Bir Haziran gecesiydi, Açelya ile yakın arkadaşı Barış 4 yıldır insansız ilaçlama uçağı üzerinde çalışıyorlardı. Bu uçak bitkilerdeki hastalığı tespit edecek ve örnekler alıp uygun tarım ilacını üretebilecek kapasitedeydi.

Açelya uzun zamandır çalıştıklarını fark etti, mola verdiklerinde bitki çayı yapmaya karar verdi. Çalışma atölyesinin alt katında bulunan mutfağa gitti ve çayı yapmaya başladı.  

Çay hazır olana kadar Açelya mutfaktaki çiçekler ile ilgilendi. Çayları aldı, yavaşça merdivenlerden çıkmaya başladı. Kıvırcık saçları gözünü kapatıyordu, başını sallyarak yana savurdu. Sonra çayları masaya bıraktı. İkisi çaylarını yudumlayıp konuşurken Açelya’nın telefonundan bir mail bildimrimi geldi. Mailde bir projenin taslakları vardı. Açelya maili daha sonra tekrar okumak üzere telefonu yanına bıraktı ve çayından bir yudum daha aldı.

Çayları bittikten sonra tekrardan çalışmaya başladılar. Yaklaşık üç saat daha çalıştılar. Barış beyaz duvarda asılı olan kare şeklindeki saate baktı ve saatin çok geç olduğunu Fark etti. Barış, Açelya’ya dönerek;

“Açelya, saat çok geç olmuş, istersen şimdi evlerimize gidelim, sabah çalışmak daha iyi olacaktır.” dedi.

Açelya, Barış’ın haklı olduğunu düşündü ve eve gitmek için hazırlandılar. Açelya eve geldiğinde maili tekrardan açıp bir göz gezdirdi, uzun olduğunu görünce sabah bakmaya karar verip uyudu. Sabah Açelya hala gelen maide bahsedilen projeyi düşünüyordu, bu sefer daha detaylı okudu. Mailde gelecekteki kendi ile konuşması için boyut açması gerektiği ve bu boyutu nasıl açacağı yazıyordu.

Açelya şaşkın bir şekilde ekrana baktı ve

“Kendimle konuşmak için boyut mu açacağım? Sanırım bu maili gönderen kişi Barış, yine bana bir şaka yapmak istiyor” diye düşündü.

Ancak bunun bir şaka olmadığını ve durumun daha da karışacağını henüz bilmiyordu. Aradan bir kaç günde Açelya’ya mailler gelmeye devam etmişti.

Açelya bu maillerin bir şaka olmadığını düşünmeye başladı ve gerçek olmasa bile maildeki taslağa göre projeyi yapmak istiyordu. Taslağı incelediğinde anlamadığı yerler olsa da bunun bir şakadan ibaret olmadığını anladı. Barış’a haber vermeden bu projeyi koyuldu.

Artık cihaz hazırdı, yalnızca denemsi gerekiyordu. Açelya gerçekten gelecektek kendiyle konuşabileceğini düşünemiyordu ama yine de deneyecekti. Ve çalıştırdı, boyutu yeniden kapattığında yüzünde hüzün ve şaşkınlık vardı, benzi bembeyaz olmuştu.

Gelecekteki haliyle bağlantı kurmuştu ama gelecekteki hali ona yaptığı projenin kullanılmaya başladığında bir yabancı şirket tarafından insanlara zarar verecek şekilde kullanılacağını anlatmıştı.

Açelya gelecekteki haline inanmışt ama bu durumu Barış’a nasıl açıklayacağını bilmiyordu. Barış’ı arayarak sıklıkla gittikleri bir restorana gelmesini istedi. 

Barış’ı arayarak sıklıkla gittikleri bir restorana gelmesini istedi. Barış ondan önce gelmişti, yemekten sonra Açelya düşüncelerini anlatmaya başladı. Barış, duyduklarına ikna olmamış, bir öfkeyle çıkıp gitmişti. İkisi 4 yıldır bu proje üzerinde çalışıyordu ve şimdi  Barış, Açelya’nın projeye tek başına devam etmek için ona yalan söylediğini düşünüyordu. Açelya ne yapacağını şaşırmış, sakinleşmesi için ertesi güne kadar bekledikten sonra gelecekteki haliyle bir kez de birlikte konuşmayı denemeye karar verdi.

Ertesi gün Açelya Barış’ın evine gittiğinde onu evde bulamadı. Barışın gidebileceği her yere baktı, arkadaşlarına sordu ancak Barış’ı gören olmamıştı. Umutsuzca yeniden çalışma atölyesine döndü. Bilgisayarın çalışmadığını fark etti, hard disk sökülmüştü. Prototipi kontrol ettiğinde yine hafıza birimlerinin söküldüğünü gördü, projenin taslaklarını aradı ama onlar da yoktu. Açelya çalışmayı Barış’ın aldığını düşünüyordu.

Illustrated by Musa

Illustrated 

by Doğukan