This book was created and published on StoryJumper™

©2010 StoryJumper, Inc.   All rights reserved.

Publish your own children's book: 

www.storyjumper.com

        „Kochany królu Maciusiu, mój tatuś był 

bardzo niedobry, bił mamusię, bił dzieci i przeklinał – i 

pieniędzy nie dawał...”   - Próbuję czytać, ale przez otwarte 

drzwi z sąsiedniego pokoju słyszę w   TV ożywioną dyskusję o 

tym, czy gimnazja są potrzebne – a to, że trudny wiek... że 

dzieci się nie zdążą poznać i czują się obco, nieswojo... że 

przemoc... I tutaj najdrastyczniejsze przykłady – 

trzynastoletnia „nożowniczka” 

z Krakowa, samobójstwo dręczonej czternastoletniej Ani 

z Gdańska, pobyt w zakładzie psychiatrycznym gimnazjalistki 

wyśmiewanej przez rówieśników – tylko dlatego, że była za 

gruba, itp....

    Nie chcę tego słuchać! 

      Zamykam drzwi do pokoju i wracam do lektury:

    „... A teraz jest taki dobry i kochany. I mówi: „Maciuś mnie 

nauczył, jak żyć trzeba”. 

    Nie chcę słuchać, jak zły jest świat, ale nie mogę przestać o 

tym myśleć. To przecież świat moich rówieśników, świat w 

którym żyję.   Po dawnych tragediach przycichł medialny szum, 

milczenie zaczęło powoli wymazywać je z naszej pamięci.  

A tu znowu powrót do nich?! Nie można o tym milczeć i nie 

można pozostać obojętnym. 

Nie zgadzam się ma żadna formę zła i przemocy! 

    Znów wtapiam nos w książkę i czytam jeszcze raz:

    „... A teraz jest taki dobry i kochany. I mówi: „Maciuś mnie 

nauczył, jak żyć trzeba”. 

    Hmm? 

To chyba jakaś podpowiedź?!    

    Maciuś - przywołany bohater, król-reformator walczący 

o sprawiedliwość i prawa dzieci, za mały by udźwignąć koronę 

i odpowiedzialność za świat. Cóż?! - reformy   zakończyły się 

fiaskiem. Wygnany na bezludną wyspę, stał się filozofem – 

rozmyśla różne kwestie: czym jest sprawiedliwość, szacunek, 

odpowiedzialność, i ogólnie - czym jest los. I proszę - „mały 

wielki” sukces. Właśnie jakaś dziewczynka przesyła 

podziękowanie. Maciuś zmienił jej tatusia, „nauczył, jak żyć 

trzeba”, sprawił, że jakieś dziecko zaczęło być szczęśliwe. 

    W głowie kłębią się różne myśli...

    Janusz Korczak swoje życie poświęcił walce o dobro dziecka, 

walce o jego prawa – do miłości, do szacunku, do śmierci…. Był 

przekonany, że reforma świata to reforma wychowania. 

Dla swoich podopiecznych stworzył jasne prawa i obowiązki; to 

dzieci rozstrzygały spory, decydowały o karach (bardzo 

rzadko) i uniewinnieniu – daniu drugiej szansy.   Choć pod 

koniec życia wspominał o poczucie winy, spowodowanej 

porzuceniem „szpitala i chorego dziecka”, aby stać się 

„rzeźbiarzem duszy dziecięcej” to nagrodą okazały się słowa 

wychowanka: 

    „ - Gdyby nie ten dom, nie wiedziałbym, że są na świecie 

ludzie uczciwi, którzy nie kradną. Nie wiedziałbym, że można 

mówić prawdę. Nie wiedziałbym, że są na świecie sprawiedliwe 

prawa”.

    A więc kierunek wyznaczony: „sprawiedliwe prawa” i nauka, 

„jak żyć trzeba”.

