!!ANTENTION!!

ANLATIM

Bir zamanlar, bir kız bilinmeyen/hatırlanmayan bir ormanda kaybolmuş. Nasıl, ne zaman ve çocuk yaşıyor mu, ne halde hiç bilinmiyor. Kaybolduğu orman ise....

                            " SİVDA ORMANI "

Adı öyle çünkü, hem sivri dallar, hem de sivri, karlı, bembeyaz dağlar vardı! Gökkuşakları da  çok güzel görünüyordu! Neyse, şimdi de

bilgi!

BİLGİ

Merhaba! Ben Ayşe. Ailemi ne zaman gördüğümü hiç hatırlamıyorum ama kaç iyiki de Gece de benimle birlikte kayboldu. Yoksa kendimi nasıl koruyacağım?

Miyav, miyav, miyaouuuv! (Seni her zaman koruyacağım!)

Ahahahah!

                                 YAŞ: 6

Ayşe, ne yapacağını bilmiyordu. Sadece ormanda boş boş dolanıyordu, Ona fikir Verecek bir şey arıyordu... Dolaşırken sonunda aklına bir şey geldi! Vahşi hayvanları ve arı ve eşek arısı gibi tehlikeli canlılar gördü ve kendisine önlem için bir silah yapmayı düşündü. Keskin dallar olduğu için şanslıydı. Hem önüne çıkan engelleri de kesebilirdi. Vahşi hayvan ve sineklerden sessizce uzaklaşarak uzun bir dal aramaya gitti. Daha 6 yaşında macera yaşıyor çocuk, şu işe bak!

Ayşe, keskin bir dal bulduktan sonra artık kendisini filmlerdeki gibi hissetmeye başlamıştı. Vahşi canlılar, ağaçlar kapattığı için oluşan büyük gölge, geceleri duyulan kurt ulaması, bu çocuk nasıl korkmuyor ya! İnanamıyorum yani. Bir de 3 yaşında hep hayatta kalıyormş, yok artık. Neyse, Ayşe karnının guruldamasını duyduktan sonra, yemek bulması gerektiğini anladı. Ama hangi meyvenin, sebzenin ve çalılardaki yemeğin zehirli olduğunu anlayacaktı ki? Denizin yakınlarında olduğu için meyve ve sebzeleri yıkayabilirdi. Ama hala nasıl anlayacağı hakkında hiç bir fikri yoktu. Keşke belgesel izleseydi. Babası hep işe gittiği için ona bilgi veremedi.

Keşke anlayabilmenin yolunu bilseydik..

Ayşe'nin tek çaresi bildiği meyveleri bulup onları denizin içinde yıkamak ve sonrasında yemekti. Ama ağaçlar uzundu, nasıl uzanacaktı? Ayşe, nasıl ulaşacağını düşündü ve aniden bulup "Tabii ki de çubukla uzanabilirim!" dedi kendine. Çubuğunun yeterince uzun olup olmadığını kontrol etmek için herhangi bir ağaca dalı uzattı. Yeterince uzun olduğunu buradan da anlamış oldu. Şimdi tek yapması gereken meyve ağacı bulup meyveyi dal ile düşürmeye çalışmaktı. Neyse ki yakınlarında elma ağacı varmış. Ama yanında arılar vardı. Evlerini korumak için. Büyük ihtimal Ayşe'yi düşman sanacaklardı. Nasıl alacaktı o meyveyi şimdi? 

Ayşe, çizgi filmlerde arıların hep çiçeklere konduğunu görmüştü. "Acaba bir çiçek göstersem peşine takılırlar mı?" diye düşündü. Gece gülümseyerek "Evet! İşe yarar tabii ki de." dermiş gibi miyavladı. Ayşe kedisine güvenen bir çocuktu. "Umarım işe yarar..." dedi ve bir çiçek bulup arıların yanına gitti ve çiçeği havaya kaldırdı. Arılar gözlerini aniden çiçeğe dikti. Ayşe, çiçek arıların dikkatini çekti mi çekmedi mi anlamak için hareket etti. Ve de arılar hızlı bir şekilde çiçeği takip etti. Çiçeği yere koyduğunda arılar çizgi filmlerdeki gibi çiçeğin üstüne kondu. Hızlı adımlarla ve sessiz bir şekilde elma ağacının yanına gidip 3 tane elma koparttı. 1 tanesi Gece içindi.

TENEFFÜSTE DERS ÖĞRENDİİM!

Ayşe, arıları merak etti. Yuvalarının içine bakmadı ama yaklaştı. Yuvanın içindeki arılar onu sokabilirdi. Yuvalarına yaklaştıkça bal kokusu giderek artıyordu. Ayşe "Neden yuvalarının içinde bal var ki? Bu kadar balı ne yapsınlar? Başka şeyleri de yiyebilirler. Yoksa bal 0nlar için en önemli şey mi?" dedi. Sonra da çiçeğe konan arıları hatırladı. Onlara baktı. Yakından baktığı halde arılar ona doğru bakmıyorlardı bile! Buna şaşıran Ayşe, onları izlemye devam etti. Ayşe'nin gözleri HD kamera gibiydi. O yüzden de çok küçük şeyleri kolaylıkla görebiliyordu. Ayşe, arıları izleyince meğer arıların bal yaptığını anladı. Çiçeğin sarısını alıp ağızlarına attılar. Bir süre sonra da kusup evlerine uçtular.

Ayşe, aslında kusmuk yediğini anlayınca biraz midesi bulandı. "Kusmuk yemek ne ya?? Sağlıklı ama iğrenç!" dedi Ayşe kendi kendine. Bu ormanda daha neler öğrenecek neler...

