4ο ΔΣ Γλυφάδας

Σχολικό έτος: 2022-2023

Κάποτε, σε ένα χωριό δίπλα στη θάλασσα, ζούσε ένας σοφός γέροντας. Του άρεσε να κάθεται στη βεράντα του και να κοιτά τη θάλασσα. Για να μη νιώθει μοναξιά, είχε κρεμάσει ένα ασημένιο κουδουνάκι στη σκεπή της βεράντας.

Μόλις φυσούσε λίγο ο αέρας, το ασημένιο κουδουνάκι χτυπούσε χαρούμενα. Ο γέροντας περνούσε ώρες και ώρες στη βεράντα του. Χάζευε τη θάλασσα, άκουγε το κουδουνάκι και χαμογελούσε ευτυχισμένος.

Στο ίδιο χωριό, ζούσε κι ένας φαρμακοποιός. Ήταν πολύ δυστυχισμένος, γιατί οι δουλείες του δεν πήγαιναν καλά κι ήταν τόσο λυπημένος, που δεν ήξερε τι να κάνει.

Αποφάσισε, λοιπόν, να πάει στον γέροντα και να ζητήσει τη συμβουλή του. Όταν έφτασε σπίτι του, τον είδε να κάθεται ευτυχισμένος, δίπλα στη θάλασσα. Μόλις άκουσε τον γλυκό ήχο του κουδουνιού, κατάλαβε το γιατί. 

Έτσι, ζήτησε από τον γέροντα να του δανείσει, για λίγο, το κουδουνάκι. «Γιατί όχι;», είπε εκείνος. «Σε παρακαλώ, όμως, να μου το επιστρέψεις, γιατί, χωρίς αυτό, είμαι δυστυχισμένος». Ο φαρμακοποιός τον ευχαρίστησε και υποσχέθηκε να του φέρει το κουδουνάκι, την άλλη μέρα.

Όταν πήγε σπίτι του, έβαλε το κουδουνάκι στον κήπο του κι ο ήχος του ήταν τόσο χαρούμενος, που ο φαρμακοποιός χαλάρωσε, η ζωή του φάνηκε όμορφη και άρχισε μονομιάς να χορεύει....

Την επόμενη μέρα, ο φαρμακοποιός δε φάνηκε από το σπίτι του γέροντα και εκείνος είχε, κιόλας, χάσει το κέφι του, χωρίς το κουδουνάκι του... Έβγαινε στον δρόμο και κοιτούσε μήπως ερχόταν κανείς. Αλλά, πού…

Έτσι, όταν πήγε πια μεσημέρι, ο γέροντας φώναξε έναν μαθητή του, τον Τσιάο, και του είπε:

«Πήγαινε μέχρι το σπίτι του φαρμακοποιού, σε παρακαλώ. Χτες, του δάνεισα το ασημένιο κουδουνάκι μου, μα ξέχασε να μου το επιστρέψει. Πες του ότι τον περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία!».

Ο γέρο σοφός θυμωμένος φώναξε ένα άλλο μαθητή του, τον Κοτάρο, και του είπε:

«Τρέχα στο σπίτι του φαρμακοποιού και πες του να μου φέρει αμέσως το ασημένιο κουδουνάκι. Κι αν συναντήσεις στο δρόμο τον Τσιάο, πες του πως πρέπει να ντρέπεται που δεν ακούει το δάσκαλο του!»