Myślę, że młodzież ma zawsze i wszędzie podobne problemy, 

nie ma większego znaczenia, dzisiaj, czy sto lat temu, w mojej 

szkole czy gdzieś na końcu świata. Rozwój cywilizacji zmienia 

się tylko zewnętrzną otoczkę – inne są narzędzia pracy, moda, 

technologia, środki komunikacji, transportu, formy spędzania 

wolnego czasu itp. Zawsze jednak młody człowiek staje wobec 

tych samych problemów: kim jestem? po co jestem?   co jest 

w życiu ważne? kim jest dla mnie drugi człowiek? czym jest 

prawdziwa przyjaźń? miłość? co chcę w życiu robić? czym jest 

wolność i jakie są jej granice? Jednym słowem – jak żyć? 

Wszystkie inne problemy są tylko pochodnymi, są „mutacjami”  

tego jednego podstawowego: nie wiemy, jak żyć. A życia 

trzeba się nauczyć, tak jak uczy się czytania, pisania, jazdy 

rolkach 

i pływania.

Życia uczymy się od dorosłych, najpierw od rodziców, 

opiekunów, później obserwując świat dokoła nas. Jeżeli dorośli 

nie będą świecili przykładem, jeżeli nie będą próbować nas 

zrozumieć, jeżeli zabraknie im dla nas czasu - to w relacjach 

mediów i na własnej skórze odczujemy szerzącą się przemoc 

i niemy krzyk ofiar.

    Oto najpospolitsza wylęgarnia przemocy – dom. 

    Dziecko bite, poniżane, z którym nikt nie rozmawia, nikt nie 

liczy się z jego potrzebami i zdaniem - jak może traktować 

innych? Można sparafrazować powiedzenie: „jaką miarą jemu 

odmierzono, taką on odmierzy” - przeniesie agresje na 

słabszych, samo stanie się oprawcą, pokaże „swoją siłę”. Jest 

też inna możliwość – zamknie się w sobie, będzie czuło się nic 

nie warte i nikomu nie potrzebne, a ponieważ „nieszczęścia 

chodzą parami” dojdą to tego   również niepowodzenia szkolne.

  Podobnie przemoc rodzi się w domu, w którym zdawałoby się, 

jest wszystko. Rodzice spełniają każdą ich zachciankę, każdy 

kaprys – najnowsze elektroniczne gadżety, drogie markowe 

ciuchy...   Ale to wszystko za cenę kompletnego braku czasu. 

Zamiast szczerej rozmowy wysoko postawiona poprzeczka: 

„Haruję, żebyś miał wszystko! 

a w twoim wieku tego nie miałem!

 Dlaczego nie piątka ze sprawdzianu? Za mało się uczysz!”... A 

może dziecko   nie jest aż tak zdolne, może co innego je 

interesuje? Może chciałoby odpocząć, spotkać się z kolegą 

i pograć w piłkę? To dziecko też nie jest szczęśliwe. 

I albo zacznie pastwić się nad innymi, może sięgnie po 

narkotyki albo odseparuje się od świata i w samotności będzie 

kontemplować swoją „winę”.

Naczelną ideą Korczaka było stworzenie praw dla dziecka, 

które zapewniałoby mu w miarę szczęśliwe dzieciństwo, 

rozwijanie zainteresowań, zrozumienia przez dorosłych, że jest 

człowiekiem, a nie dopiero nim będzie. 

Z inicjatywy Polski ONZ uchwaliła „Konwencje o Prawach 

Dziecka”, najważniejszy na świecie dokument gwarantujący 

dzieciom prawa. 

„Konwencja” opiera się na filozoficzno-wychowawczej 

koncepcji Janusza Korczaka. Myślę, że jednak nie wszyscy o 

tym wiedzą, dlatego trzeba   mówić głośniej i częściej, aby 

dotrzeć do wszystkich – do dzieci, młodzieży, a przede 

wszystkich do dorosłych.

You've previewed 12 of 19 pages.

To read more: