Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι ...

Α' ΤΑΞΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΠΛΑΤΕΟΣ

ΥΠΕΥΘΥΝΗ: Αμπατζή Παναγιώτα

Preview audio:

storyj.mp/ac2ey95ck3jq

Υπάρχουν κάποια παιχνίδια που δε θα πάψουν ποτέ να συναρπάζουν κάθε παιδί, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Δε θα τα δούμε στις λαμπερές βιτρίνες των καταστημάτων με παιδικά παιχνίδια, ούτε στα ηλεκτρονικά καταστήματα όπου πωλείται η τελευταία επινόηση του ανθρώπινου νου.

Κι όμως κάνουν κάθε ελεύθερο χώρο για παιχνίδι στη φύση, να βουίζει από παιδικές χαρούμενες φωνές.

Ακολουθώντας μας κανείς στο ταξίδι μας στο χρόνο, μπορεί να γίνει και πάλι παιδί και να δει με εμάς, τα ''σύγχρονα '' παιδιά , τα παιχνίδια των παιδιών μιας άλλης περασμένης εποχής!

Ψείρες

Τα παιδιά χαράζουν ένα κύκλο, στέκονται γύρω απ’ αυτόν. Ένα παιδί στέκεται στο κέντρο του κύκλου και κρατάει την μπάλα. Την πετάει κατακόρυφα ψηλά και ταυτόχρονα λέει το όνομα ενός παιδιού. Τότε όλοι προσπαθούν να απομακρυνθούν εκτός από αυτόν που άκουσε το όνομά του που τρέχει να πιάσει την µπάλα στον αέρα.

Αν τα καταφέρει, την ξαναπετάει λέγοντας το όνομα άλλου, διαφορετικά, αν η µπάλα πέσει κάτω, μόλις την πιάσει λέει: «1,2,3 στοπ» και τα παιδιά πρέπει να σταματήσουν. Μετά διαλέγει το παιδί που είναι πιο κοντά του, κάνει τρία βήματα και προσπαθεί να το πετύχει µε την µπάλα και να το «κάψει». Αν τα καταφέρει, το παιδί εκείνο θα έχει µία ψείρα. Αν δεν τα καταφέρει, παίρνει το ίδιο µια ψείρα. Όποιο παιδί μαζέψει 5 ψείρες, του βγάζουν παρατσούκλι.

Τζαµί ή κεραµιδάκια

Αφού χωριστούµε σε δυο οµάδες, τοποθετούµε 5-10 κεραµιδάκια ή πλατιές πέτρες τη µια πάνω στην άλλη. Κατόπιν χαράζουµε µια γραµµή, σε απόσταση περίπου 5-10 µέτρων και από εκεί διαδοχικά οι παίκτες κάθε οµάδας πετούν την µπάλα προσπαθώντας να ρίξουν τις πέτρες. Κάθε παίκτης ρίχνει µια βολή.

Οι παίκτες της οµάδας που θα ρίξουν τα κεραµιδάκια τώρα πρέπει να τα ξαναστήσουν. Οι αντίπαλοι όµως προσπαθούν να τους εµποδίσουν, χτυπώντας τους µε την µπάλα. Οι παίκτες που θα χτυπηθούν βγαίνουν από το παιχνίδι. Αν όµως καταφέρουν να τα στήσουν, κερδίζουν και αποκτούν το δικαίωµα να ρίξουν πρώτοι την µπάλα στο επόµενο παιχνίδι.

Τα µήλα

Οι παίκτες µας χωρίζονται σε δυο ισάριθµες oµάδες.Οι παίκτες της οµάδας που είναι «έξω» σηµαδεύουν τους παίκτες της οµάδας που είναι «µέσα», χωρίς να περάσουν τη γραµµή και αποφεύγοντας τα χτυπήµατα στο κεφάλι. Όποιος παίκτης χτυπηθεί, βγαίνει έξω. Αν όµως κάποιος καταφέρει και πιάσει την µπάλα στον αέρα πριν αυτή ακουµπήσει κάτω, τότε έχει πιάσει ένα µήλο.

