στολίζουν τα κλαδιά μας με  πολύχρωμα στολίδια!»

Το μικρό δέντρο άκουγε ανήμπορο τα σχόλια των φίλων του. Οι λέξεις τρύπωναν σαν καρφιά στην αθώα του καρδιά.

- «Δεν μπορώ ! Λυπάμαι! Αισθάνομαι πολύ κουρασμένος. Θέλω να κοιμηθώ ! Κρυώνω!»

 «Χάχα!» Άρχισαν οι άλλοι να γελούν. Και πρώτα πρώτα ο  μεγάλος  πεύκος   και τα έλατα.

  Το αεράκι κατέβηκε από την πλαγιά . Χαιρέτησε τον Πεύκο .  Έπαιξε με τα κουκουνάρια και τρύπωσε ανάμεσα στα έλατα. Με αγάπη  θέλησε να  αγκαλιασει το μικρό δέντρο. Και τότε σα βροχή άρχισαν τα φύλλα του να πέφτουν και να καλύπτουν τη γη. Αδιάφορα συνέχισε την τελευταια φθινοπωρινή του βόλτα.

 -«Γιατί αφήνεις τον άνεμο να σου πάρει τα φύλλα σου;  Δεν ακούς;  Ξύπνα φίλε!»

    Μικρές ήρεμες αναπνοές ήταν η απάντηση…..

Συμφωνήσαν όλοι κι έστρεψαν το βλέμμα τους στο ουράνιο τόξο που ζωγράφιζαν  οι   σταγόνες της βροχής πάνω στον γκρίζο ουρανό