Επτά  ιστορίες για τη "Γυναίκα με την υδρία"

         «Η γυναίκα με την υδρία», Μαυροδήμου Μαρία

Ξημέρωσε! Και αυτή η μέρα με βρήκε εξουθενωμένη και καταβεβλημένη από τη χθεσινή μέρα. Η καλύβα μας είναι χτισμένη με ξύλα και πλίνθους, όπως και τα περισσότερα σπίτια στο χωριό και καθημερινά χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να συντηρηθεί. Άναψα φωτιά για να ζεσταθούμε και για να μαγειρέψω. Ξύπνησα τα παιδιά. Ο άνδρας μου είχε ξυπνήσει πολύ νωρίς για να ποτίσει τα λαχανικά και το καλαμπόκι. Αργότερα με τους άνδρες του χωριού αναχώρησε για το κυνήγι.

Φάγαμε και μαζί με την κόρη μου πήγαμε στον κήπο μας. Συναντήσαμε και άλλες γυναίκες του χωριού. Στο χωριό μας υπάρχουν 10-12 καλύβες και γνωριζόμαστε όλοι με όλους. Είμαστε σα μια μεγάλη οικογένεια. Ήταν μέρα ομαδικής εργασίας και ξεκινήσαμε αμέσως τη δουλειά. Κατασκευάσαμε με πολύ κόπο διάφορα εργαλεία, ένα αλέτρι για να οργώνουμε τα χωράφια μας, ένα δρεπάνι για το θερισμό, μια μυλόπετρα για να αλέθουμε τους σπόρους και πολλά κεραμικά σκεύη για να αποθηκεύουμε την τροφή μας, να τρώμε και να κουβαλάμε νερό. Η κόρη μου που είναι καλή στη ζωγραφική τα διακοσμεί με περίτεχνα, πολύχρωμα σχέδια όπως γραμμές, τρίγωνα, κύκλους κ.ά.  

Στη συνέχεια υφάναμε σε αργαλειούς τα ενδύματά μας χρησιμοποιώντας το μαλλί των προβάτων. Στο χωριό έχουμε αρκετά πρόβατα και κατσίκια που μας δίνουν το μαλλί, το κρέας και το πολύτιμο γάλα τους. Το μεσημέρι ο άνδρας μου επέστρεψε. Φάγαμε μια πεντανόστιμη πίτα από καλαμπόκι και λίγα χόρτα. Ο άνδρας μου κοιμήθηκε κι εγώ πήρα το δρόμο για το σπήλαιο του Σαρακηνού. Στο σπήλαιο λατρεύουμε τη μητέρα Γη, τη Θεά τροφό, τη Θεά μας. Πήρα μαζί μου την υδρία για να φέρω νερό από το ποτάμι και προσφορές για τη θεά, ένα γυναικείο και ένα ανδρικό ειδώλιο και ένα μικρό δοχείο με καλαμπόκι. Ανέβηκα τα σκαλιά που οδηγούν στο λόφο , μπήκα στη σπηλιά και ακούμπησα τις προσφορές μου. Ζήτησα από τη Θεά να μας δίνει κάθε μέρα τροφή και να μας προστατεύει από τα άγρια ζώα. Κατέβηκα στο ποτάμι, γέμισα την υδρία μου με δροσερό νερό και επέστρεψα στο σπίτι.Ο καιρός ήταν καλός και είχα την ευκαιρία να μαγειρέψω έξω. Ο άνδρας μου έκοβε τα ξύλα και η κόρη μου τα έριχνε στη φωτιά. Αν και είναι πολύ μικρή, έχει μάθει να φροντίζει το σπίτι καλύτερα από τα υπόλοιπα κορίτσια του χωριού. Η αλήθεια είναι πως έχει μεγαλώσει με αυστηρότητα και έχει διαμορφώσει μια ισχυρή προσωπικότητα. 

Πρέπει να μάθει από τώρα να φροντίζει το μελλοντικό της σπίτι, τον άνδρα της και να αναθρέψει σωστά τα παιδιά της. Είμαι περήφανη για κείνη! Το μαγείρεμα τελείωσε. Φάγαμε μια ζεστή σούπα με καλαμποκένιο ψωμί και ξαπλώσαμε νωρίς. Είχε ήδη σκοτεινιάσει. Σκεπαστήκαμε με χοντρά δέρματα ζώων. Το κρύο ήταν τσουχτερό! Το επόμενο πρωί θα σηκωθούμε και πάλι νωρίς. Πρέπει να ξεκουραστούμε!