Όταν κάποιος έχει ένα ή περισσότερα µήλα και τον πετύχει η µπάλα, δε βγαίνει έξω, απλώς χάνει ένα µήλο. Για να βγει ο παίκτης, πρέπει να χάσει όλα τα µήλα του πρώτα. Αν δε χτυπηθεί ο τελευταίος παίκτης µε 10 προσπάθειες, τότε όλοι οι συµπαίκτες ξαναµπαίνουν µέσα και η οµάδα του κερδίζει ένα βαθµό. Σε περίπτωση όµως που χτυπηθεί, τότε η «έξω» οµάδα κερδίζει το βαθµό και µπαίνει αυτή µέσα.

Τυφλόμυγα

Παίζεται τουλάχιστον με τρεις παίκτες. Ο ένας από αυτούς κλείνει τα μάτια του με ένα μαντίλι. Οι άλλοι παίκτες διασκορπίζονται γύρω του. Ο παίκτης με το μαντίλι προσπαθεί να πιάσει έναν από τους υπόλοιπους παίκτες και να τον αναγνωρίσει με την αφή. Στο επόμενο γύρο ο παίκτης που πιάστηκε και αναγνωρίστηκε γίνεται τυφλόμυγα.

Η διελκυστίνδα

Η διελκυστίνδα παίζεται μεταξύ δύο ομάδων, οι οποίες τραβούν ένα σχοινί προσπαθώντας η μία να τραβήξει την άλλη προς το μέρος της. Στην έναρξη του αγώνα το κέντρο του σχοινιού βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο εκκίνησης. Νικήτρια αναδεικνύεται η ομάδα που θα τραβήξει το περισσότερο σχοινί προς το μέρος της.

Οι τσουβαλοδρομίες

Παίζεται από πολλά παιδιά. Το κάθε παιδί μπαίνει με τα πόδια μέσα σε ένα τσουβάλι και το κρατάει με το χέρι του στη μέση του. Στέκονται στη σειρά όλα τα παιδιά και μόλις δώσει κάποιος το σύνθημα ξεκινούν όλα χοροπηδώντας μέχρι να φτάσουν σε κάποιο σημείο που έχουν ορίσει. Όποιος φτάσει πρώτος είναι ο νικητής.

Κουτσό

Το κουτσό παιζόταν με πλακουτσωτές πέτρες, συνήθως κομμάτι από τούβλο που έγραφαν αριθμούς από το ένα μέχρι το οκτώ πάνω σε πλάκες του πεζοδρομίου. Ο πρώτος παίκτης πετούσε την πέτρα στο ένα και μετά πηδούσε κουτσά στο ένα πόδι μέχρι το οκτώ και πηδούσε πάλι κουτσά μέχρι το ένα.

Έσκυβε να πάρει την πέτρα από το ένα και τότε κέρδιζε. Αν όσο πηδούσε κουτσά παραπατούσε και το άλλο πόδι ακουμπούσε στο πεζοδρόμιο τότε έχανε την σειρά του. Αν δεν έχανε συνέχιζε να πετάει την πέτρα και στους άλλους αριθμούς μέχρι το οκτώ. Νικητής ήταν όποιος έκανε κουτσό πρώτος σε όλους τους αριθμούς από το ένα μέχρι το οκτώ.

Ένα ,δύο, τρία κόκκινο φως

Το παιδί που κάνει τη «μάνα» στέκεται γυρισμένο στον τοίχο, ενώ τα υπόλοιπα παιδιά σχηματίζουν μια γραμμή αρκετά μέτρα μακριά του. Στο διάστημα που το παιδί απαγγέλλει: «Ένα - δύο - τρία κόκκινο φως», τα παιδιά παίρνουν διάφορες στάσεις. Μόλις η «μάνα» σταματήσει, γυρίζει απότομα προς το μέρος των παιδιών, που έχουν στο μεταξύ ακινητοποιηθεί. Αν κάποιο απ΄ αυτά κουνιέται, «καίγεται» και δεν παίζει άλλο.