Artık akşam olmaya başlıyordu. Güneş batarken, gökyüzü hem pembe, hem de turuncu oluyordu. Ayşe yeniden şaşırdı: "NE?? GÖKYÜZÜ NASIL PEMBE OLDU YA? Ben bu ormanda sanırım çok ama çok şaşıracağım". Ayşe haklıydı: bir sürü yeni ve şaşırtıcı şeyler görecek/öğrenecekti. Neyse, akşam olduğu için artık uyuması lazımdı. Zaten şimdiden uykusu gelmişti. Esnedi, baya uykusu varmış! Nasıl esnedi ama. Ama ormanda öyle rastgele bir yerde uyuyacak değil tabii. Ya kurtlar onu yerse? Mecbur çalılık bulup uyuyacaktı. Hatta öyle bir yer görmüştü.

Orada hiçbir tehlikeyle karşılaşmayacağını umarak yattı. Çimenler düşündüğünden daha da yumuşakmış. Sanki en kaliteli yatak gibi: fazla yumuşaktı. Çimenler çok yumuşak olduğu için Ayşe rahat ve huzurlu bir şekilde hemen uykuya daldı. 

                    "ÖHM, ÖHM!"

Haydi Ayşe uyumuş iken biraz daha bilgi vereyim...

Öncelikle, bu kitabı okuyan herkesin aklına gelen soruları yanıtlayayım: Ayşe ne zaman bu Sivda Ormanında kayboldu? Onu geçtik de neden burada kayboldu? Hatta neden kayboldu? Ailesi bunu nasıl başardı? Merak etmeyin, öbür sayfa sizin bu ve buna benzer soru işaretlerini yok edecek...

Ayşe; 6 yaşında. Evet, bu yüzden 6 yaşındaki olanların başlangıcında kitabın başıydı! Ayşe 6 yaşında iken ailesi piknik yapmaya gitti. Ama ailesi aslında tehlikeli bir 

HIRSIZDI...

Evet, öyleydiler. Sonradan piknik yaparken polisler onları tutukladı... Ayşe de, ormanda ailesinden haber sıfır dolaşıyordu! Kafası macera, tatlış hayvanları okşama/sevme, dal veya taşlarla oynamaktaydı. Ama anne ve babasını bulamayınca da kaybolduğunun farkında oldu. Ağlaya ağlaya, burun çeke çeke, hıçkıra hıçkıra ortalıkta dolaşıyordu... Ne zavallı ama!

 Ailesi NEREDEYSE hiç bilinmeyen nadir bir ormanda hava atmak için bu Sivda Ormanı'na gitti. Sosyal medyada kendilerini havalı gözüken yapacak derken polisler gördü ve başlığında neresi olduğu yazdığı için kolaylıkla onları buldular. Annesinin adı "Emine", babasının ise "Furkan" idi. İşte Ayşe'nin neden kaybolduğu!

Ah, Ayşe uyandı; hiç bir şey olmamış, ne kadar da şanslı! Dalı da çalınmamış. Zaten bir hayvan çalsaydı her yerde keskin dallar olduğu için hemen bulup edinirdi. Neyse, Ayşe'nin uykusu alınmış, ama dokluğu henüz gitmemişti! Demek ki uyurken midesi bir güzel sindirmiş elmaları. Ama şuan aç. Yeniden bir meyve veya sebze bulması lazım. Ve de bugün ona Gece yardım edecek gibi!

"Yemek kokusu bulup açlığını gideririm!" dermişcesine miyavlıyor.

"Hadi biraz armut yiyelim!" dedi Ayşe. Armutlara bayılırdı! Gece de bütün meyve ve sebzelerdi pek severdi. Ayşe ile bağlantılı olduğu için o neyi seviyorsa Gece de onu severdi! 

Evet, 3 yıldır birlikteler sonuçta. Ayşe 3 yaşındayken annesi Gece'yi almıştı. Birlikte de çok eğlenmiştiler; şimdi de!

Ayşe, biraz armut aramaya başladı. Az önce dediğim gibi Gece de yardım edecekti: koklayarak. Hemen yola koyuldular...

Gece ve Ayşe armut ararken yolda bir kuş gördü. Kanadı yaralıydı. Bunu fark eden Ayşe şaşırıp üzüldü ve nasıl yardım edeceğini düşündü. Önce kanamasını bir yaprak ile kapatabileceğini düşündü. Hemen boyuna yetişebildiği bir ağaç bulup yaprağını koparttı ve kuşun kanadına koydu.

Ne zavallı!

Ne zavallı bir kuş...

1 DAKİKA SONRA...

Ayşe, 1 dakika boyunca yaprağı kuşun kanadına hafifçe bastırdı. Kanama bitti. Hatta Ayşe o 1 dakika içerisinde kuşu besledi. Meğer yaprak yiyebiliyormuş. Ama Ayşe başka bir yaprak verdi tabii. "Geçmiş olsun sana kuşçcuk!" dedi Ayşe kuşa. Kuşu bıraktı; ama kuş uçmadı. Ayşe'ye döndü. Ötmeye başladı ve de sesi çok güzeldi. Ayşe sordu "Ne oldu? Yoksa bana teşekkür mü ediyorsun? Ayy! Rica ederim. Hadi şimdi git ailenin yanına! Seni özlemişlerdir." diye. Ama kuş onu dinlemek için susmasına rağmen halanda ötüyordu. Ayşe çok neşelendi.