Πριν πολλά χρόνια ζούσε ένας διάσημος κατασκευαστής παιχνιδιών. Έφτιαχνε τα πιο όμορφα χειροποίητα παιχνίδια στον κόσμο και τα πουλούσε στο μαγαζί του. Λίγο πριν τα Χριστούγεννα  είχε μια πολύ ωραία ιδέα. Έλιωσε σε δυνατή φωτιά μια παλιά μολυβένια κουτάλα και με το μέταλλο της έφτιαξε εικοσιπέντε πανέμορφα μολυβένια στρατιωτάκια. Ήταν ολόιδια μεταξύ τους, φτιαγμένα από το ίδιο καλούπι. Μόνο ένα ήταν διαφορετικό. Δυστυχώς το μέταλλο της κουτάλας δεν έφτασε για όλα  κι έτσι το αριστερό του πόδι έμεινε λειψό. Έφτανε μέχρι το γόνατο. Αυτό όμως δεν εμπόδιζε το μολυβένιο στρατιωτάκι να στέκεται καμαρωτό σε στάση προσοχής και να κοιτάζει με τόλμη όπως και τα υπόλοιπα στρατιωτάκια.

Ο κατασκευαστής περήφανος για τη δημιουργία του τοποθέτησε τα στρατιωτάκια στο πιο ωραίο σημείο στη  βιτρίνα του μαγαζιού του και καμάρωνε. Ήταν πραγματικά πανέμορφα. Το βλέμμα του στάθηκε για λίγο στο τελευταίο στρατιωτάκι, στο διαφορετικό από τα άλλα και του ψιθύρισε: «Σε περιμένει ξεχωριστή τύχη, μικρέ στρατιώτη. Μπορεί το πόδι σου να είναι λειψό , αλλά η καρδιά  σου είναι  γενναία, γεμάτη καλοσύνη!»

Τα Χριστούγεννα πλησίαζαν.  Ένα μικρό αγόρι περπατούσε με τον πατέρα του στον κεντρικό δρόμο. Κάποια στιγμή πέρασαν μπροστά  από το κατάστημα των παιχνιδιών. Το μικρό αγόρι πλησίασε τη βιτρίνα. Είδε τους καλογυαλισμένους, γενναίους στρατιώτες και φώναξε δυνατά : «Αυτοί! Αυτοί οι  γενναίοι στρατιώτες θέλω να είναι το δώρο μου για τα Χριστούγεννα!! Σε παρακαλώ , πατερούλη… τους θέλω! Δε θέλω τίποτα άλλο. Μόνο αυτούς!"

Ο πατέρας του που δεν του χαλούσε χατίρι μπήκε στο κατάστημα και αγόρασε τα εικοσιπέντε στρατιωτάκια. Γύρισαν στο σπίτι σχεδόν τρέχοντας. Το μικρό αγόρι ήταν τόσο ενθουσιασμένο. Πέταξε το σκούφο, το παλτό και τα γάντια στο πάτωμα και αμέσως έβγαλε τους στρατιώτες από το κουτί τους και τους έστησε στο πάτωμα. Ένας μικρός στρατός. Πόσο όμορφα ένοιωσε! Μόλις όμως είδε το κουτσό στρατιωτάκι είπε: «Τι δουλειά έχεις εσύ ανάμεσα στο γενναίο στρατό μου; Κουτσός στρατιώτης γίνεται; Προβλήματα θα μας δημιουργήσεις στη μάχη… Τι κρίμα!» Ο στρατιώτης τον άκουσε αλλά δεν άλλαξε την έκφρασή του. Γνώριζε  καλά πως ένας στρατιώτης δεν υποκύπτει, δεν κλονίζεται,  δεν ταράζεται από  τέτοια λόγια.

«Θα σε βάλω εδώ στην τελευταία σειρά, ώστε να μη φαίνεται το κουτσό σου πόδι. Οι φίλοι μου θα με κοροϊδεύουν αν σε δουν. Κουτσός στρατιώτης! Πού ακούστηκε;» του είπε. Ο μολυβένιος στρατιώτης στεκόταν χωρίς ίχνος πόνου, δυσαρέσκειας ή θυμού. Ήξερε πως ο στρατιώτης είναι πλασμένος για πολλές και δύσκολες μάχες. Μία μάχη είναι κι αυτή. 

