Υπεύθυνοι υλοποίησης προγράμματος:

Τσιριγώτη Ελένη (Α'1)

Κωνσταντούλια Μαίρη (Α'2)

Καραλή Χρυσούλα (Δ'1)

Σιδηροπούλου Ανθή (Δ'2)

Αβρανά Παρασκευή (Δ'3)

4ο ΔΣ Γλυφάδας

Όταν κατοικούσαν οι νεράιδες στη γη, ίδρυσαν τη νεραϊδοπολιτεία τους στο δάσος, με τα μαγικά λουλούδια.

Στο κέντρο της νεραϊδούπολης, έχτισαν ένα κάστρο για τη βασίλισσά τους. Ο υπόλοιπος νεραϊδοπληθυσμός ζει και δημιουργεί στα νεραϊδοδεντρόσπιτά τους.

Στο βουνό με τα ξωτικά, ζούσε η γκρινιάρα αδερφή της νεραϊδοβασίλισσας, η Ολίβια. 

Συχνά, έστελνε τα πιστά, άτακτα ξωτικά της, να πειράζουν και να τσιμπάνε τα νεραϊδομωρά στις κούνιες τους. Οι νεραϊδοφύλακες, όμως, άγρυπνοι φρουροί -πάντα- δεν άφηναν να πάθει κανένα μωρό κακό. Η Ολίβια είχε σκάσει από τα νεύρα της! Ήθελε τόσο πολύ τον θρόνο της αδελφής της…

Πέρασαν επτά χρόνια και επέστρεψε, στο διπλανό δάσος των αρκούδων, ο δράκος, "Κρίτσι-Κρίτσι-Τσουφ-Τσουφ", ο αφέντης της φωτιάς.

Όταν θύμωνε, έστελνε τη φωτιά του και κατέστρεφε πολλά νεραϊδόδεντρα και νεραϊδολούλουδα. Εκτός από αυτό, με μια βαθιά ανάσα του, κατάφερε να κάψει και κάποιους από τους φύλακες της νεραϊδοπολιτείας! 

Μα η τόσο καυτή αναπνοή του, τελικά, έκαψε και τον ίδιο… τον έκανε να πέσει άρρωστος, βαριά, στο κρεβάτι. Μάλιστα, και το self test του βγήκε θετικό! 

Οι καλές μας νεράιδες τον συμπόνεσαν, παρά την κακή του συμπεριφορά… Βλέπετε, αν κάποιος ξέρει να αγαπά, δεν κάνει εξαιρέσεις! Έτσι, σύντομα, ο δράκος μας, "Κρίτσι-Κρίτσι-Τσουφ-Τσουφ", εκτός από το ότι έγινε καλά, μετατράπηκε και σε έναν καλό, γλυκό και αξιαγάπητο δράκο.

Φανταστείτε ότι τη φωτιά που έβγαζε από το στόμα του, τη χρησιμοποιούσε, πλέον, μονάχα για να βοηθά φίλους του να λιώνουν μέταλλα, για να φτιάχνουν εργαλεία και να… ψήνουν σουβλάκια, στις μεγάλες γιορτές της νεραϊδοπολιτείας τους!

Μια φορά, όμως, η Ολίβια, άκουσε από τα κουτσομπόλικα ξωτικά της, ότι ο δράκος είχε γίνει, πια, καλός φίλος και φύλακας των νεραϊδών. Ένιωσε τόση ζήλια που σκέφτηκε έναν πονηρό τρόπο να πάρει τον δράκο με το μέρος της. Ένα βράδυ, έστειλε τα ξωτικά της να υπνωτίσουν με μια γλυκιά μελωδία τον δράκο και να τον μεταφέρουν στο κάστρο της. Έτσι κι έγινε…

Όταν, όμως, ο δράκος "Κρίτσι-Κρίτσι-Τσουφ-Τσουφ" ξύπνησε, δε θυμόταν, πια, ποιος ήταν… Η Ολίβια τον έπεισε πως ήταν ο φύλακάς της και πως έπρεπε να κάψει με τη φωτιά του τη νεραϊδοπολιτεία, γιατί οι νεράιδες ήθελαν να της κάνουν κακό. Ο δράκος, ζαλισμένος και μπερδεμένος, όπως ήταν, δέχτηκε να κάνει το θέλημά της. 

Καθώς, όμως, πήγαινε στον δρόμο για τη νεραϊδοπολιτεία, ξαναβρήκε τη μνήμη του και θυμήθηκε το καλό που του είχαν κάνει οι νεράιδες. Θύμωσε, όταν κατάλαβε πως η Ολίβια τον είχε ξεγελάσει κι έβγαζε φωτιές από τα ρουθούνια του. 

Αποφάσισε, λοιπόν, να της ανταποδώσει την ανέντιμη συμπεριφορά της με μια έξυπνη παγίδα. Πήγε στη νεραϊδοπολιτεία κι ενημέρωσε, αμέσως, τις νεράιδες για όσα του συνέβησαν και, όλοι μαζί, κατέστρωσαν ένα σχέδιο, για να της δώσουν ένα καλό μάθημα…