Το παιχνίδι επαναλαμβάνεται μέχρι τη στιγμή που κάποιο παιδί θα πλησιάσει τη «μάνα» πολύ κοντά και θα τη χτυπήσει στον ώμο. Τότε όλα τα παιδιά αρχίζουν να τρέχουν, για να περάσουν τη γραμμή της αφετηρίας. Αν κάποιο παιδί πιαστεί απ΄ τη «μάνα», πριν περάσει τη γραμμή, τότε τα «φυλάει». Αλλιώς, τα φυλάει πάλι το ίδιο παιδί.

Όλα τα παιδιά, εκτός από αυτό που θα φυλάει

διαλέγουν από ένα δέντρο, πιάνονται σε κύκλο και χορεύοντας γύρω-γύρω φωνάζουν:

Πίτουρο ένα.

Πίτουρο δύο.

Πίτουρο τρία!

Αμέσως τρέχουν στο δέντρο τους.

Η Αλλαγή

Σε λίγο δύο-δύο αρχίζουν τις συνεννοήσεις... Κι όταν κρίνουν τη στιγμή κατάλληλη, φωνάζουν «Αλλαγή» κι αλλάζουν μεταξύ τους δέντρα. Το παιδί που τα φυλάει, μόλις ακούσει το παράγγελμα, τρέχει να πιάσει κάποιο δέντρο που έμεινε πρόσκαιρα άδειο. Αν προλάβει, τότε, τα φυλάει το παιδί που έμεινε χωρίς δέντρο.

Το Κρυφτό

Τα παιδιά τα «βγάζουν» για να δουν ποιο θα τα «φυλάει». Το παιδί που τα φυλάει, γυρισμένο προς τον τοίχο (ή το δέντρο ή κολώνα που ορίζεται) χωρίς να βλέπει, αρχίζει να μετράει, ενώ τα άλλα σκορπίζονται για να κρυφτούν. Όταν τελειώσει το μέτρημα, φωνάζει:

-Φτου κρυμμένος κι άκρυφτος!

Κι αρχίζει να ψάχνει.

Κάθε φορά που βρίσκει ένα παιδί, τρέχει στο τοίχο όπου τα φύλαγε και το «φτύνει». λέγοντας «Φτου» και το όνομά του. Όποιον φτύσει (βρει) πρώτον, αυτός θα τα φυλάει στον επόμενο γύρο. Αν όμως κάποιος προλάβει και φτάσει στον τοίχο πριν να τον δει το παιδί που τα φυλάει, τότε φτύνει αυτός (φτου) και δεν κινδυνεύει να φυλάξει. Αν μάλιστα αυτό το παιδί είναι και το τελευταίο που έχει απομείνει, τότε λέει «Φτου ξελευθερία» και ελευθερώνει όλα τα παιδιά που έχει φτύσει (βρει) αυτός που τα φύλαγε.

Πετάει ,πετάει...

Όλα τα παιδιά βάζουν το δάχτυλό τους σε ένα σημείο κάτω στο πάτωμα ή στο τραπέζι. Ένα παιδί είναι η «μάνα». Η «μάνα» ξεκινάει και λέει «πετάει, πετάει… το σπουργίτι!» Αφού πράγματι το σπουργίτι πετάει, θα πρέπει όλοι να σηκώσουν ψηλά το δάχτυλο. Όταν πει, για παράδειγμα, «πετάει, πετάει… ο γάιδαρος!», τότε όποιος σηκώσει κατά λάθος το χέρι του, χάνει! Όποιος χάνει βγαίνει από το παιχνίδι, μέχρι να μείνει ένας νικητής.

Το παιχνίδι αυτό είναι το κλασικό σχοινάκι. Δύο παιδιά είναι έξω και το γυρίζουν και τα υπόλοιπα παιδιά αναπηδούν. Αν κάποιο μπερδευτεί, βγαίνει έξω, παίρνει τη θέση του παιδιού που γυρνούσε το σχοινί κι εκείνο μπαίνει στην άλλη ομάδα.

Η καμάρα