Bir varmış, bir yokmuş... Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir aslan yaşarmış. Ama bu aslan, öbürleri gibi güçlü ve korkutucu değil, aksine zayıf ve tatlış mı tatlış bir aslanmış. Bu yüzden de öbür aslanlar onunla hep dalga geçermiş... Ama Werlia hariç. Onun arkadaşı; yani Qustendia'nın. İkisi 3 yaşından beri en iyi arkadaş olarak hep oynarlarmış... Ama öbürleri bunu aptalca görüyorlarmış. Oysa ki canlılar, sırf birisi güçsüz diye onunla dalga geçecek veya arkadaş olmayacak diye bir şey yoktur. Ama Srollaie şehrinde öyle bir kurala uymuyorlar, aksine sırf çirkin veya güçsüz diye üze üze dururlarmış. Qustendia da buna hep

üzülürmüş. Sonra da aklına bir gün Werlia'yı ziyaret edip bu konu hakkında konuşmak gelmiş. Ona haber vermiş ve buna başka çareler bulmak için o güne kadar düşünüp durmuş... Neyse ki pazar gününe ayarlamıştı. Çünkü pazar günü Werlia'nın ailesi olmayacaktı. Pazartesiye kadar gelemeyeceklerdi. 1 Günlüğüne hastahaneye gideceklerdi. Orada Werlia'nın annesi Bayan Perfyl'ın işi çıkmıştı. Bu fırsatı gören Werlia da, hazır Qustendia onunla konuşmak isteyince de hemen söyledi. Qustendia, Werlia'nın iznini duyunca da hemen yola koyuldu. Zaten yol kısaydı, kolay bve hızlı bir şekilde Werlia'nın evinin önünde zile basıverdi. Werlia da açtı.

Qustendia da zaten pazar olana kadar bu durumu nasıl çözeceğine az da olsa fikirler üretmişti. Bunları Werlia'ya sorup iyi olup olmadığını anlayacak ve ona göre o fikirleri ya işleyecek, ya işle-

meyecek, ya da o fikir BİRAZ kötü ise daha da mantıklı veya uygulanabilir yapacaktılar. Bu yüzden randevu almıştı Qustendia. 

İlk söz Werlia'dan çıkıverdi:

- Seni dinliyorum, Qustendia. Sorun nedir?

Qustendia da

- Bilirsin işte, içimde oluşan bir umut: herkesin benimle dalga geçmesini önlemeyi istemek...

diyerek Werlia'yı güldürdü. Tamam, tamam; "gülümsetti." demeliy-

dim. Neyse, sonraki cümle de Werlia'dan geldi:

- Ahhahaha! Aslında haklısın, dalga geçmek çok kötü. Hatta canlıların psikolojisini bozabilecek kadar kaba veya vurdumduymaz insanlar da var. Ve de bu kişiler herkesin fakat anlamazların haricinde bildiği bir şey. Bunu önlemek istemen çok mantıklı ve güzel! Ama niyeyse beni güldürdü... Hehe!

diyerek az da olsa Qustendia'nın sinirini bozdu. Ardından

- Hey! Bu komik bir şey değil ki gülesin? Hem adım da bir garip;
ailem neden böyle bir isim vermişler ki? Hep aklımda bu soru...

Werlia:

- Haydi ama! En azından "Kusmuk" koymadık ya! Her şeyin önemini bilmen gerekir; hatta herkesin...

diyerek Qustendia'yı tessele etmeye çalışırmışçasına bir cümle kurdu. Qustendia da gülümseyerek ama hafif kızgın

- Sanırım haklısın.. Ama yine de "kusmuk" kelimesine benziyor!

Hatta "Kus, Dendia!" gibi bir cümle yapıyor! Fakat her şeyin önemini bilmem gerektiğini söylerken haklıydın, itiraf ediyorum.

dedi. Werlia ise hafif güldü. Sonra da Qustendia, aklına gelmiş iken fikirlerini söylemeye başladı. Tabii öncesinde belirtti.

İlk fikri, bir duyuru yapmak. Kendisini seven kişileri eğer daha da fazla varsa alır ve birlikte sırf çirkin veya güçsüz diye arkadaş olunmayacak diye bir şey olmadığını ifade ederek bunu bütün şehre duyurmak. Werlia da buna bir eleştiri olarak 

- Hmm... Aslında mantıklı ama geçen seni seven kişinin sadece ben olduğunu iddia ediyordun. Belki öğretmenin veya sınıfındakilerden bazıları olabilir ama bu konuda pek de kötü bir şey görmedim. Tek sorun seni seven kişilerin çok az olması. Hatta belki de sadece ben olabilirim!

diye bir cümle çıkarttı ağzından.

Qustendia:

- Tamam, tamam. En azından 5 kişi seviyordur.

Werlia:

- Eğer o kişileri de bulabilirsek, duyuruyu yapmaya yeterli kişi bulmuş oluruz. Güzel fikir!

Qustendia:

- Tamam...

Werlia:

- Bak, herkes benim akıllı olduğumu düşünür. Ve de seninle gizlice arkadaş oldum. Ahali bunu öğrenirse beni kötü görürler. Bu yüz-

den ailem gidince senin buraya gelmene izin verdim. Onlar da seni sevmiyorlar.

Qustendia da ona hak verdi. Onu haklı bulurdu her zaman çünkü Werlia onun en iyi arkadaşıydı. Werlia da onu çok seviyor ve bu güne kadar hiç sırtını yere değdirmedi, arkasından bıçaklamadı... Hatta ona hep hediye alıp arkadaşlarına onun kötü olmayıp aksine iyi olduğunu söylüyordu. Ama arkadaşlarının sadece çok azı bu konu hakkında Werlia'ya hak veriyordu. Sadece 3 kişi. Ama 20 tane arkadaşı vardı! Ne kadar da üzücü. Ama Qustendia'nın dediği gibi 5 kişi varsa 8 kişi ile duyuru yapabilirlerdiler! 

Böylece, Werlia'nın aklına dışarıda rastgele dolaşıp eğer Qustendia'yı seven birileri varsa belki yanına gelip ona üzüldüğünü söyler diye çıktılar. Hatta Werlia arkadaşlarını da çağırmıştı! Arkadaşlarından biri Werlia'nın Qustendia'nın fikrini söylediğini duyunca afiş hazırlama fikri geldiğini söyledi. Onun adı Svella'ydı. Werlia da Qustendia'ya Svella'nın fikrini söylediğinde sevinçten uçacaktı neredeyse1! Qustendia iyi ki de o fikri düşünmüşüm diye içinden mutlu oldu. Hatta dışından da çok ama çok mutluydu! Hemen Svella ve Werlia'nın öbür arkadaşları Qustendia ve Werlia'nın fotoğraflarını çekerek afişi hazırlamaya başladılar.