Yağmur yüzüne vuran gün ışığıyla uyandı. İçi içine sığmıyordu. Bugün onun için büyük bir gündü. Sekiz yaşına girmiş olmanın verdiği heyecanla yatağından fırladı. Ailesi  bugün Yağmur'un doğum gününü kutlayacak ve pasta kesecekti. 

Yağmur doğum gününün heyecanı ile tüm gününü annesinin peşinde koşarak geçirdi.  Annesi onun için çok güzel yiyecekler hazırlamış, mutfağı doldurmuştu. Hele çikolatalı pasta karşısında Yağmur büyülenmişti. Bir türlü gözlerini  pastadan alamıyordu. 

Mutfaktan tüm eve çok güzel bir koku yayılıyordu. Yağmur artık babamın gelmesi şart diye düşünüyordu ki kapı zili çaldı.

Zilin sesini duyar duymaz Yağmur kapıya koştu ve babasını karşıladı. Babasının gelmesi ile doğum gününün kutlanmasında bir engel kalmamıştı.

 Yağmur doğum günü pastasının mumlarını üfledi. Sıra en güzel kısma pastanın paylaşımına gelmişti. Biri ondan daha fazla yiyecek ona pasta kalmayacak diye Yağmur'un ödü kopuyordu.

 Aslında evde sadece anne, babası, ablası ve kendi vardı. Bu durum pasta konusunda az da olsa içini rahatlatıyordu. Ama yine de pasta paylaşımı çok önemliydi. Sonuçta konu çikolatalı pastaydı ve yetişkinler özel günler dışında bu tür yiyecekleri yemeye izin vermiyordu.

Annesi gözlerini pastadan ayıramayan kızının pasta konusundaki paniğini anlamıştı. Annesi kızım biz evde dört kişiyiz. Ben de şimdi herkese bir dilim gelecek şekilde pastayı keseceğim dedi.

Ama anne baksana pasta bütün güzelliğiyle bütün halde duruyor. Bence dilimlemeyelim ben hepsini yiyeyim diyordu. Annesi ama kızım sen bütün pastayı yersen bize ne kalır dedi? Yağmur düşününce annesine hak verdi. Ablası anne ve babası da bu güzel pastadan yemeliydi.