Γεια σας!! Είμαι ο κούρος του Ακραιφνίου και το όνομά μου είναι Ακραιφνεύς. Τα τελευταία χρόνια ζω στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών. Μπορείτε να με επισκεφτείτε στην έβδομη ενότητα του Μουσείου που είναι αφιερωμένη στην Αρχαϊκή εποχή. Είμαι τοποθετημένος στο βάθρο 121. Δίπλα μου στέκονται και άλλοι κούροι από το Ακραίφνιο. Δυστυχώς, στο πέρασμα των χρόνων έχουν φθαρεί περισσότερο από μένα και δε μπορείτε να δείτε τα όμορφα πρόσωπά τους με το χαρακτηριστικό αρχαϊκό  μειδίαμα...  

Είμαι πολύ περήφανος  για την καταγωγή μου και πολλές φορές νοσταλγώ τον τόπο μου, το Ακραίφνιο. Αναρωτιέμαι συχνά  πώς να είναι σήμερα.  Ο Ναός του Απόλλωνα στέκει ακόμη αγέρωχος ψηλά στο λόφο; Έρχονται ακόμη άνθρωποι από όλη την Ελλάδα αλλά και από τα βάθη της Ανατολής για να πάρουν χρησμό; Οι υπόλοιποι κούροι είχαν καλύτερη μοίρα από μένα; Κοσμούν ακόμη το δρόμο που οδηγεί στο Ναό και τα ιερά; Στο χωριό οι άνθρωποι ζουν ακόμη μια ήρεμη κι ευτυχισμένη ζωή κάτω από την προστασία του θεού Απόλλωνα; Οι τεχνίτες και οι μικροπωλητές σε όλες τις γωνιές του χωριού, στην αγορά αλλά και στα κτήρια γύρω από το Ναό  διαλαλούν ακόμη την πραμάτεια τους και γεμίζουν με τις φωνές τους τον αέρα;

Πριν από λίγο καιρό μία ομάδα παιδιών, μαθητών του Γυμνασίου του Ακραιφνίου με την καθηγήτριά τους ήρθαν να με δουν. Φόρεσα το ωραιότερό μου χαμόγελο γι΄ αυτούς. Με φωτογράφιζαν συνεχώς, σημείωναν κάτι (ποιος ξέρει τι;) και με κοιτούσαν με θαυμασμό. Ήμουν τόσο χαρούμενος!

Μετά από μία ώρα έφυγαν... Οι δικοί μου άνθρωποι έφυγαν. Η νοσταλγία για τον τόπο μου έγινε ακόμη πιο έντονη. Ήθελα τόσο πολύ να φύγω από δω, να ξεκολλήσω από αυτό το βάθρο και να πάω πίσω , στα μέρη μου... 

Μετά από πολλή σκέψη το αποφάσισα! 

Και γιατί όχι; Γιατί να μη φύγω για λίγο; Κανείς δε θα με καταλάβει... Θα φύγω μια μέρα που το Μουσείο θα είναι κλειστό. Μια Κυριακή... Τι υπέροχη ιδέα!!

Η μέρα έφτασε!! Πριν το καταλάβω βρέθηκα να περπατώ μέσα σε καλοσπαρμένα χωράφια. Τι ωραίος κάμπος!! Αλλά ...πόσο διαφορετικό ήταν το τοπίο γύρω μου! Πού είναι η λίμνη; Για λίγο φοβήθηκα πως είχα χάσει το δρόμο μου. Ευτυχώς το βουνό μου ήταν εκεί. Στην κορυφή του είναι το σπίτι μου, ο Ναός του Απόλλωνα. Παραμένει εκεί, ακλόνητο κι ας πέρασαν τόσοι αιώνες.

Πριν το χωριό αποφάσισα να επισκεφτώ το παλιό σπήλαιο. Σπήλαιο του Σαρακηνού άκουσα να το λένε στο Μουσείο. Σε αυτό το σπήλαιο οι άνθρωποι που κατοικούσαν τον τόπο μου χιλιάδες χρόνια πριν από μένα λάτρευαν τους θεούς τους. Ήταν γεμάτο προσφορές (ειδώλια ανδρικά και γυναικεία, κοσμήματα, αγγεία, όπλα κ.ά. ). Δυσκολεύτηκα πολύ να ανέβω! Τα σκαλιά ήταν κατεστραμμένα και απότομα. Έφτασα με πολλή προσπάθεια. Δυστυχώς δεν μπορούσα να μπω μέσα. Ένας πέτρινος τοίχος και μια συκιά έφραζαν  την είσοδο. Κοίταξα από ένα κενό. Τίποτα! Η σπηλιά ήταν άδεια! Απογοήτευση…

Στην είσοδο του χωριού άκουσα παιδικές φωνές. Τα βήματά μου με οδήγησαν έξω από ένα μεγάλο κτήριο. Γυμνάσιο Ακραιφνίου διάβασα. Ώστε αυτό είναι το σχολείο!

Πλησίασα όσο πιο κοντά μπορούσα. Δεν ήθελα να με δει κανένας. Στη δική μου εποχή δεν υπήρχαν σχολεία. Τα παιδιά - για να είμαι πιο ακριβής τα αγόρια - μάθαιναν γραφή, ανάγνωση και αριθμητική από τους παιδαγωγούς στα σπίτια τους. Τα κορίτσια δε μάθαιναν γράμματα. Μάθαιναν να πλέκουν, να υφαίνουν και βοηθούσαν τη μητέρα τους στις δουλειές του σπιτιού. Άλλαξαν πολύ τα πράγματα! 

Αααα , να τα παιδιά! Τα βλέπω! Τη Ροέλα και την Ιωάννα, το Δημήτρη, τον Κωνσταντίνο, τον Ορέστη, τον Ιωάννη! Να και ο άλλος Κωνσταντίνος ! Η Κυβέλη  με την Ελπίδα παίζουν με μια μπάλα! Να και ο  Δημήτρης! Kάθεται στα σκαλιά! Πόσο χαίρομαι που τους βλέπω!

Αποχαιρέτησα τους μικρούς μου φίλους και ξεκίνησα για το σπίτι μου. Ανέβαινα αργά αλλά σταθερά το μονοπάτι που θα με οδηγούσε στο Ναό του Απόλλωνα. 

Όλα ήταν διαφορετικά! 

Παλιά ο λόφος ήταν γεμάτος δέντρα και μοσχοβολούσε παντού ρίγανη και θυμάρι! Τώρα...

Έφτασα στην κορυφή του λόφου...

Πού είναι ο Ναός του Απόλλωνα; Πού είναι όλοι;