Оделе во шума двајца другари и наеднаш пред нив изрипала мечка.

Едниот избегал, се изјазил на едно дрво и се скрил, а другиот останал на патот. Ништо не му останало, туку се ничкосал и се сторил мртов.

Дошла мечката, почнала да го душка, си рекла дека е мртов и си заминала.

Тогаш слегол другиот од дрвото и почнал да се смее: „Што ти шепотеше мечката на увото“?

„Ми рече да не се дружам со луѓе што ги оставаат своите другари кога имаат мака“.