EFSANE (SÖYLENCE):

   Türkçe: “Söylence”

   Eski Türkçe: “Sab”, “Saw”, “Kep” ve “İrtegi”

   Arapça: “Üstûre, Esatir”

   Farsça: “Efsâne”

   Yunanca: “Mitos, Mit”

   Latince: “Legendus” (Legenda, Legend, Legonda)

*Efsane kavramı, Osmanlı döneminde, “kıssa”, “hikâyet”, “rivayet” gibi kelimelerle karşılanmıştır.

1-Çok eski çağlardan beri söylenegelen, kaynağı ve ilk söyleyeni belli olmayan; yıllarca gerçekten olmuş gibi kuşaktan kuşağa aktarılan hikayelerdir.

2-İnsanoğlunun tarih sahnesinde göründüğü ilk devirlerden itibaren ayrı coğrafya, muhit veya kavimler arasında doğup gelişen; zamanla inanç, âdet, anane ve merasimlerin teşekkülünde az çok rolü olan bir çeşit masaldır.  

3-Bir doğa olayının bir varlığın meydana gelişinin; doğa elemanlarından birinde olan bir değişikliğin; doğa üstü özellikler gösteren kişilerin hayatlarının; halk hafızasında ve hayalinde yaşayan biçimiyle, belli bir yere ya da bir olaya bağlanarak olağanüstü olaylarla süslenip anlatıldığı hikayelere denir.

*Her toplum bazı olayları açıklamak ya da fikir öne sürmek için bazı hikayeler oluşturur.  

*Bu hikayelerin kim tarafından ne zaman ortaya atıldığı belli olmasa da bu anlatılanlar toplum tarafından benimsenir ve çağlar boyunca anlatılarak gelecek kuşaklara aktarılır ve efsaneler oluşur.

*Efsaneler, sözlü edebiyat ürünleridir.

*Efsanelerde anlatılan olaylar, bazen gerçek olaylara ve gerçekten yaşamış kişilere de 

dayandırılabilir.

*Çoğu, kahramanca işler yapmış kişilerle ilgilidir.  

*Efsanelerin en belirgin özelliği, hayal ürünü (kurmaca) olmaları ve olağanüstü (gerçek dışı) konu ve kişileri içermeleridir.

*Efsanelerin tamamı aynı oluşum sürecinden geçmemiştir. Bu efsanelerin kökleriyle ilgilidir.  

*Efsanelerin bir değil, birkaç kökü vardır. (Mitolojik kökler / Tarihi kökler / Dini kökler / Hayali, fantastik kökler)

*Efsanenin çeşidine göre köklerden biri önem kazanır.

*Bir efsanede birden fazla kök bulunabilir. Yani tarihi kökün hâkim olduğu bir efsanede dini veya hayali kökler bulunabilir.

*Dini nitelikteki efsanelere “menkıbe” denmektedir.

*Eski Yunanlı şair Homeros, İlyada ve Odysseia adlı destanlarında krallara ve kahramanlara ilişkin söylencelerden yararlanmıştır.  

*Kral Arthur ve şövalyeleriyle ilgili birçok öykünün kaynağı söylencelerdir.