This book was created and published on StoryJumper™

©2010 StoryJumper, Inc.   All rights reserved.

Publish your own children's book: 

www.storyjumper.com

     „Kochany królu Maciusiu, mój tatuś był bardzo niedobry, 

bił mamusię, bił dzieci i przeklinał – i pieniędzy nie dawał...”  

- Próbuję czytać, ale przez otwarte drzwi z sąsiedniego 

pokoju słyszę w   TV ożywioną dyskusję o tym, czy gimnazja 

są potrzebne – a to, że trudny wiek... że dzieci się nie zdążą 

poznać i czują się obco, nieswojo... że przemoc... I tutaj 

najdrastyczniejsze przykłady – trzynastoletnia 

„nożowniczka” 

z Krakowa, samobójstwo dręczonej czternastoletniej Ani z 

Gdańska, pobyt w zakładzie psychiatrycznym gimnazjalistki 

wyśmiewanej przez rówieśników – tylko dlatego, że była za 

gruba, itp....

    Nie chcę tego słuchać! 

    Zamykam drzwi do pokoju i wracam do lektury:

    „... A teraz jest taki dobry i kochany. I mówi: „Maciuś mnie 

nauczył, jak żyć trzeba”. 

Nie chcę słuchać, jak zły jest świat, ale nie mogę przestać o 

tym myśleć. To przecież świat moich rówieśników, świat w 

którym żyję.   Po dawnych tragediach przycichł medialny szum, 

milczenie zaczęło powoli wymazywać je z naszej pamięci.  

A tu znowu powrót do nich?! Nie można o tym milczeć i nie 

można pozostać obojętnym. 

    To chyba jakaś podpowiedź?!    

    Maciuś - przywołany bohater, król-reformator walczący 

o sprawiedliwość i prawa dzieci, za mały by udźwignąć koronę 

i odpowiedzialność za świat. Cóż?! - reformy   zakończyły się 

fiaskiem. Wygnany na bezludną wyspę, stał się filozofem – 

rozmyśla różne kwestie: czym jest sprawiedliwość, szacunek, 

odpowiedzialność, i ogólnie - czym jest los. I proszę - „mały 

wielki” sukces. Właśnie jakaś dziewczynka przesyła 

podziękowanie. Maciuś zmienił jej tatusia, „nauczył, jak żyć 

trzeba”, sprawił, że jakieś dziecko zaczęło być szczęśliwe.     

      W głowie kłębią się różne myśli...

Janusz Korczak swoje życie poświęcił walce o dobro dziecka, 

walce o jego prawa – do miłości, do szacunku, do śmierci…. Był 

przekonany, że reforma świata to reforma wychowania. Dla 

swoich podopiecznych stworzył jasne prawa i obowiązki; to 

dzieci rozstrzygały spory, decydowały o karach (bardzo 

rzadko) i uniewinnieniu – daniu drugiej szansy.   Choć pod 

koniec życia wspominał o poczucie winy, spowodowanej 

porzuceniem „szpitala i chorego dziecka”, aby stać się 

„rzeźbiarzem duszy dziecięcej” to nagrodą okazały się słowa 

wychowanka: 

    „ - Gdyby nie ten dom, nie wiedziałbym, że są na świecie 

ludzie uczciwi, którzy nie kradną. Nie wiedziałbym, że można 

mówić prawdę. Nie wiedziałbym, że są na świecie sprawiedliwe 

prawa”.

    A więc kierunek wyznaczony: „sprawiedliwe prawa” i nauka, 

„jak żyć trzeba”.

      Myślę, że młodzież ma zawsze i wszędzie podobne 

problemy, nie ma większego znaczenia, dzisiaj, czy sto lat 

temu, w mojej szkole czy gdzieś na końcu świata. Rozwój 

cywilizacji zmienia się tylko zewnętrzną otoczkę – inne są 

narzędzia pracy, moda, technologia, środki komunikacji, 

transportu, formy spędzania wolnego czasu itp. Zawsze jednak 

młody człowiek staje wobec tych samych problemów: kim 

jestem? po co jestem?   co jest w życiu ważne? kim jest dla 

mnie drugi człowiek? czym jest prawdziwa przyjaźń? miłość? 

co chcę w życiu robić? czym jest wolność i jakie są jej granice? 

Jednym słowem – jak żyć? Wszystkie inne problemy są tylko 

pochodnymi, są „mutacjami”   tego jednego podstawowego: nie 

wiemy, jak żyć.

Jest też inna możliwość – zamknie się w sobie, będzie czuło się 

nic nie warte i nikomu nie potrzebne, a ponieważ „nieszczęścia 

chodzą parami” dojdą to tego   również niepowodzenia 

szkolne.Podobnie przemoc rodzi się w domu, w którym 

zdawałoby się, jest wszystko. Rodzice spełniają każdą ich 

zachciankę, każdy kaprys – najnowsze elektroniczne gadżety, 

drogie markowe ciuchy...   Ale to wszystko za cenę 

kompletnego braku czasu. Zamiast szczerej rozmowy wysoko 

postawiona poprzeczka: „Haruję, żebyś miał wszystko! Ja w 

twoim wieku tego nie miałem! Dlaczego nie piątka ze 

sprawdzianu? Za mało się uczysz!”... A może dziecko   nie jest 

aż tak zdolne, może co innego je interesuje? Może chciałoby 

odpocząć, spotkać się z kolegą i pograć w piłkę?

You've previewed 10 of 16 pages.

To read more: