Küçük Prens’in babası İstanbulda bir şirkette çalışıyordu. Şirket’in Ankarada da bir bayisi vardı.Küçük Prens’in babası zaman zaman İstanbul’a gidip raporları teslim ediyor,toplantılara katılıyordu.Küçük Prens babasının İstanbuldan dönmediğini,onu aradıklarını ama bir türlü ulaşamadıklarını anlattı.Annesinin çok endişeli olduğundan bahsetti.Biz Küçük Prensle konuşurken kapı zili çaldı.Gelen Küçük Prens’in  annesiydi.Olayı en baştan annem ve babama anlattı.Babam hemen yukarıdan ceketini ve telefonunu aldı Küçük Prens’in annesi ile birlikte karakola gittiler.Annem de bizlere telaş edecek bir şey olmadığını her şeyin yoluna gireceğini söyledi ve bizi odalarımıza gönderdi.Sabaha karşı Küçük Prens’in annesi ve babam yorgun ve endişeli bir şekilde eve döndüler.”Küçük Prens’in babası iyiydi yalnız bulundukları şirkette corona vakası görüldüğünden tedbir amaçlı karantinaya alındığını öğrendik.Corona artık ülkemizdeydi ve çok hızlı bir şekilde yayılmaya başlamıştı bile.Ve bizlerde artık CORONA ile tanışmıştık…

 Aradan iki hafta geçmişti Küçük Prens her gün babasıyla telefonda görüşüyor ve iyi olduğundan emin olmaya çalışıyordu.Karantina dönemi sona eriyor ve babası artık eve dönüyordu.Bizse her gün haberleri izliyor ve endişe içerisinde bu hastalıktan korunma yollarını öğrenmeye çalışıyorduk.Babamın iş yerinde,okulumuzda,mahalle bakkalı Mehmet amcanın dükkanında bile önlemler alınıyor.Hastalığın yayılmaması için herkes üzerine düşen görevi yerine getiriyordu.Maskesiz sokağa çıkamıyorduk.Artık bize çok basit gibi görünen şeyleri yapmakta bile zorluk çekiyorduk.Ya bulaşırsa diye sarılma şöyle dursun tokalaşamıyorduk bile.Herkesin ağzında ya bulaşırsadan başka bir şey yoktu.Ya bulaşırsa…

 Günler geçtikçe uzaktan dersler heyecanını yitirmeye başladı. Her sabah kafasını ağrıtan alarm sesiyle oflayarak yataktan kalkıp bilgisayarının başına geçmekten de sıkılmıştı Bruno. Uzaktan eğitim haberini ilk aldığındaki tepkisi yüzünden ailesine, tüm bunlardan sıkıldığını ve arkadaşlarını özlediğini söylemeye de çekiniyordu. Sadece Bruno mu, tüm arkadaşları aynı duygular içindeydi. Öğrencilerinin moral bozukluğunu fark eden öğretmenleri, son günlerde yapılan uzaktan toplantı uygulaması ile bir toplantı düzenlemeye karar verdi. Toplantıda, öğrencileriyle buluşturmak istediği yazara, mesaj göndererek bir söyleşi yapıp yapamayacaklarını sordu. Mesaj kutusunda, en sevilen yazar olarak söyleşi teklifi alan Christy Brown çok heyecanlanmıştı. Dünyanın öbür ucunda, yazdıklarını seven kişilerle, hiç uçağa binmeden nasıl bir araya gelecekti? Ayrıca kalabalık izleyici topluluğu önünde, kendisine dikkatle bakan bilmediği yüzleri, garip hareketlerle kıvrılan ellerini ve çarpık ağzını düşününce tereddüt etti. Covid-19’un günlerdir hissettirdiği berbat yalnızlık duygusu, tüm hayal gücü ve üretme isteğini yok ederek kendisine zarar vermeye başladığının da farkındaydı.

Bruno toplantıdan ayrıldıktan sonra toplantıda konuştuklarını ve Chirsty  Brown`un hayat hikâyesini  ailesine anlatıyordu. Bruno ve ailesi toplantıda yaşananlar hakkında konuşurken kapı çaldı ve gelen sağlık çalışanlarıydı. Sağlık çalışanlarının üzerinde astronotların kıyafetine benzer beyaz bir şey vardı. Bruno o kıyafeti çok ilginç buldu ama sonradan öğrendi ki  sağlık  çalışanları onu COVİD-19`dan korunmak için giyiniyorlarmış. Sağlık çalışanları Brunogilin apartmanında COVİD-19`lu bir hasta olduğunu,  Bruno ve ailesinin de her ihtimale karşı 15 gün karantinada kalmaları gerektiğini belirttiler. Bruno cok üzülmüştü hiç değilse kısıtlamaların olmadığı gün büyükbabasını uzaktan da olsa görebiliyordu ama şimdi 15 gün boyunca evden çıkamayacaktı. Bir kez daha COVİD-19'dan nefret ettiğini dile getirdi. Daha sonra babasına hangi komşularının COVİD olduğunu sordu. Babası alt katlarında oturan Santiago, eşi Fatima ve çocukları Urim ile Tummim'in COVİD olduğunu söyledi.