Merhaba benim adım Mustafa. 9 yaşındayım, evimiz parka çok yakın, camdan dışarıyı izlemeye bayılırım. Her gün bulutları izlerim, hiç durmazlar yerlerinde, sürekli hareket halindeler. Hele güneşli havalarda değmeyin keyfime, park dolar taşar çocuklarla.

Dilek Devlez Tuna-Düzağaç Anaokulu

Gölcük/Kocaeli

Kuş sesleri, bulutlar ve daha nice güzel şey Kanatlarım varmışcasına özgür hissederim kendimi  o günlerde. Sonra o parkta olduğumu hayal ederim dalarım uzaklara...

Cemile Muslu-Çeltikçi Şehit Fedai Çakır İlkokulu

Mustafakemalpaşa/Bursa

Bense 9 yaşıma kadar bir kez oynamadım parklarda , oynayamadım desem daha doğru olur. Annemle parka gitsek bile kimse gelmez yanıma. Oysa ben, biri gelse, tanışsak, arkadaş olsak diye beklerim.

En son parka gittiğimizde bizden uzakta oynayan çocukların topu yanıma kadar geldi. İçlerinden en kısa boylusu koşarak yanıma geldi toplarını almak için. Sessizce geldi topu aldı hiç konuşmadığı gibi gözlerime bile bakmadan topu aldı gitti. Çok üzüldüm. Oysa ben beni oyunlarına çağırmaya geldiklerini düşünmüştüm.

Diğer park günleri gibi bu park günümüzde de kimseyle tanışamadan ve kimseyle oynayamadan evimize dönmüştük.

Handan Altuğ-Zübeyde Hanım Anaokulu

Bucak/Burdur

O akşam odamdan hiç çıkmadım. Hep parktaki çocukları düşünüyordum. Ben hiç bir zaman koşamayacak mıydım? Bunları düşünürken uyuya kalmışım.

Funda Pehlivanoğlu-Namık Kemal İlkokulu

Silivri/İstanbul

Ertesi gün hava çok yine çok  güzeldi. Annem ve babamla birlikte kahvaltı yaptıktan sonra alışveriş yapmak için evden çıktık. Dönüşte anneme biraz parkta kalmak istediğimi söyledim.

Yeliz Demirkalem-Mahmut Erseven İlkokulu

İstanbul

Parkta sallanan, kayan çocukları uzaktan izlemek beni çok üzüyordu. Keşke bende onlarla oynayabilsem onlarla koşabilseydim. Aynı sitede oturan arkadaşım Ada'da parktaydı. Kaydırakta kayarken beni farketti ve yanıma geldi.