       «Η γυναίκα με την υδρία», Καραγιάννη Κατερίνα

Μόλις μπήκε η άνοιξη. Όλα γύρω είναι ανθισμένα. Ο άνδρας μου έφυγε από το πρωί για το κυνήγι. Εγώ έμεινα στο σπίτι με τα παιδιά. Είπα στη μεγάλη μου κόρη πως σήμερα θα της μάθω κάποιες από τις δουλειές του σπιτιού. Μεγάλωσε πια. Σε λίγο θα παντρευτεί και θα πρέπει και κείνη να φροντίζει το σπίτι της. Τέτοια εποχή όλες οι γυναίκες του χωριού μας ανεβαίνουμε στο σπήλαιο και πηγαίνουμε προσφορές στη Θεά μας, τη μητέρα Γη, για να καλοπαντρευτούν οι κόρες μας και να κάνουν πολλά και γερά παιδιά. Είπα στην κόρη μου να ετοιμάσει τις προσφορές, δύο μικρά ειδώλια, ένα γυναικείο και ένα ανδρικό, ένα κολιέ από μικρές πετρούλες με ένα μεγάλο κοχύλι και ένα αγγείο με καλαμπόκι. Το αφήσαμε μπροστά στο βωμό , προσευχηθήκαμε στη Θεά και επιστρέψαμε στην καλύβα μας.

Έδειξα στην κόρη μου πώς να φροντίζει τον κήπο, να ποτίζει και να ξεριζώνει τα ζιζάνια και της έμαθα να μαγειρεύει ωραίες χορτόσουπες. Σιγά σιγά θα τα μάθει όλα! Είναι πολύ έξυπνη και μαθαίνει εύκολα!

       «Η γυναίκα με την υδρία», Γεωργίου Σπύρος 

Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωινό. Η γυναίκα πήρε την υδρία της και απομακρύνθηκε από το χωριό. Πήγαινε στο ποτάμι για να φέρει νερό. Είχε πάρει και τα ενδύματα τα δικά της και του άνδρα της για να τα πλύνει στο ποτάμι. Το ποτάμι δεν ήταν πολύ μακριά. Ήταν λίγα μέτρα έξω από το χωριό. Η γυναίκα έκανε κάθε πρωί αυτή τη διαδρομή για να φέρνει νερό για να μαγειρεύει και να έχει καθαρά ρούχα αυτή και ο άνδρας της. Αφού τελείωνε ξαναγυρνούσε στο χωριό αργά το μεσημέρι. 

Το χωριό δεν ήταν μεγάλο. Είχε δώδεκα καλύβες. Τα σπίτια ήταν μικρά, χτισμένα με πέτρες. Η στέγη ήταν φτιαγμένη από καλάμια καλυμμένα με φύλλα. Μέσα το σπίτι είχε ελάχιστα πράγματα. Υπήρχε μια φωτιά στη μέση της καλύβας και άχυρα σκεπασμένα  με δέρματα που χρησίμευαν για κρεβάτι. Τα κρεβάτια αυτά ήταν τοποθετημένα σε κάθε γωνιά  για να μην είναι κοντά στην φωτιά. Στο κέντρο της σκεπής υπήρχε μια τρύπα για να βγαίνει ο καπνός της φωτιάς έξω. 

Μπροστά στο σπίτι υπήρχε ένας μικρός κήπος. Περίμεναν να βρέξει για να ανθίσουν τα λουλούδια  και να μεγαλώσουν τα φυτά. Όταν δεν έβρεχε η γυναίκα έφερνε νερό με την υδρία της και τα πότιζε.

Ο άνδρας πήγαινε για κυνήγι. Σκότωνε τα θηράματά του με τις λόγχες που είχε φτιάξει η γυναίκα. Έψηναν και έτρωγαν το κρέας και η γυναίκα έφτιαχνε με το δέρμα των ζώων σκεπάσματα και χοντρά ρούχα για το χειμώνα.

Στον ελεύθερο χρόνο τους έφτιαχναν με πηλό κεραμικά αγγεία που τα στόλιζαν με χρωματιστά σχέδια τρίγωνα, κύκλους, γραμμές. Μέσα σε αυτά τα αγγεία έβαζαν λίγο κρέας ή καλαμπόκι, σιτάρι κ.ά. και πήγαιναν προσφορές στη θεά του σπηλαίου του Σαρακηνού. Μ΄αυτό τον τρόπο τιμούσαν τη θεά Γη για τα αγαθά που τους πρόσφερε.

     «Η γυναίκα με την υδρία», Κασκαβελιώτη Τριανταφυλλιά

    Σήμερα το πρωί ξύπνησα νωρίς. Ετοίμασα το πρωινό φαγητό για το άνδρα μου. Εκείνος πήγε για κυνήγι με τους άλλους άνδρες του μικρού μας χωριού. Εγώ πήρα την υδρία και πήγα να φέρω νερό από τη λίμνη. Εκεί συνάντησα κάποιες φίλες μου και μιλήσαμε για λίγο. Επέστρεψα νωρίς στο σπίτι, άναψα τη φωτιά , έβαλα στη χύτρα το νερό και ετοίμασα το φαγητό. Ο άνδρας μου επέστρεψε αργά το μεσημέρι με δύο μεγάλους λαγούς. Θα τους μαγειρέψω αύριο! Φάγαμε και γω άρχισα να υφαίνω στον αργαλειό. Μου αρέσει πολύ να υφαίνω! Πρέπει να τελειώσω οπωσδήποτε  αύριο!  

    Νωρίς το απόγευμα πήγαμε στο χωράφι μας  για να δούμε το καλαμπόκι, το σιτάρι και το κριθάρι που άρχισαν να μεγαλώνουν. Ήμασταν πολύ ικανοποιημένοι. Τα φυτά μας μεγαλώνουν συνεχώς. Σκάψαμε για δύο περίπου ώρες το χώμα, βγάλαμε κάποια χορτάρια από το χωράφι και επιστρέψαμε στο σπίτι.

Φάγαμε λίγη πίτα που είχα από χθες και γω συνέχισα να φτιάχνω ένα κεραμικό αγγείο που έφτιαχνα εδώ και μια βδομάδα. Μου αρέσει πολύ να φτιάχνω αγγεία και να αποθηκεύω το καλαμπόκι, το σιτάρι κ.ά. το νερό αλλά και το λάδι της οικογένειας. Φτιάχνω και μικρά ειδώλια από πηλό και τα πηγαίνω στη θεά μας στο σπήλαιο του Σαρακηνού.

Το σκοτάδι γρήγορα έπεσε και πέσαμε για ύπνο. Ήταν μια πολύ κουραστική μέρα και αύριο μας περίμενε μία ακόμη δύσκολη μέρα.

               «Η γυναίκα με την υδρία», Νίκας Δημήτρης

Στην εποχή του λίθου σε ένα μικρό χωριό κοντά στο Σπήλαιο του Σαρακηνού ζούσε ένα νεαρό ζευγάρι. Το σπίτι τους ήταν μικρό αλλά καθαρό και νοικοκυρεμένο. Ήταν φτιαγμένο με κορμούς δέντρων και η οροφή του σκεπαζόταν με ξερά φύλλα και καλάμια από τη λίμνη. Ο άνδρας ήταν γεροδεμένος και δυνατός και πήγαινε συχνά για κυνήγι με τους άλλους άνδρες. Κυνηγούσε λαγούς, αγριογούρουνα και ελάφια. Η γυναίκα έμενε σπίτι, έκανε τις δουλειές του σπιτιού και φρόντιζε το χωράφι τους. Καλλιεργούσαν καλαμπόκι, δημητριακά, σιτάρι. Νωρίς το πρωί πήγαινε με την υδρία της στη λίμνη και έφερνε νερό για να μαγειρέψει το φαγητό. Κάθε φορά που δεν έβρεχε ή η παραγωγή τους κινδύνευε πήγαιναν στο σπήλαιο του Σαρακηνού, προσεύχονταν στη θεά Γη και ζητούσαν τη βοήθειά της. Της πρόσφεραν ένα κολιέ από κοχύλια ή μικρά ανδρικά και γυναικεία ειδώλια. Όταν οι συνθήκες το επέτρεπαν θυσίαζαν στο βωμό της θεάς ένα από τα ζώα τους και πρόσφεραν στη θεά ό,τι είχαν καλαμπόκι, σιτάρι, κριθάρι. Έτρωγαν γύρω από τη φωτιά που έκαιγε πάντα στο κέντρο της καλύβας και αργά το απόγευμα έπεφταν για ύπνο όταν ο ήλιος έδυε και το σκοτάδι κάλυπτε τα πάντα.

       «Η γυναίκα με την υδρία», Ψυχούλας Βασίλης

Στην εποχή του λίθου σε ένα απόμερο χωριό ζούσε ένα ζευγάρι. Το χωριό ήταν χτισμένο κοντά στο σπήλαιο του Σαρακηνού. Εκεί κατοικούσαν δέκα - δώδεκα οικογένειες. Τα σπίτια τους ήταν χτισμένα με ξύλα και πέτρες και συνήθως στο κάθε σπίτι ζούσαν έξι με οκτώ άτομα. Το συγκεκριμένο ζευγάρι ήταν πολύ αγαπημένο και πολύ ευτυχισμένο. 

Η γυναίκα έκανε όλες τις δουλειές του σπιτιού και ο άνδρας που ήταν πιο γεροδεμένος πήγαινε για κυνήγι και καλλιεργούσε μαζί με τη γυναίκα τη γη. Η γυναίκα ύφαινε στον αργαλειό σκεπάσματα και ενδύματα από το μαλλί των προβάτων ή από φυτά όπως το λινάρι. Είχαν ένα σκύλο, που συνόδευε τον άνδρα στο κυνήγι, ένα βόδι και δύο κατσίκες από όπου έπαιρναν το γάλα, το μαλλί, το δέρμα και το κρέας που χρειάζονταν.

Ο  άνδρας εκτός από το κυνήγι κατασκεύαζε διάφορα εργαλεία όπως δρεπάνι για το θερισμό, μυλόπετρα για να αλέθουν τους σπόρους , πέτρινες λόγχες για το κυνήγι κ.ά.

Μέσα στο σπιτικό τους είχαν δεμάτια με άχυρα και δέρματα ζώων για να κοιμούνται. Στη μέση του σπιτιού διατηρούσαν  μία φωτιά για να ζεσταίνονται και να μαγειρεύουν το καθημερινό φαγητό. Σε μία γωνία είχαν διάφορα αγγεία με τρόφιμα και νερό. Ένα απ΄ αυτά ήταν η υδρία που χρησιμοποιούσε η γυναίκα κάθε μέρα για να φέρνει νερό από το ποτάμι. Με το νερό πότιζε τις καλλιέργειες τους τα δημητριακά, το σιτάρι, το καλαμπόκι αλλά και μαγείρευε.

Πολλές φορές μέσα στη βδομάδα  η γυναίκα  ανηφόριζε το μικρό λοφάκι που οδηγεί στο σπήλαιο του Σαρακηνού. Εκεί λάτρευαν τη μητέρα Γη, τη θεά της γονιμότητας. Πήγαινε προσφορές στη θεά μικρά ανδρικά και γυναικεία ειδώλια, μια χούφτα καλαμπόκι ή σιτάρι. Σήμερα το πρωί πρόσφερε στη θεά ένα κολιέ με μικρά λευκά πετραδάκια και ένα κοχύλι. Η θεά   προστάτευε το ζευγάρι και η γυναίκα προσευχόταν  να τους φέρει σύντομα ένα παιδί.

               «Η γυναίκα με την υδρία», Αδάμ Γιώργος

Καλημέρα, κόσμε …όπως κι αν είσαι… με τα καλά σου αλλά και με τα κακά σου… εγώ και ο άνδρας μου δεν πτοούμαστε! Δε μας παίρνει από κάτω! Ζούμε σε ένα μικρό χωριό στολίδι δίπλα στο σπήλαιο του Σαρακηνού. Η μέρα μου και σήμερα θα κυλήσει όπως και χθες. Θα πάω στο ποτάμι με την υδρία μου να φέρω νερό . Από το ποτάμι παίρνουν νερό οι κάτοικοι του χωριού μας αλλά και οι κάτοικοι των γειτονικών χωριών.

