Bir şeyi yapabilmek için çook ama çook denediğiniz oldu mu? Bir iki saat uğraşmaktan bahsetmiyorum! Bir hafta, bir ay hatta bir yıldan bahsediyorum. Uzundan da uzun saatlerden... 

Hiç bıkmadan, durmadan, yorulmadan asla vazgeçmeden denemek diyorum. Dünyanın en zor işi olmalı!

Uzun zaman önceydi. Daha önce hiçbir şey için bu kadar uğraşan birini tanımamıştım. İlk karşılaştığımızda ukulele kadardı. Zamanla biraz daha büyüdü. Bir gitarın boyuna ulaşamasa da iki ukulele uzunluğunda vardı. Parmakları önceleri kibrit çöpü kadar ince, bacakları boş bir süt kutusu kadar dayanıksızdı. 

Üstelik pek akıllı da sayılmazdı! Ona bir şey sorduğumda şanslıysam cevap verirdi. Tahmin edersiniz ki bazen cevapların sorumla hiç alakası olmazdı. Bir gün ona soru sorduğumda verdiği yanıt yan yana dizili şu üç harf oldu:  A g a 

Sadece aga dedi! 

 O günden sonra da bu anlamsız kelimeyi (kelime denirse tabi)  beni kızdırmak için sık sık kullandı:  

 - Adın ne?                    - Hangi yemeği seversin?

- Aaga                             - Agga

-Oyun oynar mısın?   - Sana hikaye okuyayım                                               mı?

- Aga                               -  Agaa

-Aç mısın?                    

- Agaaaa

Her şeye ama her şeye "aga" dedi.  

Onu bir gün bize benzemeye çalışırken gördüm. İncecik bacaklarıyla ayakta durmaya çalışıyordu. Bir türlü başaramıyordu.  Koşup ona yardım ettim. Ellerinden tuttum. Ayakta durduğunu fark edince çok mutlu olmuştu. 

Ne yazık ki bu iş ona göre değildi... Destek almadan ayakta durması im-kan-sız-dı!  

 Onu ne zaman görsem ayağa kalkmak için uğraşıyordu. Birkaç kere yardım ettikten sonra, ona herkesin her şeyi yapamayacağını söyledim. Büyükler böyle söyler.  Yapabileceği başka bir şey bulmalıydı.