Στο δωμάτιο υπήρχαν πολλά παιχνίδια ξεχώριζε όμως ένα πανέμορφο κάστρο με πολύχρωμα φωτάκια. Από την κεντρική πόρτα του κάστρου, που ήταν ανοιχτή, φαινόταν μια πανέμορφη μπαλαρίνα. Στηριζόταν στο ένα της πόδι και το άλλο το είχε σηκώσει ψηλά κάνοντας μια δύσκολη χορευτική φιγούρα. Ήταν φτιαγμένη από χαρτί και φορούσε ένα τούλινο λευκό φόρεμα στολισμένο με αστεράκια. «Τι πανέμορφο πλάσμα!» ψιθύρισε ο στρατιώτης κι ένοιωσε την καρδιά του να χτυπά τόσο δυνατά, που κόντεψε να χάσει την ισορροπία του. 

«Μένει σ΄ αυτό το κάστρο. Σίγουρα θα είναι πολύ πλούσια… εγώ είμαι ένας απλός στρατιώτης. Έχω για σπίτι ένα απλό χάρτινο κουτί που το μοιράζομαι με άλλους εικοσιτέσσερις στρατιώτες. Σιγά μη με προσέξει…» Προσπάθησε να πάρει το βλέμμα του από πάνω της αλλά ήταν αδύνατο! Την κοιτούσε συνεχώς και ενώ λαχταρούσε τόσο πολύ να του ρίξει μια ματιά κι αυτή, την ίδια στιγμή έτρεμε μήπως και το κάνει. «Η καρδιά μου σου ανήκει μικρή μπαλαρίνα. Εσύ της δίνεις ζωή! Την κάνεις να χορεύει!» ψιθύρισε. Μπορεί να ήταν γενναίος αλλά μπροστά της ένοιωθε αδύναμος. Μπροστά της έχανε το θάρρος του.

Εκείνη τη στιγμή πετάχτηκε σαν ελατήριο μέσα από ένα ξύλινο κουτί ένα αλλόκοτο πλάσμα με τεράστιο κεφάλι και μεγάλο στόμα. Ήταν τρομαχτικό! Ένα απαίσιο τέρας. «Μην ονειρεύεσαι στρατιώτη» είπε «και πάρε αμέσως τα μάτια σου από πάνω της! Αυτό το κορίτσι είναι δικό μου! Αν τολμήσεις να το ξανακοιτάξεις θα έχεις άσχημο τέλος». Ο στρατιώτης δεν κουνήθηκε από τη θέση του και αγνόησε το απαίσιο αυτό πλάσμα. Συνέχισε να κοιτάζει το κορίτσι και να της ψιθυρίζει τρυφερά λόγια αγάπης. Τέτοιες  απειλές είναι αστείες για ένα στρατιώτη. Δεν τον φοβίζουν. Η όμορφη μπαλαρίνα συνέχισε να στέκεται στο ένα πόδι  και να χορεύει. Δεν άκουσε τίποτα από όλα αυτά

«Θα σε βάλω εδώ στο παράθυρο που είναι η πιο δύσκολη και επικίνδυνη θέση! Μόνο εσένα εμπιστεύομαι για αυτή τη δύσκολη αποστολή!». Αυτό το άκουσαν όλα τα παιχνίδια εκτός από τη μπαλαρίνα που ήταν συγκεντρωμένη στη δύσκολη χορευτική φιγούρα… το άκουσε και το απαίσιο, τρομακτικό πλάσμα. Ο στρατιώτης έδωσε σημασία στα λόγια του αγοριού. Ένας στρατιώτης δεν παρασύρεται από τιμές και ωραία λόγια. Κάνει απλά το καθήκον του!

Ήταν μια φοβερή πτώση! Στριφογύριζε καθώς έπεφτε σφίγγοντας το τουφέκι του στον ώμο. Το χρυσό μετάλλιο ξεκόλλησε από το στήθος τους και χάθηκε στον αέρα. Ο ίδιος προσγειώθηκε με τη ξιφολόγχη του να καρφώνεται στο δρόμο. Αν και με το κεφάλι προς τα κάτω παρέμενε καμαρωτός σε στάση προσοχής. «Πόσο γρήγορα άλλαξε η ζωή μου;» σκέφτηκε «Αλλά έτσι είναι η ζωή του στρατιώτη, απρόβλεπτη, γεμάτη δυσκολίες, γεμάτη μάχες!». Αυτό που δεν άλλαξε ήταν τα αισθήματά του για την όμορφη μπαλαρίνα. Με το κεφάλι κάτω και το στόμα καλυμμένο με   χώμα της έλεγε ψιθυριστά λόγια αγάπης. Αν και μιλούσε χαμηλόφωνα αισθανόταν πως η γη τον  άκουγε με προσοχή και πως τα λόγια του έφταναν στη χωμάτινη καρδιά της που ήταν γεμάτη καλοσύνη, αγάπη  και κατανόηση...

Ξαφνικά μια φοβερή λάμψη έσκισε τον ουρανό και ακούστηκε μια εκκωφαντική βροντή. Ο στρατιώτης έμεινε ακλόνητος. Ίσως να φοβήθηκε ίσως και όχι. Το μόνο που έκανε ήταν να φωνάξει δυνατά: «Σ΄ΑΓΑΠΩΩΩΩ!!» και μετά ξαφνιασμένος και ο ίδιος από τη φωνή του σώπασε. Η φωνή του σκεπάστηκε από τη βροντή. Κανείς δεν την άκουσε. Πόσο υπέροχη είναι η λέξη «αγαπώ»! Απλή, αφράτη και στρογγυλή! Δεν έχει γωνίες για να πονέσει. Ο στρατιώτης την επαναλάμβανε μέσα του συνεχώς και την ένοιωθε σα χάδι. Δεν ήταν μόνος…

Το πρωί δύο φτωχά παιδιά πέρασαν κάτω από το σπίτι του αγοριού. Συνεχώς έψαχναν κάτι να βρουν. Κάτι γυαλιστερό, κάτι πολύτιμο. Αμέσως είδαν το μολυβένιο στρατιώτη. Τον πήραν γεμάτα χαρά και τον καθάρισαν από τη λάσπη. Έφτιαξαν μια χάρτινη βαρκούλα από μια παλιά εφημερίδα και τον έβαλαν όρθιο μέσα σ΄ αυτή. «Κοίτα πόσο γενναίος είναι! Κοίτα πώς στέκεται καμαρωτός! Πανέτοιμος για μάχη και ας έχει ένα πόδι...» είπαν. Τον τοποθέτησαν σε  ένα από τα αυλάκια που σχημάτιζαν τα νερά της βροχής και τον άφησαν να παρασυρθεί από το ρεύμα. «Καλό ταξίδι, στρατιώτη! Καλό ταξίδι...» φώναξαν. Ο Στρατιώτης ένοιωσε κάποια περηφάνια. Συνέχισε να κοιτάζει μπροστά διατηρώντας την ισορροπία του ενώ η βαρκούλα ανεβοκατέβαινε και στριφογύριζε καθώς κυλούσε το νερό.

Το ποταμάκι από τα βρόχινα νερά έφτασε σε έναν αγωγό και από κει έπεσε με φόρα μέσα σ΄ ένα  σκοτεινό υπόνομο που ήταν γεμάτος ποντίκια. Ο στρατιώτης παρά τη δύσκολη πτώση κατάφερε να σταθεί όρθιος μέσα στη βαρκούλα που είχε αρχίσει να μαλακώνει και να λιώνει. «Στοπ!» φώναξε ένας χοντρός, κατάμαυρος ποντικός που στεκόταν στην είσοδο του υπονόμου. «Πού πας κύριος έτσι βιαστικά; Διαβατήριο γρήγορα. Κανείς δεν περνάει από δω χωρίς την άδειά μου. Τα χαρτιά σου τώρα!». Ο στρατιώτης δεν του έδωσε σημασία. Στεκόταν πάνω στη βαρκούλα που τώρα πήγαινε πιο γρήγορα. Η σκέψη του ήταν στην όμορφη μπαλαρίνα. «Σ’αγαπώ» ψιθύριζε ασταμάτητα. Πόσο του έλειπε!  Άραγε θα την ξανάβλεπε; Ο ποντικός έτρεξε ξοπίσω του φωνάζοντας: «Πιάστε τον, πιάστε τον ! Είναι εχθρός, είναι κατάσκοπος, είναι επικίνδυνος, είναι τρομοκράτης, είναι… Σταματήστε τον!». Μέσα στον υπόνομο ακούγονταν από παντού τρομακτικές φωνές και κινούνταν απειλητικές τεράστιες σκιές προς τη βάρκα του. Εκείνος συνέχιζε να ψιθυρίζει: «Σ΄αγαπώ!».

Τα νερά του ποταμού σύντομα έφτασαν στη θάλασσα. Η χάρτινη βαρκούλα αναποδογύρισε και διαλύθηκε μέσα στο νερό. Ο στρατιώτης πάλευε με τα άγρια κύματα. Τον πετούσαν πότε ψηλά, πότε χαμηλά, τον στριφογύριζαν. Ακόμη και τότε όσο κι αν ζαλιζόταν, έσφιγγε πάνω του το όπλο του και ψιθύριζε ατάραχος «Σ΄αγαπώ». Σε λίγο η ήχος της θάλασσας μετατράπηκε για το στρατιώτη σε εξαίσια μουσική. Ένα βάλς τρυφερό και γρήγορο. Φανταζόταν πως κρατούσε σφιχτά την αγαπημένη του μπαλαρίνα και χόρευαν στριφογυρίζοντας μέσα στο νερό! Έκαναν απίθανες φιγούρες, χαμογελούσαν και ήταν ευτυχισμένοι!