This book was created and published on StoryJumper™

©2010 StoryJumper, Inc.   All rights reserved.

Publish your own children's book: 

www.storyjumper.com

„Kochany królu Maciusiu, mój tatuś był bardzo niedobry, bił 

mamusię, bił dzieci i przeklinał – i pieniędzy nie dawał...”   - 

Próbuję czytać, ale przez otwarte drzwi z sąsiedniego 

pokoju słyszę w   TV ożywioną dyskusję o tym, czy gimnazja 

są potrzebne – a to, że trudny wiek... że dzieci się nie zdążą 

poznać i czują się obco, nieswojo... że przemoc... I tutaj 

najdrastyczniejsze przykłady – trzynastoletnia 

„nożowniczka” z Krakowa, samobójstwo dręczonej 

czternastoletniej Ani z Gdańska, pobyt w zakładzie 

psychiatrycznym gimnazjalistki wyśmiewanej przez 

rówieśników – tylko dlatego, że była za gruba, itp....

    Nie chcę tego słuchać! 

    Zamykam drzwi do pokoju i wracam do lektury:

    „... A teraz jest taki dobry i kochany. I mówi: 

„Maciuś mnie nauczył, jak żyć trzeba”. 

    Zamykam drzwi do pokoju i wracam do lektury:

    „... A teraz jest taki dobry i kochany. I mówi: „Maciuś 

mnie nauczył, jak żyć trzeba”. 

    Nie chcę słuchać, jak zły jest świat, ale nie mogę 

przestać 

o tym myśleć. To przecież świat moich rówieśników, świat 

w którym żyję.   Po dawnych tragediach przycichł medialny 

szum, milczenie zaczęło powoli wymazywać je z naszej 

pamięci.  

A tu znowu powrót do nich?! Nie można o tym milczeć i nie 

można pozostać obojętnym. 

Nie zgadzam się ma żadna formę zła i przemocy! 

    Znów wtapiam nos w książkę i czytam jeszcze raz:

    „... A teraz jest taki dobry i kochany. I mówi: „Maciuś 

mnie nauczył, jak żyć trzeba”. 

    Hmm? 

      To chyba jakaś podpowiedź?!    

    Maciuś - przywołany bohater, król-reformator walczący 

o sprawiedliwość i prawa dzieci, za mały by udźwignąć koronę i 

odpowiedzialność za świat. Cóż?! - reformy   zakończyły się 

fiaskiem. Wygnany na bezludną wyspę, stał się filozofem – 

rozmyśla różne kwestie: czym jest sprawiedliwość, szacunek, 

odpowiedzialność, i ogólnie - czym jest los. I proszę - „mały 

wielki” sukces. Właśnie jakaś dziewczynka przesyła 

podziękowanie. Maciuś zmienił jej tatusia, „nauczył, jak żyć 

trzeba”, sprawił, że jakieś dziecko zaczęło być szczęśliwe. 

    W głowie kłębią się różne myśli...

    Janusz Korczak swoje życie poświęcił walce o dobro dziecka, 

walce o jego prawa – do miłości, do szacunku, do śmierci…. Był 

przekonany, że reforma świata to reforma wychowania. 

Dla swoich podopiecznych stworzył jasne prawa i obowiązki; to 

dzieci rozstrzygały spory, decydowały o karach (bardzo 

rzadko) i uniewinnieniu – daniu drugiej szansy.   Choć pod 

koniec życia wspominał o poczucie winy, spowodowanej 

porzuceniem „szpitala i chorego dziecka”, aby stać się 

„rzeźbiarzem duszy dziecięcej” to nagrodą okazały się słowa 

wychowanka: 

    „ - Gdyby nie ten dom, nie wiedziałbym, że są na świecie 

ludzie uczciwi, którzy nie kradną. Nie wiedziałbym, że można 

mówić prawdę. Nie wiedziałbym, że są na świecie sprawiedliwe 

prawa”.

    A więc kierunek wyznaczony: „sprawiedliwe prawa”

i nauka, „jak żyć trzeba”.

          Myślę, że młodzież ma zawsze i wszędzie podobne 

problemy, nie ma większego znaczenia, dzisiaj, czy sto lat 

temu, w mojej szkole czy gdzieś na końcu świata. Rozwój 

cywilizacji zmienia się tylko zewnętrzną otoczkę – inne są 

narzędzia pracy, moda, technologia, środki komunikacji, 

transportu, formy spędzania wolnego czasu itp. Zawsze jednak 

młody człowiek staje wobec tych samych problemów: kim 

jestem? po co jestem?   co jest w życiu ważne? kim jest dla 

mnie drugi człowiek? czym jest prawdziwa przyjaźń? miłość? 

co chcę w życiu robić? czym jest wolność i jakie są jej granice? 

Jednym słowem – jak żyć? Wszystkie inne problemy są tylko 

pochodnymi, są „mutacjami”   tego jednego podstawowego: nie 

wiemy, jak żyć. A życia trzeba się nauczyć, tak jak uczy się 

czytania, pisania, jazdy rolkach 

i pływania.

 Życia uczymy się od dorosłych, najpierw od rodziców, 

opiekunów, później obserwując świat dokoła nas. Jeżeli dorośli 

nie będą świecili przykładem, jeżeli nie będą próbować nas 

zrozumieć, jeżeli zabraknie im dla nas czasu - to w relacjach 

mediów i na własnej skórze odczujemy szerzącą się przemoc i 

niemy krzyk ofiar.

    Oto najpospolitsza wylęgarnia przemocy – dom. 

    Dziecko bite, poniżane, z którym nikt nie rozmawia, nikt nie 

liczy się z jego potrzebami i zdaniem - jak może traktować 

innych? Można sparafrazować powiedzenie: „jaką miarą jemu 

odmierzono, taką on odmierzy” - przeniesie agresje na 

słabszych, samo stanie się oprawcą, pokaże „swoją siłę”. 

Jest też inna możliwość – zamknie się w sobie, będzie czuło się 

nic nie warte i nikomu nie potrzebne, a ponieważ „nieszczęścia 

chodzą parami” dojdą to tego   również niepowodzenia szkolne. 

Podobnie przemoc rodzi się w domu, w którym zdawałoby się, 

jest wszystko. Rodzice spełniają każdą ich zachciankę, każdy 

kaprys – najnowsze elektroniczne gadżety, drogie markowe 

ciuchy...   Ale to wszystko za cenę kompletnego braku czasu. 

Zamiast szczerej rozmowy wysoko postawiona poprzeczka: 

„Haruję, żebyś miał wszystko! Ja w twoim wieku tego nie 

miałem! Dlaczego nie piątka ze sprawdzianu? Za mało się 

uczysz!”... A może dziecko   nie jest aż tak zdolne, może co 

innego je interesuje? Może chciałoby odpocząć, spotkać się z 

kolegą i pograć 

w piłkę?

You've previewed 10 of 16 pages.

To read more: