Οι περιπέτειες της Νερίν 

Μια μικρή Νεράιδα της Σταγόνας και του Νερού,γεννήθηκε στο 2ο Πειραματικό Δημοτικό Σχολείο Ιωαννίνων.

ήταν πολύ όμορφη και γεμάτη καλοσύνη.

Τα παιδιά την καμάρωναν πολύ και της μιλούσαν με αγάπη.

Της ζήτησαν να μείνει για πάντα μαζί τους.

Μα η Νερίν, αυτό ήταν το όνομά της, ήταν ανήσυχη, της άρεσε να ταξιδεύει συνεχώς, σαν το νερό, να κινείται, να τραγουδάει…

«Πού πας;» φώναξαν τα παιδιά.

 «Θα ξαναγυρίσω!», τους υποσχέθηκε εκείνη. «Τώρα θέλω να κάνω ένα νερένιο ταξίδι στην Ελλάδα και στην Κύπρο!» 

Το ρυάκι κυλούσε γοργά. Η Νερίν αναποδογύριζε αλλά πολύ το ευχαριστιόταν. Ήξερε καλό κολύμπι. Σύντομα βρέθηκε στη θάλασσα. Εκεί να δεις κολύμπι, τι βουτιές, τι απλωτές, τι ανάσκελο…

Κάποια στιγμή, ένιωσε ανάλαφρη. Ο ήλιος είχε ζεστάνει τις πάνω σταγόνες της θάλασσας κι αυτές έγιναν σαν σαπουνόφουσκες ελαφριές… κι ανέβαιναν, όλο ανέβαιναν στον καταγάλαζο ουρανό. Σε μια τέτοια σταγόνα ταξίδευε και η Νερίν.

 Σύντομα οι σταγόνες έγιναν πολλές, ο παγωμένος αέρας ψηλά στον ουρανό τις κρύωσε κι εκείνες αγκαλιάστηκαν σχηματίζοντας ένα μεγάλο σύννεφο. 

Και τότε, μια ωφέλιμη βροχούλα άρχισε να πέφτει στη Γη και μαζί και η Νερίν γελώντας και διασκεδάζοντας. «Ουου πέφτω, πόσο όμορφα πέφτω!» φώναξε.

Προσγειώθηκε σε μια όμορφη καταγάλανη λίμνη, τη Μικρή Σβάλα της Εύβοιας, βγήκε στην όχθη κι έμεινε να θαυμάζει την απέραντη ομορφιά. Κάπου κοντά, διέκρινε και μια μεγαλύτερη λίμνη, την Μεγάλη Σβάλα. Τότε άκουσε δίπλα της μια φωνούλα. «Ποια είσαι εσύ; Κι από πού ήρθες;». Ήταν μια λιβελούλα με τα πιο όμορφα χρώματα που είχε δει ποτέ η Νερίν.

 «Με λένε Νερίν κι έρχομαι από τα Ιωάννινα.                                   Ταξίδεψα μ’ ένα ρυάκι, ανέβηκα στον ουρανό με υδρατμούς, μπήκα σ΄ ένα σύννεφο και προσγειώθηκα εδώ με τη βροχή. Εσύ ποια είσαι;»

«Είμαι η Λίβια η Λιβελούλα. Ζω εδώ στη λίμνη Σβάλα αρκετό καιρό. Αλήθεια, ξέρεις τι σημαίνει Σβάλα;» 

«Όχι» απάντησε η Νερίν κι έσκυψε το κεφαλάκι της.

«Σβάλα σημαίνει Σουβάλα, δηλαδή ¨τόπος με Νερό¨, απάντησε η Λίβια.

«Ουου, πόσο μου αρέσουν οι τόποι με νερό!», απάντησε η Νερίν. Γι΄ αυτό έφυγα από το σχολείο των Ιωαννίνων, όπου γεννήθηκα.  Θέλω να δω όσο περισσότερους τέτοιους τόπους μπορώ!» 

«Χα, βρήκες την καλύτερη παρέα!» είπε η Λίβια. Ανέβα στην πλάτη μου και… φύγαμε!»

Κι έτσι έγινε. Η Νερίν στρογγυλοκάθισε στην πλάτη της Λίβια και ξεκίνησαν το νερένιο ταξίδι τους. Πήγαν… και πού δεν πήγαν!...

Είδαν τους καταρράκτες του Γερακιού, του Δρυμώνα και του Βελλά, τους ποταμούς Νέστο, Αγγίτη και Νηλέα, τις λίμνες Πολυφύτου, Μεταλλείων και Σμοκόβου, τις πηγές του Αγγίτη, της Αγίας Βαρβάρας και του Αγίου Δημητρίου, ρέματα, φράγματα, γέφυρες, βρύσες… Γέμισε η ψυχή τους ΝΕΡΟ… 

Ταξίδευαν πολλές μέρες. Γύρισαν όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Τα μέρη με νερό ήταν αμέτρητα. Άλλοτε το θαύμαζαν απλώς, άλλοτε έπιναν, άλλοτε κολυμπούσαν και πλατσούριζαν…

Μια μέρα, η Νερίν ξύπνησε θλιμμένη.                                                          «Τι σου συμβαίνει;» ρώτησε η λιβελούλα.                                                         «Να, ξέρεις… αγαπώ τόσο το Νερό, είναι η ζωή μου, το ίδιο και για όλα τα πλάσματα της Γης. Μα… ανησυχώ! Θα παραμείνει καθαρό και πολύτιμο; Γιατί και στο σχολείο που γεννήθηκα, αυτή ήταν η έννοια των παιδιών. Νομίζω ότι οι μεγάλοι δεν κάνουν καλά πράγματα, το μολύνουν, το καταστρέφουν…»

Η λιβελούλα στενοχωρήθηκε κι αυτή.                                                   Είχε ακούσει…                                                                                      Ήξερε…                                                                                                                            

Μα όποιος μπορεί να πετάει είναι πάντα χαρούμενος και αισιόδοξος. Κοίταξε το ραβδάκι στο χέρι της Νερίν και της είπε: «Στείλε μήνυμα σε όλα τα σχολεία, σε όλα τα παιδιά! Αν αυτά καταλάβουν, το Νερό θα σωθεί!»

Και η Νερίν το έκανε. Έστειλε με το μαγικό ραβδί της τη μελωδία-μήνυμα σε όλους.                                                                                         Τα παιδιά ήξεραν… και την αξία του Νερού… και την επιπολαιότητα των μεγάλων… και τη δύναμή τους…                                                             Και υποσχέθηκαν πώς μεγαλώνοντας και παίρνοντας την κοινωνία στα χέρια τους, ένα από τα πιο σημαντικά «μελήματά» τους θα είναι το ΚΑΘΑΡΟ ΝΕΡΟ!

Και τι να δεις…                                                                                         Σε όλα τα σχολεία από τις «Νεροπεριπέτειες» ακούστηκε το ίδιο τραγούδι.                                                                                                    Για να τους δυναμώνει, για να υποσχεθούν, για να μην ξεχάσουν…

«Θέλω κάτι να σου πω                                                                                     να προσέχεις το ΝΕΡΟ                                                                               το πολύτιμο αγαθό                                                                                          να’ ναι πάντα καθαρό.                                                                                      Φύλαγε τα πλαστικά                                                                                          και τα αποτσίγαρα                                                                                        τα σκουπίδια κι βρωμιά                                                                                        να΄ ναι απ΄ το ΝΕΡΟ μακριά!»

Ένα τραγούδι για το νερό

Νεράκι αγαπημένο,

Νεράκι ευλογημένο

Όμορφο και δροσερό

Γλυκό και αλμυρό.

Μας δίνει ζωή

Μας δίνει ζωντάνια

Κυλάς στα ποτάμια

Στα βρυσάκια , στα λιμανάκια

Aπ’ του χωριού τη πέτρινη βρύση

Με το σταμνάκι, σε κουβαλώ

Στο νερόμυλο θα σε δω τον κοντινό,

Αλλά και στο πηγάδι μέσα στο σπαρτό.

Κυλάς απαλά ,

Αλλά και ορμητικά

Όταν δεν προσέχουμε

Και το Περιβάλλον καταστρέφουμε.

H Περπερούνα

Ένα έθιμο που έχει επιβιώσει σε πολλές περιοχές της Ελλάδας  έχει σχέση με το Νερό είναι η

Περπερούνα.

Στα παλιά τα χρόνια, όταν είχε πολύ καιρό να βρέξει, το φθινόπωρο, ή και την άνοιξη, έντυναν ένα κοριτσάκι «περπερούνα», δηλαδή το στόλιζαν με φύλλα και χλωρά κλαδιά. Το κοριτσάκι αυτό, μαζί με άλλα παιδιά, γύριζε από πόρτα σε πόρτα στα σπίτια του χωριού και όλοι μαζί

τραγουδούσαν:

Περπερούνα περπατεί

Περπατεί καμαρωτή

Το Θεό παρακαλεί,

Για να στείλει μια βροχή,

Μια βροχή καλή καλή

Για να ανθίσουν τα λιβάδια

Να φυτρώσουν τα σιτάρια

Να μεθύσουν τ’ άμπελάκια

Να καρπίσουν σταφυλάκια

Μπάρες μπάρες τα νερά

στα χωράφια τα ξερά

κάθε αστάχυ ένα ταγάρι

κάθε κλήμα ένα πιθάρι.

Όταν τέλειωνε το τραγούδι, έριχναν λίγο νερό πάνω στην περπερούνα, έτσι για το γούρι, και περίμεναν να έρθει επιτέλους μια καλή βροχή.

«Η Νεράιδα της Αγίας Βαρβάρας»

(Ένα παραμύθι για τα νερά της Δράμας)

Η Αρχή

Μια φορά κι έναν καιρό, στη μαγική πόλη της Δράμας, εκεί που τα νερά κελαρύζουν γλυκά από τις πηγές της Αγίας Βαρβάρας, ζούσε μια μικρή νεράιδα που τη λέγανε Βαρβαρούλα.

Η Βαρβαρούλα αγαπούσε πολύ το καθαρό νερό και φρόντιζε κάθε μέρα τις πηγές, τις πάπιες, τα νούφαρα και τα ψαράκια.