Aмир живееше во мало, мирно село со своето семејство. Сакаше да игра фудбал со другарите и да оди на училиште.

Едвај чекам утре повторно да играм со моите другари!

Еден ден во нивната земја започнаа немири. Улиците повеќе не беа безбедни, а семејството на Амир беше загрижено.

Амир, мора да останеме заедно и да бидеме внимателни.

Зошто повеќе не можам да одам на игралиштето?

Ова не е лесно, но сакаме да бидеш безбеден.

Родителите на Амир донесоа тешка одлука. Мораа да ја напуштат својата земја за да најдат безбедно место за живеење.

Ќе ми недостига мојот дом.

Патувањето беше долго и напорно. Амир носеше мал ранец со неколку драги спомени.

Кога ќе пристигнеме?

Уште малку. Биди храбар.

По многу денови, семејството пристигна во нов град. Сè беше поинакво – улиците, јазикот и луѓето.

Сè ми изгледа толку непознато.

Полека ќе се навикнеме.