Ξεκίνησα νωρίς το πρωί για το ποτάμι. Στην επιστροφή με περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Η καλύβα μας ήταν κατεστραμμένη! Μια αγέλη άγριων ζώων, πιθανότατα μαμούθ, πέρασε μέσα από το χωριό καταστρέφοντας τα πάντα. Μόλις την είδα σ΄ αυτή την κατάσταση στεναχωρήθηκα πολύ. Έπρεπε να την ξαναχτίσουμε από την αρχή εγώ και ο άνδρας μου, πράγμα πολύ δύσκολο! Έπρεπε να καθαρίσουμε τα παλιά υλικά και να κουβαλήσουμε καινούρια. Ο άνδρας μου ήταν στο κοντινό δάσος και μάζευε ξύλα για τη φωτιά. Πήγα να τον συναντήσω και να του πω τα νέα. Αμέσως αρχίσαμε τη δουλειά. Έπρεπε να κόψουμε και να κουβαλήσουμε ξύλα για το νέο μας σπίτι.

Το επόμενο πρωί, πριν ακόμη βγει ο ήλιος, αρχίσαμε το χτίσιμο της νέας καλύβας. Δουλεύαμε όλη μέρα σκληρά χωρίς σταματημό και αργά το βράδυ η καλύβα ήταν έτοιμη!! Ανάψαμε φωτιά μέσα στο σπίτι για να ζεσταθούμε και να ετοιμάσουμε φαγητό. Βράσαμε λίγο καλαμπόκι που είχε διασωθεί από την καταστροφή.

Νωρίς το πρωί ο άνδρας μου πήγε για κυνήγι με τους υπόλοιπους άνδρες του χωριού. Είχαμε ανάγκη από τροφή! Πήρε μαζί του τα αυτοσχέδια μαχαίρια, τις λόγχες από οψιανό και ένα τσεκούρι. Το βράδυ γύρισαν με ένα τεράστιο αγριογούρουνο. Αμέσως ανάψαμε φωτιές σε όλο το χωριό και ψήσαμε το κρέας. Ήμασταν όλοι πολύ κουρασμένοι και πολύ πεινασμένοι! Αργά το βράδυ ξαπλώσαμε όλοι χορτάτοι και ευτυχισμένοι! Ποιος ξέρει τι θα φέρει η αυριανή μέρα;

Ας γράψουμε τα δικά μας χαϊκού...

Αδάμ Γιώργος

Γεωργίου Σπύρος

Δράκου Παναγιώτα

Καραγιάννη Κατερίνα

Κασκαβελιώτη Τριανταφυλλιά

Μαυροδήμου Μαρία

Νίκας Δημήτρης

Ψυχούλας Βασίλης

Το Σαρακηνό 

σπήλαιο βοιωτικό 

ψηλά στο λόφο. 

Λίθινη εποχή 

αντίκρυ στο χωριό μου 

σπήλαιο τρανό.

Δεινοί κυνηγοί

με τις λόγχες οψιανού

χτυπούν ελάφια.

Σεμνή γυναίκα

σφονδύλια τοποθετεί

στον αργαλειό της.

Χλωμό φεγγάρι

το σπήλαιο φωτίζει

αυτό το βράδυ

Καθιστός άνδρας

σε προθήκη Μουσείου

μέσα δεσπόζει.

Ηοmo sapiens!

Στο σπήλαιο έμεναν

άντρες, γυναίκες.

Στο Ακραίφνιο

νεολιθική σπηλιά

βρέθηκε κοντά.

Το καλοκαίρι

στο Σαρακηνό πάνω

περπατούσαμε.

Στο Ακραίφνιο

σπήλαιο ψηλό στέκει

ψηλά στο λόφο.

Ένα πρωινό

στο Μουσείο πήγαμε

το φθινόπωρο.

Γυναίκα φτιάχνει

μικρό πέτρινο κολιέ

στο Ακραίφνιο.

Ένας κυνηγός

που κυνηγούσε νύχτα

λαγούς, ελάφια.

Τα ειδώλια

πήγαμε και είδαμε

μες στο Μουσείο.

Σε ψηλό λόφο

μέγα λίθο βρήκαμε 

το καλοκαίρι.

Μέρα άνοιξης

ανθισμένο λουλούδι

δίπλα στη σπηλιά.

Δυνατή βροχή

δακρυσμένα τα μάτια

μες το χειμώνα.

Βαρύς χειμώνας

μια λίμνη παγωμένη

στο Ακραίφνιο.

Κίτρινο αγγείο

με τρίγωνα και κύκλους

στο Σαρακηνό.

Από ποτάμι

διψασμένη γυναίκα

νερό ζητάει.

Την υδρία της

κουρασμένη γυναίκα

νερό γεμίζει.

  Επτά ιστορίες για το κυνήγι...